VACCINATIE (09042021)

Als aanvulling op mijn digitale krantenabonnementen bewaart mijn vriendin Volkskrant Magazines voor mij en knipt artikelen uit de krant waarvan ze ondertussen zeker weet dat ik die interessant zal vinden. In de stapel die ik twee weken geleden meekreeg, zat een artikel uit de krant van 26 januari met de kop Voor Fransen is coronaprik halen een politieke daad waarin Frankrijk bovendien tot wereldkampioen vaccinatiescepsis werd uitgeroepen – alsof het Olympische sport is - omdat 45% van de Fransen op dat moment niet of waarschijnlijk niet van plan was zich in te laten enten. Waarom is het desondanks dan zo moeilijk voor degenen zoals ik die wel ingeent willen worden om dat voor elkaar te krijgen?

Begin februari ontving ik een uitnodiging van het Ministère des Solidarités et de la Santé – het Ministerie van Volksgezondheid – om me tegen Covid-19 te laten vaccineren, als bevrijdingsbaby behoor ik tot de leeftijdsgroep die een verhoogd risico loopt om besmet te raken. De volgende stap lijkt een fluitje van een cent: een afspraak maken om te worden ingeënt. Dat kan via het internet of door een 0800-nummer te bellen. In het dichtsbijgelegen stadje waar dat mogelijk is, is het maken van een internetafspraak echter pas tegen eind maart weer mogelijk. Bij de andere centres de vaccination op redelijke afstand van mijn woonplaats in het département Meuse, je wordt geacht je te laten vaccineren in de provincie waar je woont, idem ditto. De lokale nummers die “in plaats van” moeten worden gebeld, zijn iedere keer dat ik het probeer in gesprek. Tussendoor spreek ik met twee van mijn buren – de ene is weduwe van de notaris, de andere weduwe van een arts - om te zien of zij wellicht weten of er buiten het formele circuit iets mogelijk zou zijn. Behalve dat ik er achter kom dat ze beiden jonger zijn dan ik ben en van de weduwe van de arts een lange klaagzang moet aanhoren dat het bij een vorige epidemie allemaal veel beter was geregeld, word ik niets wijzer.

Het loopt tegen half maart als ik de burgemeester, mijn achterbuurman, toevallig tegenkom. Ik maak van de gelegenheid gebruik om hem te vertellen hoeveel moeite het me kost om een afspraak te maken voor mijn covidprik. Hij zegt er alles van te weten. Zijn moeder van 83 is nog niet ingeënt en hij zelf, 52, maakt zich ook zorgen. Als hij mijn vragende blik ziet, trekt ie de panden van zijn jack even opzij om zijn behoorlijk omvangrijke buik te tonen, want die mensen lopen kennelijk ook een verhoogd risico. Hij belooft een briefje onder de deur te zullen schuiven zodra hij beter nieuws heeft. Geduld is een schone zaak, want daar wacht ik nog steeds op. Een dag of tien later, tijdens een flitsbezoek aan het vaderland, ontvangt mijn vriendin een brief met het logo van de rijksoverheid op de envelop. “Belastingaanslag?” vraag ik meelevend, om er aan te worden herinnerd dat die nog altijd in een blauwe envelop komen. Afzender is de Minister van Volksgezondheid, ze kan een afspraak maken om te worden gevaccineerd. De dag erna belt ze het in de brief genoemde telefoonnummer en nog geen 10 minuten later heeft ze een afspraak voor beide coronaprikken! Weer een dag later krijg ik behoorlijk de pest in als vrienden, die 20 kilometer verderop in een ander département wonen en beiden jonger zijn, vertellen dat ze dezelfde week nog bij hun huisarts gevaccineerd zullen worden.

Dan ook maar eens bij de huisarts langs gaan. Na eind 2017 naar Frankrijk te zijn verhuisd, had ik een médicin traitant nodig om te worden toegelaten tot de ziektekostenverzekering, een huisarts. Omdat zij de enige was die nieuwe patiënten accepteerde, was er niet veel keus. Na mijn bloed en urine te hebben laten onderzoeken, tekende zij het document waarin ze bevestigde mijn huisarts te zullen zijn. Dat was tot nu toe de enige keer dat ik haar heb gezien. Als ik een afspraak wil maken vraagt ze hoe ik heet en wat ik wil, vraagt nogmaals hoe ik heet en dan ”wie is uw huisarts?” Mijn antwoord dat zij dat is, maakt niet veel indruk “U bent geen patiënt van mij!” Als ik volhoud dat wel te zijn, moet ik naar het spreekuur komen om het een en ander uit te zoeken. Zo gezegd, zo gedaan én in geen mum van tijd ben ik haar patiënt weer. Ook zij zegt dat het niet zal meevallen een afspraak te maken én dat er gereisd zal moeten worden. Ze geeft me een verklaring dat ik in aanmerking kom voor de prik en een ander 0800-nummer om een afspraak te maken. Als ik dat probeer, is het antwoord minstens anderhalf uur lang Al onze medewerkers zijn in gesprek, probeert u het later nog eens. 't Is net of ik terug ben in het Lagos in de jaren 90 toen daar de vaste lijnen eeuwig in gesprek waren en de melding Please try later mijn favoriete artiest Lágbájá zelfs inspireerde tot een nummer met die naam. Als ik uiteindelijk dan toch iemand te spreken krijg, heb ik in een handomdraai afspraken voor beide prikken: de eerste aanstaande maandag in de concertzaal van Verdun, ietsje minder dan een uur met de auto..... Vaccinatiescepsis? Ondanks alles, niet bij mij.