NIGERIA TOERISTENPARADIJS MURTALA MUHAMMED AIRPORT, LAGOS II (05-11-1993)

Op mijn halfjaarlijkse verloftrip naar Europa gaat voor het eerst mijn Nigeriaanse vriendin mee. Veel Nigerianen hebben ons in de afgelopen jaren laten blijken het maar niets te vinden dat hun dochter of zuster met een blanke verkeert. Alsof er niet voldoende geschikte Nigeriaanse tegenkandidaten beschikbaar zouden zijn! Vanavond mogen wij dit voor oordeel, als "gemengd reizenden", weer eens ervaren.

Het aantal controles van paspoort en handbagage op Murtale Muhammed, het internationale vliegveld van Lagos, grenst aan het onvoorstelbare. Het zijn er zo'n tien en bij ieder controlepost is het raak, gezeur om geld of anderszins. Blanken zijn immers schatrijk en kunnen best wat geld afhandig worden gemaakt. 't Is wat vervelend, maar niet onoverkoombaar, het hoort nu eenmaal bij de couleur locale.
Nadat de paspoorten voor de uitreis zijn gestempeld, volgt de kontrole of het stempel wel korrekt is geplaatst. "Reist u samen?" Wij antwoorden bevestigend. Mijn paspoort en vreemdelingenboekje worden vluchtig doorgebladerd en vervolgens wordt het paspoort van mijn vriendin aan een grondige inspektie onderworpen. Er worden haar wat vragen gesteld en dan begint het echt vervelend te worden, ze moet met de immigratie ambtenaar mee naar kantoor.
Buiten het kantoor wacht ik op een bankje tot dezelfde ambtenaar blij lachend weer naar buiten komt: "Gaat u maar door, want uw vriendin mag tot mijn spijt het land niet verlaten!" Ik wil graag weten wat het probleem is en wordt uitgenodigd dan ook maar even mee naar het kan toor te komen. Mijn vriendin blijkt ernstig nalatig te zijn geweest. "Civil Servant" vermeldt haar paspoort als beroep, maar dat is ze niet meer en dat had, onder het hoofdje "Opmerkingen", in het paspoort moeten worden aangetekend. Er wordt mij verzekerd dat er sprake is van een ernstig vergrijp.
"Wat is uw relatie?" "Zij is mijn verloofde". "Wat is het doel van uw reis?" "Zij gaat mee naar Nederland om aan mijn familie te worden voorgesteld". Een zo belangrijke reis willen de heren niet in de weg staan. Hoewel er eigenlijk proces verbaal moet worden opgemaakt en het paspoort in beslag moet worden genomen, kan de toch wel erg zware overtreding tegen overhandiging van US$ 300 (hun salaris voor ongeveer een half jaar) eventueel door de vingers worden gezien. Tot mijn spijt moet ik de goedwillende ambtenaren uitleggen dat ik zonder contant geld reis. Belangstellend wordt er geinformeerd wat ik dan wel bij me heb. Dat zijn traveller's cheques en credit cards. Met een credit card kunnen ze niet uit de voeten, maar of ze de traveller's cheques even zouden mogen zien. Dat mag, maar de teleurstelling is groot wanneer ze zien dat de cheques zijn voorgesigneerd en dus niet als betaalmiddel kunnen dienen.

De reis wordt weer bedreigd totdat er een "hogere in rang" binnenkomt om te informeren wat het probleem is. "Woont u in in Nigeria?", vraagt hij mij. Ik antwoord bevestigend, toon hem mijn verblijfsvergunning en vertel er maar direkt bij dat ik, net zoals hij, voor de Nigeriaanse Regering werk. Hij bekijkt mijn paspoort en beveelt zijn ondergeschikten "OK, let them go!" Na nog wat tegensputteren krijgt mijn vriendin haar paspoort terug. Wij wensen de heren een prettig weekeinde en verlaten opgelucht het kantoor, nog maar vijf controles te gaan.