DE NIGERIAANSE POSTERIJEN (25-06-1993)

Begin dit jaar verhoogde NIPOST de Nigeriaanse posterijen haar tarieven tussen de 300 en 3000 procent. De verhoging vormde onderdeel van de verzelfstandiging van NIPOST en werd gerechtvaardigd door de aankondiging dat de dienstverlening in belangrijke mate zou worden verbeterd. Waar iedere service ontbreekt, zoals hier, is er al snel sprake van verbetering. NIPOST staat in Nigeria voornamelijk te boek als een instelling waar alles dat je er naar toe brengt verdwijnt. Pakketjes worden meestal opengemaakt en slechts de zaken waar niemand iets mee denkt te kunnen doen, en dat is maar weinig, bereiken de geadresseerde. Geld per post verzenden, is net zoiets als geld in het water gooien: je hebt er nooit meer plezier van, want het bereikt de bestemming slechts zelden. Ook abonnementen op buitenlandse tijdschriften kun je beter maar vermijden, want het is niet ongebruikelijk dat het tijdschrift kort na aankomst in Lagos door de bladenman langs de straat te koop wordt aangeboden. Zijn groothandel is gevestigd op de sorteerafdeling van het postkantoor.
Particulieren verdienen een dik belegde boterham aan het slechte functioneren van de posterijen. Couriersdiensten, hoewel veel duurder, doen in Nigeria zeer goede zaken.

Tot mijn verassing ontving ik gisteren een brief van mijn vriendin die in Maiduguri, zo'n 1.600 kilometer ten noord oosten van Lagos, haar burgerdienstplicht vervult. De brief was gepost op 3 juni en had er ruim drie weken over gedaan om de andere kant van het land te bereiken. Dit ondanks het feit dat er dagelijks meerdere lijnvluchten tussen Maiduguri en Lagos worden uitgevoerd en er zelfs een railverbinding bestaat. Met de auto duurt de reis ongeveer 24 uur. De belangrijke verbetering in de dienstverlening die hier desondanks kan worden vastgesteld, is dat de brief aankwam, iets dat in het verleden nog niet eerder het geval was.