CUBA – EEN REIS DOOR DE NALATENSCHAP VAN CASTRO & CHE – 8 (10072021)

Zondag 4 november 2018 – Amsterdam – Havana
Onze begeleider voor de komende weken staat keurig op ons te wachten. We stappen in een moderne taxi en rijden in een half uur naar de casa particular - een eenvoudige vorm van bed&breakfast - in Havana Vieja waar we de komende drie dagen zullen logeren. Tijdens dat halve uur in de taxi valt plompverloren de tropische nacht waar niet aan een lange schemering wordt gedaan. Op de brede avenidas van de Cubaanse hoofdstad komen we niet veel verkeer tegen, stukken minder dan op een willekeurige dag in het Franse plattelandsstadje waar ik woon. Vlakbij het voormalige hoofdkwartier van Bacardí slaan we rechtsaf een straat zonder verlichting in, maar ….. met behoorlijk wat kuilen in het wegdek. De taxichauffeur vraagt zich af of hij verder kan rijden, onze begeleider zegt dat het wel meevalt als hij langzaam rijdt. Aldus al enigszins voorbereid, stoppen we in een andere onverlichte straat voor een eenvoudig huis: onze casa particular. In de woonkamer hangt in plaats van een kunstwerk een enorm televisiescherm aan de muur, we moeten een smalle trap op naar onze karig ingerichte kamer die tenauwernood bevat wat nodig is om te kunnen slapen, te douchen en naar het toilet te gaan. No Fumar staat op het verbodsbordje, waarop de gebruikelijke sigaret heel toepasselijk is vervangen door een Cubaanse sigaar. Ergens vanuit een hoger gelegen buurhuis, klinkt op de binnenplaats vertrouwd Afrikaans tromgeroffel dat me gelijk aan een religieuze ceremonie herinnert en dat ook blijkt te zijn. Er wordt gevierd dat een buurvrouw vandaag santa is geworden. Tegen de gastvrouw zeg ik er wel even een kijkje te willen gaan nemen, ze belooft me haar best te zullen doen en hoor dan verder niets meer. En dat terwijl het organiserende reisbureau het logeren in een casa particular bijna verheerlijkte als een uitstekende manier om met de plaatselijke bevolking in contact te komen.........

Maandag 5 november 2018 – Havana
Het tijdverschil van 6 uur tussen Europa en Cuba – in Havana is het 6 uur vroeger - ben je niet in één nacht kwijt. Vroeg wakker dus, iets dat wel goed uitkomt want we willen bijtijds ontbijten en dan naar de bank om geld te wisselen. We zijn te vroeg voor het ontbijt én te vroeg voor de bank die, in tegenstelling tot wat staat aangegeven, om 8 uur echt nog niet open is. Terug naar huis om te ontbijten dan maar. Aan de ontbijttafel krijgen we van een Spaans echtpaar tips over hoe we het beste kunnen omgaan met de twee soorten Cubaans geld: de CUP en de CUC, de Peso Cubano en de Peso Convertible. De eerste is bestemd voor Cubanen, de andere voor toeristen, waarbij 1 CUC ongeveer evenveel waard is als 25 CUPs. We horen dat Euro's veel waardevoller zijn dan Dollars. Terwijl je overal in de wereld voor een Amerikaanse Dollar ongeveer €1,13 krijgt, is in Cuba het omgekeerde het geval, een Cubaanse strafmaatregel tegen de Amerikaanse handelsboycot..... Ons wordt aangeraden om vooral de voor Cubanen bestemde pesos te kopen, hetgeen alleen maar mogelijk zou zijn met voor toeristen bestemde Pesos. Heel vreemd allemaal, maar Cuba is dan ook geen gewoon land zo beginnen we gelijk al te ontdekken. Onze begeleider, die mee gaat naar de bank, zegt ons dat het “Spaanse advies” flauwekul is omdat de prijs in CUCs gewoon met 25 wordt vermenigvuldigd om de tegenwaarde in CUPs te berekenen. Hij haalt zijn portemonnee te voorschijn en zegt dat Cubanen zoals hij ook gewoon met CUCs betalen omdat het niets uitmaakt, iets waar we later op de dag achter komen als bij het ergens afrekenen het te betalen bedrag in beide “valuta's” op de rekening staat.

Bij de bank moeten we ons bij de receptie melden, vertellen waarvoor we hier zijn en bevestigen dat we ons paspoort bij ons hebben. In ruil daarvoor krijgen we een soort bonnetje waarop staat vermeld dat we geld willen wisselen, nummer 15 en 16 hebben, dat er respectievelijk 11 en 12 wachtenden voor ons zijn en dat we in Salon 1 op onze beurt moeten wachten. Op deze manier kunnen we op ons gemak bekijken hoe alles er in een willekeurige Cubaanse bank totaal onthaast aan toegaat, niet zo erg verwonderlijk omdat alle banken, welke naam ze ook hebben, in handen van de staat zijn en derhalve alle bankbedieden ambtenaar zijn. Zo zien we dat het zichtbare bankpersoneel voornamelijk jonge vrouwen zijn die, net als gisteren op het vliegveld, bedrijfskleding aanhebben waarvan het strakke mini-rokje, de zwarte kousen en de hooggehakte schoenen opnieuw opvallen. Waarom die rokjes aan het lijf gekleefd lijken te zijn, zo ontdek ik naderhand, is te danken aan het Amerikaanse handelsembargo waardoor er een ernstig tekort aan ritssluitingen zou bestaan.

wordt vervolgd