FOUTJE, BEDANKT! (03-04-1994)

Paaszondag 1994. Hoewel de zon niet schijnt gaan we, zoals iedere zondag, toch maar onderweg naar onze strandhut op Eleko Beach, zo'n 40 autominuten ten oosten van Lagos. Zon of geen zon, de temperatuur is altijd lekker. Hoe dichter we bij het strand komen, hoe donkerder de lucht wordt en bij de afslag van de grote weg naar het strand toe aangekomen valt de regen met bakken uit de hemel. De regentijd nadert. We besluiten om rechtsomkeert te maken en terug naar huis te gaan.

Zesenvijftig kilometer heen en ook weer zesenvijftig kilometer terug zonder dat er veel te beleven valt, totdat we weer in Lagos zijn. Op Victoria Island, aangekomen op het kruispunt bij de Law School, voor gesorteerd om links af te slaan naar de Falomo Brug die naar Ikoyi, het eiland waar wij wonen, leidt, hebben wij meer aandacht voor de visverkopende vrouwen onder de Falomo Brug dan voor andere dingen. Het verkeer is dan ook erg licht, niet alleen omdat het zondagmorgen is, maar ook omdat er laatste tien dagen bijna geen benzine te koop is en iedereen zoveel mogelijk spaart wat hij heeft. Afgeleid missen we de verkeersagent, die kennelijk de niet bestaande verkeersstroom tracht te regelen, en die een stopteken voor het verkeer komend uit onze richting zou hebben gegeven. Het kruispunt overstekend worden we door een collega politieman gestopt en begrijpen eigenlijk niet zo goed wat er aan de hand is, maar dat wordt ons snel duidelijk gemaakt.

Situaties zoals deze zijn een kolfje naar de hand van de agenten, want een verkeersfout begaan door een blanke chauffeur is vele malen erger dan een gelijksoortige fout begaan door een landgenoot. De noodzaak om het verkeer te regelen vervalt dan onmiddellijk en het kruispunt wordt spontaan verlaten om de overtreder op zijn fout te wijzen. Wat er met het nu ongeregelde verkeer gebeurt is verder zijn zorg niet.
De in helder oranje blouse geklede verkeersagent, vraagt naar het rijbewijs van de chauffeur en wijst op de ernst van de begane overtredingen: "het negeren van het stopteken en het in gevaar brengen van het leven van mede weggebruikers". Hij stapt in de auto en we moeten mee naar de Mobile Court. Wij informeren of er niets te regelen valt, maar zover is het nog niet, we moeten eerst bij het kruispunt vandaan. Na een meter of twintig biedt de agent aan om eerst Madam maar even naar huis te brengen, dan hoeft ze niet mee naar de rechtzaal. Madam antwoordt bits dat ze er de voorkeur aan geeft om bij haar echtgenoot, die de auto bestuurt, te blijven. We draaien de hoek om. "Hoe lang woont U nu al in Nigeria?" wordt er belangstellend geinformeerd. "Vijf jaar", antwoordt de bestuurder. We smalltalken nog wat door. "Dat wordt een boete van 3.000 Naira" zegt de agent opeens. De chauffeur informeert nu rechtstreeks hoeveel geld de agent wil hebben. Omdat het Pasen is en omdat Madam er bij is kan de zaak nu direkt met hem worden geregeld. "Je kan 100 Naira krijgen" biedt de chauffeur aan en daarmee wordt de zaak uiteindelijk afgedaan.

Wanneer we even later over de brug naar huis rijden, zien de we agent opgewekt terugwandelen naar het kruispunt, onderweg naar de volgende verkeersovertreder.

In de auto mopperen wij wat na. Niet alleen de vis, maar ook het kijken naar de vis wordt in Nigeria duur betaald.