|
SOMS HERINNERT ARGENTINIË MIJ AAN
AFRIKA 7 JATWERK (27-07-2002)
Argentinië lijkt beslist niet op Afrika,
het tegendeel is eerder waar. De bevolking
is bijna 100% blank en laat te pas en vooral
te onpas weten van Europese afkomst te zijn,
zelden kom ik op straat een donker gekleurde
medemens tegen. De zon schijnt ook veel
minder en als het regent, voelt het regenwater
aan als een koude douche. Lang niet zo lekker
als een lauwe tropische regenbui. Zeker,
de corruptie schijnt groot te zijn, maar
aan de andere kant is er een goede en functionerende
infrastructuur. De Argentijnen laten zich
er graag op voorstaan in het meest Europese
land van Latijns Amerika te wonen en hebben
er alles aan gedaan om Buenos Aires zoveel
mogelijk op Parijs te laten lijken: brede
boulevards en statige huizen. Ondanks dit
alles gebeuren er regelmatig dingen die
mij aan Afrika herinneren, zoals vandaag.
In Nigeria maakten we soms een dagtochtje
vanuit Lagos naar Abeokuta, de hoofdstad
van de deelstaat Ogun. Onder de rots, want
dat is betekenis van "Abe okuta"
in het Yoruba, is geen bestemming voor verwende
reizigers. Voor ons was het meer "even
weg zijn uit Lagos" dan iets anders.
Vanaf de top van Olumo Rock, zoals de rots
heet, heb je een mooi uitzicht over de stad
en haar roodbruin geroeste daken. Er vlakbij
is de markt waar "adire", de met
indigo handgeverfde katoenen stoffen worden
verkocht. Mooie traditionele patronen in
alle tinten blauw. Meer aan de buitenkant
van de stad is een andere leuke markt waar
aardewerk potten worden verkocht, als pottenverzamelaar
kwam ik daar graag.
Om in Abeokuta te komen, reden we via de
snelweg naar Ibadan. In de loop der jaren
zagen we hoe de vangrail en de middenbermbeveiliging
van deze weg geleidelijk aan verdween. Lekker
stevige profielen om een dak voor je huis
van te maken of om door te verkopen als
oud ijzer.
In Lagos was het al niet anders. Daar werd
het voor voetgangers steeds hachelijker
om de brug tussen Ikoyi en Victoria Island
over te steken, nadat flinke stukken van
de metalen brugleuning richting oudijzerboer
verhuisden.
Het televisienieuws besteedde vandaag veel
aandacht aan het verdijnen van gietijzeren
putdeksels in Villa Lugano, een hoogbouwwijk
aan de buitenkant van de Buenos Aires. De
verpaupering begint hier Afrikaanse vormen
aan te nemen, net zoals de overlevingsstragegieën.
Papiercontainers en glasbakken heb ik hier
nog nooit gezien, maar met het hoger worden
van de nood, wordt er opeens driftig gerecycled.
De vuilniszak buiten zetten in afwachting
van de vuilnisman leidt tot een trottoir
vol met de rotzooi die je juist nooit meer
wilde zien. Alles wat geld opbrengt wordt
eruit gehaald: plastic flessen, oude kranten,
enz. Kartonnen dozen worden opgehaald door
gespecialiseerde "cartoneros"
die net één treetje hoger
op de sociale ladder staan dan de "basureros"
die de vuilstortplaatsen afschuimen. De
putdeksels worden gewoon gejat met als gevolg
dat er flinke gaten in de straatgoten vallen.
Er wordt geadviseerd niet al te dicht langs
de stoeprand te rijden of te parkeren, want
het wiel van een kleine auto verdwijnt gemakkelijk
in zo'n gat. Buurtbewoners hebben sommige
gaten afgedicht met op maat gezaagde planken
en multiplex. Dat gaat goed totdat het heel
erg koud wordt, bedacht ik toen ik dat zag.
Aan het slot van de reportage werd aandacht
besteed aan het verdwijnen van telefoonkabels
uit de ondergrondse kabelgoten. Er schijnen
dagelijks ploegen "kopermijnwerkers"
in de weer te zijn om deze kabels te jatten.
De koperen kabelkern heeft immers waarde,
dus waarom laten zitten waar die zit als
het geld opbrengt? Gelukkig zijn de kabels
niet langer in gebruik en kunnen we gewoon
doorgaan met te telefoneren wanneer we willen.
Via een glasvezelkabel of met de mobiele
telefoon.
In Nigeria hangen de meeste telefoonkabels
bovengronds en zijn gemakkelijk te stelen.
Het gebeurde zo vaak, dat de direktie van
telefoonmaatschappij, de kabeldieven er
de schuld van gaf dat de telefoon in Nigeria
nauwelijks werkte. "No dialing tone
- geen kiestoon" was heel gewoon en
als er wel een kiestoon was, kreeg je regelmatig
de boodschap dat het nummer dat je probeerde
te bereiken "temporary out of order"
was en het het advies "please call
back later." Het verhaal deed de ronde
dat er in Lagos zo weinig ontvoeringen plaatsvonden,
omdat het vrijwel onmogelijk was telefonisch
om losgeld te vragen. Dit in tegenstelling
tot Buenos Aires, waar de telefoon heel
erg goed werkt en het aantal ontvoeringen
met de dag toeneemt. Jammer eigenlijk dat
gejatte glasvezelkabels (nog) niets waard
zijn.
|
