|
WIE NEERLANDS BLOED...........(25052003)
"Vandaag 17 mei is onze kroonprinses
Máxima 32 jaar geworden. Reden genoeg
om de Oranjebitter weer uit de kast te halen
en de driekleur met wimpel uit te steken"
mailt Pieter mij opgewekt. Van mij mag hij
de fles best zonder dat excuus uit de kast
halen. "Een tentoonstelling ter ere
van Máxima" kopt het dagblad
La Nación. "Marten komt naar
Buenos Aires met de trouwjurk van Máxima"
kondigt Paul enthousiast aan. Het chique
winkelcentrum Galerías Pacífico
adverteert met "Juan Carlos Pallarols
in de Galerías." In de Cachabucostraat
sta ik opeens oog in oog met een kantoorgebouw
waar de naam "Máxima" op
de gevel is geschroefd. Langs veel wegen
in de stad kom ik bordjes met "Máxima"
erop tegen. Wie Neerlands bloed door d'aderen
vloeit, wordt daar in Buenos Aires regelmatig
aan herinnerd.
Het Museum voor Decoratieve Kunst is gevestigd
in de voormalige woning van de familie Errázuriz-Alvear
in het stadsdeel Palermo. Dat dit paleisachtige
gebouw slechts door een echtpaar met twee
kinderen werd bewoond, kan ik me nauwelijks
voorstellen. Nadat zijn echtgenote in 1935
was overleden, bood Matías Errázuriz
de Argentijnse staat aan om het huis, inclusief
de kunstcollectie die er stond en hing,
van hem te kopen. Voorwaarde was wel dat
het een museum moest worden. Het is een
erg saai museum geworden, zowel van binnen
als van buiten. Je vergapen aan de rijkdom
van anderen laat ik gewoonlijk graag aan
anderen over en met mij de overgrote meerderheid
van de ongeveer 13 miljoen inwoners van
de agglomeratie Buenos Aires. Normaliter
ontvangt het museum niet meer dan twee-
tot driehonderd bezoekers per maand. Maar
april en mei 2003 zijn geen gewone maanden,
de NRC bericht zelfs dat er sprake is van
een "stormloop." En dit alles
is te danken aan de enige echte Argentijnse
prinses Máxima Zorreguieta.
Gesponsord door onder andere de Nederlandse
Ambassade is in het museum de tentoonstelling
"La Boda - het Huwelijk" te zien.
In een grote glazen vitrine, in wat eens
de salon was, staat een etalagepop met de
trouwjurk van Máxima aan. Hoewel
het een erg elegante etalagepop is, legt
ze het ruim af tegen het origineel. Onze
logee flitst snel een foto en wordt bijna
het museum uitgezet "zonder speciale
toestemming mag er niet worden gefotografeerd."
Ik fotografeer wat discreter, zonder flits.
In de eetzaal naast de salon is de tafel
gedekt zoals die was gedekt tijdens de lunch
na het huwelijk. Koninklijk porselein, koninklijk
tafelzilver, koninklijke kristallen glazen,
een vorstelijk menu en de uniformen van
de koninklijke bedienden. In de voormalige
wintertuin, die aan de eetzaal grenst, hangen
in willekeurige volgorde wat foto´s
van het huwelijk. Onder onze voeten wordt
in de kelder een video van "la boda"
vertoond en toevallig net "Adiós
Nonino" gespeeld. Op de grens met de
balzaal staat een kastje met medailles die
ter gelegenheid van dit en eerdere Oranjehuwelijken
werden geslagen én het in Argentinië
gemaakte zilveren schaaltje waarop in de
Nieuwe Kerk de trouwringen werden aangereikt.
De ontwerpschets voor dit schaaltje kom
ik tot mijn verassing tegen in de tijdelijke
werkplaats van de zilversmid Juan Carlos
Pallarols. In het souterrain van een exclusief
winkelcentrum is hij bezig met het maken
van de zilveren knop voor de "bastón",
het ceremoniële waardigheidsteken voor
de nieuwe president. Een "bastón"
is een soort wandelstokje met een mooi bewerkte
zilveren knop. Juan Carlos is wat dit betreft
ook hofleverancier, in zijn atelier zijn
er al aardig wat "bastones" vervaardigd.
In het winkelcentrum mag het publiek om
beurten een tikje op zijn hamer geven en
meehelpen om de handgreep te decoreren.
Er is flinke belangstelling, ruim 20.000
Argentijnen zullen een handje helpen.
De voorvaderen van Juan Carlos Pallarols
zijn afkomstig uit Barcelona, waar zij zich
al meer dan 250 jaar geleden met het zilver
smeden bezig hielden. Zijn grootvader vestigde
zich zo'n honderd jaar geleden in Buenos
Aires en met hem de familietraditie. Aan
de oevers van de Rio de la Plata - de Rivier
van het Zilver, moet een zilversmid zich
als een vis in het water voelen. Dat is
goed te zien aan het werk afkomstig uit
het atelier van de familie Pallerols.dat
wordt geëxposeerd. In een tiental vitrines
staan fraai gedecoreerd zilverwerk, presidentiële
"bastones", gereedschap en bedankbrieven
van voorname klanten. Hoe kan het anders
dan dat ik daar het zilveren dienschaaltje
en de rozen die de lunchtafel sierden weer
tegenkom, vergezeld van een bedankbriefje
van onze kroonprins en zijn geliefde "Juan
Carlos, muchisimas gracias por la ernorme
cuantidad…..…." De rest van
de tekst wordt discreet afgedekt door een
rood doekje waarop de initialen van het
bruidspaar staan en zo hoort het ook.
Vandaag, zondag 25 mei, wordt de nieuwe
president geïnstalleerd en de tentoonstelling
in het saaie museum gesloten. Het werk van
Juan Carlos zit er op, het tijdelijke atelier
ziet er opgeruimd uit. Marten is gearriveerd
om de trouwjurk op te halen. Nu de "Máxima"
bordjes en reclames nog uit het straatbeeld
en dan lijkt Buenos Aires bijna weer op
een stad waar ik me in een ver buitenland
kan wanen.
|
