|
TERUG VAN WEG GEWEEST (14-12-2002)
"Ah, Holanda! Hoe gaat het met onze
prinses?" vraagt de ambtenaar van de
paspoortcontrole op het vliegveld van Buenos
Aires. "Heel goed, maar ze heeft het
vast erg koud" is mijn weerwoord, alsof
ik dat gisteren nog even bij de kroonprinselijke
residentie heb nagevraagd. Als Nederlander
in Argentinië wordt er nu eenmaal van
mij verwacht op de hoogte te zijn van het
wel en wee van Máxima. Na een paar
maanden te hebben tegen-gestribbeld, heb
ik me daar uiteindelijk maar bij neer-gelegd.
De ambtenaar handelt nog even een telefoontje
af voordat hij met een "me alegro -
daar ben ik blij om" kan reageren,
om vervolgens het paspoort af te stempelen
en mij nog een prettige dag toe te wensen
Na bijna anderhalve dag onderweg te zijn
geweest, ben ik officieel terug in Argentinië.
Ondanks de veelbelovende mededeling van
de KLM dat er via São Paulo sinds
kort weer een supersnelle doorverbinding
naar Buenos Aires bestaat, doet diezelfde
KLM alle mogelijke moeite om het tegendeel
te bewijzen. Of is er sprake van een nieuwe
vorm van dienstverlening om de overgang
van de winterse kou van Noord Europa naar
de zomerse warmte van Zuid Amerika zo geleidelijk
mogelijk te laten verlopen? Na met ruim
twee uur vertraging uit Amsterdam te zijn
vertrokken, missen we de aansluiting naar
Buenos Aires en moeten noodgedwongen in
São Paulo overnachten. Het is al
bijna middernacht, maar de temperatuur is
aangenaam, de dikke trui en de extra t-shirts
kunnen worden uitgetrokken.
Zou er de afgelopen weken veel zijn veranderd
in Buenos Aires? Eenmaal thuis gelijk zappen
langs de nieuwszenders. De "Madres
van de Plaza de Mayo" demonstreren,
hoe kan het ook anders, op de Plaza de Mayo.
Ze verzetten zich tegen de gevestigde politieke
orde onder het motto "Que se vayan
todos - dat ze allemaal oprotten."
Piqueteros, langdurig werklozen, demonstreren
bij het Ministerie van Arbeid voor meer
Melkertachtige banen. Oorlogsveteranen demonstreren
bij het Parlement voor verbetering van hun
pensioenen. In Tigre, aan de rand van Buenos
Aires, is een industrieel ontvoerd, er wordt
een losgeld van 1 miljoen US Dollars verlangd.
In een voorstad is een 13 jarige jongen
dood geschoten toen hij voor zijn moeder
kerstversiering aan het stelen was. Crisis
of niet, de PJ, de Peronistische regeringspartij,
bekvecht gewoon door over hun kandidaat
voor de presidentsverkiezingen. Winkeliers
zijn beducht voor volgende week, want Suriname
is niet het enige Zuid-Amerikaanse land
waar decembermoorden worden herdacht. Volgende
week zal worden herdacht dat President de
la Rúa een jaar geleden opstapte
nadat er op grote schaal winkels waren geplunderd
en er bij gewelddadige demonstraties ruim
dertig doden vielen. Er wordt gevreesd dat
er dan, vlak voor Kerstmis, opnieuw uitgebreid
proletarisch zal worden gewinkeld.
Na een verfrissende koude douche ga ik
later op de middag in korte broek en t-shirt
boodschappen doen bij Disco, de Argentijnse
dochter van AH. Bij de ingang houden twee
gewapende politiemannen een oogje in het
zeil. De mevrouw van de verse kaas snijdt
nog steeds ongevraagd een kilo Fontina voor
mij af. Ze heeft me al eens toevertrouwd
dat ik de enige klant ben die hiervoor iedere
week aan de toonbank sta. Alfredo knipt
mijn haar zomers kort en vindt dat de overgang
van 10 graden onder nul naar 30 er boven
behoorlijk "brusco" moet zijn.
Maria van de lijstenmakerij begroet me met
een hartelijk "tanto tiempo - dat is
lang geleden" als ik inlijstwerk bij
haar aflever. 't Is net alsof ik niet ben
weg geweest.
De volgende dag begint met het nieuws dat
er bij een overval op een stadsbus twee
politieagenten en een overvaller zijn dood-geschoten
en verder zijn er nieuwe demonstraties.
Vandaag is het de beurt aan de piqueteros
van de MIJD - Movimiento Independiente de
Jubilados y Desocupados - de Onafhankelijke
Beweging van Gepensioneerden en Werklozen.
Zij demonstreren voor "pan y trabajo
- brood en werk:" Het verkeer in het
centrum is totaal ontwricht, maar de demonstratie
verloopt verder rustig. Als ik mij onder
de demonstranten begeef, zie ik goed doorvoede
en opgewekte mensen die een dagje uit lijken
te zijn. Hun kerstdiner zit al goed want
hun leider, de linkse activist Raúl
Castells, heeft van de autoriteiten net
twee vette cheques gekregen voor de "comedores
- de openbare eetzalen" van zijn organisatie.
December is de "Maand van de Tango"
in Buenos Aires. In het Cultureel Centrum
Borges, bij ons om de hoek, is er 's avonds
een optreden van het Quintet van de Astor
Piazzollastichting, dat uitsluitend en zeer
gepassioneerd tango's van de grote meester
vertolkt. Onder het genot van een glas goede
Argentijnse wijn wordt er na afloop in de
foyer nabeschouwd. Zoals zo vaak, mengen
de musici zich onder het publiek en zijn
zeer toegankelijk. Ze laten zich gewillig
omhelzen en gaan geduldig met bewonderaars
op de foto. In hoeveel andere landen gebeurt
zoiets? In de zwoele avondwarmte wandel
ik terug naar huis. Ondanks de graffiti
"compre muerte, compre McDonalds"
op de gevels in de buurt, zitten de daklozen,
zoals iedere avond, te wachten tot McDonalds
de voedselresten van vandaag zal weggooien,
hun diner.
Terug van weg geweest en alles is nog precies
zoals het was. Ik voel me gelijk weer helemaal
thuis.
|
