OUD-STRIJDERS (16042021)

Op de verklaring van mijn huisarts dat ik aan de voorwaarden voldoe om vrijwel onmiddelijk tegen Covid-19 te worden ingeënt, staat naast mijn naam, geboortedatum en het nummer van de ziektekostenverzekering, weer een nieuwe code, de covidcode zal ik maar zeggen. Daardoor kan het Franse Ministerie van Volksgezondheid in de gaten houden wie, wanneer, waar en met welk vaccin is of zal worden ingeënt. Bij het maken van de prikafspraak wordt ook nog eens om een e-mailadres en telefoonnummer gevraagd, zodat de overheidsorganen nu probleemloos kunnen volgen waar ik uithang, hoe laat en hoe lang. Met wie nog net niet. Volgens de mevrouw met wie ik spreek, is het e-mailadres nodig om de afspraken die we gaan maken te kunnen bevestigen. Maar, behalve dat de afspraken voor beide injecties worden bevestigd, zit er een waslijst bij van welgemeende goede raad en een formulier dat het liefst moet worden ingevuld voordat men in de auto stapt om gevaccineerd te worden. Nadat de president eind maart de derde beperking van de bewegingsvrijheid, had afgekondigd – 4 weken niet verder van huis dan 10 kilometer en 's avonds na 7 uur tot de volgende ochtend 6 uur binnen blijven – is een attestation nodig, wat de Vlamingen zo mooi een Verklaring op Eer noemen. Dat is een formulier waarin de houder uitleg geeft waarom hij/zij zich niet aan de beperkingen kan houden en dat men bij zich moet dragen voor het geval er door de gendarmes wordt gecontroleerd. Mijn vaccinatiecentrum is 50 kilometer verder in Verdun. Ter geruststelling staat erbij dat zowel de rit heen, als terug worden beschouwd als een geldige reden om zich meer dan de toegestane afstand van huis te begeven.

De provinciale weg naar Verdun loopt vrijwel evenwijdig aan de hier slingerende Maas en het in rechte lijnen gegraven Canal de l'Est, dat tegenwoordig deels Canal de la Meuse wordt genoemd. Het is een honderden kilometers lange herinnering van de Frans-Duitse oorlog van 1870/71, aan het eind waarvan Elzas–Lotharingen door de Duitsers werd geconfisceerd waardoor Frankrijk de directe toegang tot de Rijn verloor en daarvoor deze alternatieve waterweg aangelegde. De Maas is hier niet bevaarbaar en het kanaal is tegenwoordig slechts geschikt voor de pleziervaart. In alle dorpen onderweg staan oorlogsmonumenten voor de gevallenen in de twee wereldoorlogen, liggen er militaire begraafplaatsen voor de Fransen en de geallieerden met witte kruisjes op de graven, die van de Duitse gesneuvelden hebben zwarte kruisjes. Het zijn de stille getuigen die benadrukken dat het hier nu zo vreedzaam aan de wat bredere Maas gelegen Verdun zoveel dood en verderf heeft gekend. In 1916 vond er een gigantische slag tussen Duitse en Franse troepen plaats, die vrijwel het hele jaar duurde en waarbij in totaal zo'n 700.000 doden, gewonden en vermisten vielen. Dat is absoluut niet voor te stellen als je ziet hoe gezapig Verdun er bijligt op de sombere ochtend dat ik me ga laten inenten, bovendien schijnt de strategische waarde van dit stadje ruim 100 jaar geleden minimaal te zijn geweest. Maar ach, ook in dat veen keek men destijds niet op een turfje......

Het vaccinatiecentrum huist in de Salle René Cassin, waarvan de omschrijving Salle de Concerts et Spectacles heel wat meer belooft dan een wat lullige en aftandse sporthal alwaar ik aansluit op één van de twee vaccinatielopendebanden. Eerste vraag is of ik de bij de e-mail gevoegde questionnaire ingevuld bij me heb. Nou dat heb ik, want nadat de prikafspraak was gemaakt, werd daar zo'n beetje dagelijks aan herinnerd. Behalve dan de vragen of ik zwanger ben, probeer zwanger te worden of borstvoeding geef, geef ik net zoals op alle vragen als antwoord nee. Dankzij mijn covidcode ben ik al bekend, krijg weer een ander document en schuifel op de band stapvoets verder richting van een medicus voor een kort gesprek. Al doende wordt men aangesproken door een jongedame, die zegt medicijnen te studeren, nogmaals gewezen op het sociale afstand houden, handen regelmatig wassen en mondkapje op. Onder de basketbalring van de zaal is het meest gehoorde woord trouwens patienter, even geduld. De arts wil eerst wetenbent u van origine Hollander? Nou, dus niet: ik ben een Nederlander uit Nederland. Vandaag heeft de prik voorrang en geef ik tegen m'n zin maar toe. Of ik echt geen medicijnen gebruik? Nee dus. Niet eens af en toe een paracetamol? Dat dan maar wel. Stempel, patienter op de volgende stoel tot de covidprik - een totaal pijnloze Pfizer - even laten klaar en weer noordwaarts met de rivier deze keer aan de linkerkant. Pas net thuis en de klokken van de kerk aan de overkant beginnen alweer op een ongebruikelijke tijd te luiden: de doodsklokken, de klokken voor een uitvaart. Uit mijn slaapkamerraam is te zien hoe de oud-strijders, keurig in blauwe blazer, grijze broek, wit overhemd, stropdas en gepoetste zwarte schoenen aan, baret, pet of kwartiermuts op het hoofd, decoraties op de borst, zich opmaken om een voormalige krijgsmakker met hun vaandels uit te wuiven. Ze hebben het zo druk de laatste maanden dat ik inmiddels ik hun auto's en gezichten herken........ Dat het nog lang zo mag blijven.