Deze week maar één foto>>>>

EVITA VOOR BEGINNERS (14-07-2002)

Het Centro Cultural Recoleta (CCR) is een culturele Winkel van Sinkel waar voortdurend van alles en nog wat op cultureel gebied is te zien en te beleven. Het in het stadsdeel Recoleta gelegen CCR is gevestigd in een uit 1732 daterend voormalig Franciscaner klooster, dat door de eeuwen heen vele functies heeft gehad. Totdat het in 1980 de huidige bestemming kreeg, huisvestte het onder andere een klooster, een tekenacademie, een armentehuis en een bejaardentehuis.

Naast de kantoorruimtes, de winkels, de minibioscoop en het auditorium zijn er een stuk of 20 sterk in afmeting en vorm verschillende expositieruimtes. Op de binnenplaatsen, waar vroeger monniken brevierden, worden tegenwoordig beeldhouwwerken geëxposeerd en zijn er terrasjes. Aan het eind van de lange gang op de begane grond worden meestal foto's geëxposeerd. In de gangen en zalen op de eerste verdieping, een beetje uit het zicht, mogen naar mijn indruk de goedbedoelende amateurs hun vermeende talent tonen. Het zijn waarschijnlijk de vingeroefeningen van de deelnemers aan één van de vele cursussen en workshops die door het CCR worden georganiseerd. De tentoonstellingen volgen elkaar in hoog tempo op en zijn zeer gevarieerd in zowel kwaliteit als techniek. Zo staat in Sala 6, waar vorige maand nog oud werk van de Nederlander Pat Andrea was te bewonderen, nu een collectie kleurig beschilderde waaiers. In de grote zaal ernaast (Sala 5) is een overzichtstentoonstelling te zien van het werk van Augusto C. Ferrari, architect, fotograaf en kunstschilder. In de Sala Prometeus, een mooie naam voor een brede gang, wordt door Epsom printers gesponsorde digitale kunst getoond. In Sala 8 en in Sala 10, de scholen hebben wintervakantie, zijn speciale tentoonstellingen voor kinderen.

In de "espacio historieta - de stripverhalenruimte", een diepe zijgang die toegang tot de toiletten geeft, bots ik bijna tegen een levensgrote foto van Eva Perón op. De op hardboard geplakte foto toont een sterke gelijkenis met de ééndimensionale KLM stewardess die mij jarenlang de weg wees naar de wachtruimten op allerlei vliegvelden. Eva wijst de weg naar de tentoonstelling van het werk van de tekenaar Daniel Santoro en er is veel bekijks. De ruimte hangt vol met uitvergrote pagina's uit een boek dat het midden houdt tussen een stripverhaal en een tekstboek. Het is een bloemlezing uit het net gepubliceerde "Eva Perón para Principiantes - Eva Perón voor Beginners." Blad voor blad wordt een deel van de levensgeschiedenis van María Eva Duarte en het onstaan van het Peronisme getoond en verteld. Aan het eind, het doodsbed en de begrafenisstoet, zie ik in de tekst dat het op 26 juli 50 jaar geleden zal zijn dat Evita overleed. Vandaar dus.

Met een in de winkel van het Centrum gekochte pocketuitgave van het boek op zak, loop ik naar de een paar honderd meter verderop gelegen begraafplaats van Recoleta, de laatste rustplaats van Evita. Het is er niet erg druk. Als ik aan kom lopen, staat er net iemand met zijn hand tegen de deur van de grafkamer voor zich uit te prevelen. Het is hetzelfde ritueel dat ik eerder op de dag op het televisienieuws zag: katholieke gelovigen die met hun hand op het ruitje van de nis met een heiligenbeeld erin geluidloos aan het bidden zijn. Als de man is uitgepreveld, wrijft hij met zijn duim over de beeldtenis van Evita op een koperen gedenkplaat, geen wonder dat die zo mooi glimt in het zonlicht. Santa Evita, zoals zij tijdens haar leven vaak werd genoemd, leeft zo te zien nog steeds.
Op mijn gemak bekijk ik de gedenkplaten op het graf weer eens en als ik doorloop, word ik aangesproken door iemand die zich als journalist voorstelt en vraagt of ik even tijd heb om met hem over Evita te praten. Terwijl hij een klein opnamenapparaat uit zijn zak haalt, vraagt hij of het gesprek mag worden opgenomen voor een radioprogramma. "Por supuesto - natuurlijk" mag dat.

Hij is bezig een programma te maken over de 50ste sterfdag van Evita en vraagt waarom ik het graf bezoek. Ik vertel hem dat ik net het boek "Eva Perón voor beginners" heb gekocht en vond dat ik even langs het graf moest lopen. "Wat vind je Evita?" vraagt hij. "Ik heb het boek niet voor niets gekocht" zeg ik "want ik ben écht een beginner. Buiten Argentinië kennen we vrijwel alleen de romantische kant van het leven van Evita en Juan Perón dankzij de musical en de film over haar leven, de andere kant ken ik nog niet zo goed. Maar het lijkt me een intrigerende vrouw die erg sociaal bewogen was." We kletsen nog wat door en dan komt zijn slotvraag "Denk je dat er in de wereld vrouwen zijn die zich kunnen meten met Evita?" Daar heb ik geen spontaan antwoord op "dit is een erg moeilijke vraag omdat we nu in een andere tijd leven en de omstandigheden heel anders zijn. Hoewel, de situatie in Argentinië is nu misschien weer net zo slecht als 50 jaar geleden. Wie weet, staat er binnenkort een nieuwe Evita op, want het lijkt er sterk op, dat er in tijden met veel misère heldinnen worden geboren!"

´s Avonds lees ik het boek een één ruk uit en promoveer mijzelf van beginner in de Evitakunde, naar het volgende niveau. Volgens de Peronisten is Evita nooit gestorven. Op 26 juli 1952 werd haar dood aangekondigd met de woorden "A las 20.25 horas,... - Om 20.25 uur is kameraad Evita, de geestelijke moeder van de natie, onsterfelijk geworden…" Vijftig jaar later lijkt dat inderdaad het geval te zijn geweest.


© Jacques de Rhoter


© foto Jacques de Rhoter

Printversie

  Meer over Evita en Perón
  Evita voor gevorderden
  Recoleta
  De wederopstanding van
  Eva Perón

  Evita is kwaad
  Día Peronista
  Ay Juancito
  Nood breekt wetten
  Evita als sprookjesfee
  Moord en doodslag op de
  Plaza de Mayo

  Een avondje uit in het
  Vaderland van het Geluk

  El avión negro
  Dagje Perón
  Dagje Perón - 2