ATTESTA DE VITA (12032021)

Na vorig jaar – met dank aan corona – zowaar een keer te hebben mogen overslaan, is het opnieuw zover: de twee vaderlandse instellingen van wie ik een pensioen ontvang, willen weer weten of ik echt nog wel in leven ben. Kennelijk zijn Nederlanders die in het buitenland wonen en daar een Nederlands pensioen ontvangen bij voorbaat niet te vertrouwen. Hoe goed het binnen de landsgrenzen is geregeld, ontdekte ik toevallig jaren geleden. Na lange tijd in Kaapstad te hebben gewerkt, trof ik thuis in Buenos Aires onder meer een paar enveloppen van het pensioenfonds van mijn voormalige werkgever waarvan ik de inhoud wel dacht te kennen en die niet gelijk hoefden te worden geopend. Dat deed ik een paar weken later na op zaterdagavond uit eten te zijn geweest en nog geen zin had om naar bed te gaan. Één van de brieven ging echter over iets heel anders dan ik verwachtte: “Geachte heer, van de Gemeentelijke Basisadministratie hebben wij vernomen dat uw ex-partner mevrouw X op 12 augustus 2008 is overleden. Met deze brief wil ik u informeren over de gevolgen daarvan.” Die gevolgen waren dat het toekomstige weduwenpensioen nu niet langer tussen de ex- en de huidige partner hoefde te worden gedeeld, maar helemaal aan de huidige partner zal worden uitgekeerd. Mijn ex-werkgever was eerder op de hoogte van het overlijden van mijn ex dan ik. Ondertussen betaalde ik alimentatie aan iemand die was overleden en heb dat toen voor het slapen gaan nog geannuleerd.

Wat in 2019 en alle jaren ervoor zo mooi een Attesta de Vita heette, heet nu een Bewijs van in leven zijn. Daarin verklaar ik in leven te zijn, vul in wat mijn doopnaam is, waar ik woon en met wie ik gehuwd ben, allemaal gegevens die al lang in hun administratie staan, en onderteken het. Dat is echter niet genoeg, dit moet op deel twee van het formulier worden bevestigd door een bevoegde instantie. Daarvoor ga ik met tegenzin naar het gemeentehuis van het Franse stadje waar ik woon, de immer chagrijnige ambtenares aan de balie vraagt me steevast of ik wel in het stadje woon, waarop ik geheel naar waarheid dan bevestigend antwoord en er gelijk maar aan toevoeg dat het tegenover de kerk is en naast de école de musique. Dat is ietsje meer dan 100 meter van haar werkplek..... Daarna vult zij dan in wat ingevuld moet worden en gaat dan op zoek naar de burgemeester voor een handtekening, zet het stadsstempel op het formulier waarna het ritueel zich een paar weken later herhaalt met het Levensbewijs van de Sociale Verzekeringsbank. De burgemeester, mijn achterbuurman, heeft nooit vragen en tekent gewoon. Gelukkig heeft de Britse overheid meer vertrouwen in hen die in het buitenland een pensioen ontvangen, in mijn geval een pensioentje voor de vier jaar dat ik daar gewoond en gewerkt heb en premie heb betaald, anders zou het zich nog een keer herhalen. De Britten vragen tot nu toe eens in de vijf jaar om een Life Certificate, dat als getuige van dat ik nog in leven ben mag worden getekend door de architect die het verwaarloosde bijgebouw, dat door vorige eigenaren als garage en opslagruimte werd gebruikt, heeft omgetoverd tot mijn comfortabele bibliotheek en werkruimte.

Het Hotel de Ville – het gemeentehuis - anno 2021 is aangepast aan le covid, zoals corona hier heet. De balie is afgeschermd, masque obligatoire, afstand houden, aangepaste looprichtingen, niet meer dan twee peronen tegelijk naar binnen. Zich aan die eenvoudige regels houden is sowieso geen enkel probleem in de plattelandsregio waar ik woon, net zomin als de avondklok van 6 uur 's avonds tot 6 uur 's ochtends die al vele maanden van toepassing is problemen oplevert. De baliemedewerkster is dezelfde chagrijnige ambtenares, ik verwachtte niet anders en ben beter voorbereid. In het mapje met het document waarop ik graag een handtekening en een stempel wil hebben, heb ik een kopie van het formulier gedaan dat Monsieur le Maire twee jaar geleden heeft getekend. Zo kan ze zien dat het niet de eerste keer is dat langskom en wat er ingevuld moet worden zodat de burgemeester het kan tekenen. Ze kijkt ernaar, trekt de bovenste la van haar bureau open en haalt er een stempelkussentje en 4 stempels uit: voor de plaatsnaam, de datum, de functie van de bevoegde persoon en die van het stadje met het stadswapen. Alleen de functie van degene die tekent en de handtekening worden met de balpen gedaan. Tot mijn verbazing geeft ze me het document terug zonder handtekening van de burgemeester, ik kijk snel en zie dat zij inmiddels per procuratie mag tekenen. Binnen 5 minuten klaar zonder het gebruikelijke gezeur. Ik dank haar beleefd en enigszins opgelucht. “Un plaisir de vous rendre service, monsieur. Bonne journée!” Ik weet niet wat me overkomt. Thuis ligt een envelop van Britse Pension Service op de deurmat, nee geen verzoek voor een Life Certicate, maar de aankondiging dat mijn pensioen op 14 april aanstaande zal worden verhoogd van £49,03 per week tot £49,71 per week. Mijn dag kan niet meer stuk.