COLOMBIA – OVER AFRO'S, BOTERO, ESCOBAR & GARCÍA MÁRQUEZ - 69 (28012021)

Epiloog - 5
De nieuwe week is nog maar net begonnen of mijn woordenschat is alweer verrijkt met twee woorden die me eraan herinneren dat het de hoogste tijd wordt om de epiloog van mijn reis door Colombia af te ronden. Cocaïnewasserij is het eerste. Hoewel het nog niet in de officiële woordenlijst van de Nederlandse Taalunie staat vermeld, wordt het gebruikt alsof het om een al volledig ingeburgerd woord gaat. Ik tref het dat de redactie van de krant waarin het staat vermoedt dat de doorsnee lezer even bij de hand moet worden genomen en toelicht dat: in een zogenoemde cocaïnewasserij wordt de drugs gescheiden van het materiaal waarmee het naar Nederland gesmokkeld wordt. Daarbij denken ze voor het gemak dan ook dat diezelfde doorsnee lezer precies op de hoogte is van hoe het smokkelen van cocaïne vanuit Zuid-Amerika naar Europa in zijn werk gaat. Eerlijk gezegd wist ik tot nu toe niet beter dan dat vooral gebeurt met bananenboten die de haven van Rotterdam nogal eens als eindbestemming hebben. Niet dus. De wasserij waar het over ging was gevestigd in een manege in het bij Meppel horende Drentse dorp Nijeveen. Daar werd dagelijks tussen de 150 en 200 kilo cocaïne geëxtraheerd uit de steenkool waarin het op de een of andere manier was geïmpregneerd om aldus onopgemerkt te kunnen worden gesmokkeld. Zowel aan de kant vanwaar het verscheept wordt, als waar de cocaïne wordt teruggewonnen zijn dan installaties en chemicaliën nodig én de nodige vaklieden die weten hoe het proces werkt. Geen wonder eigenlijk dat toen de politie vorig jaar een inval deed in de wasserij er daar 15 Colombiaanse “expats” werden gearresteerd. Wat mij verbaasde was dat de politie de wasserij pas had ontdekt na te hebben ingebroken bij EncroChat, een dienst via welke versleutelde berichten konden worden verzonden. De kolen waarin de cocaïne was verwerkt werden toch bij die wasserij aangeleverd? Het afval moest toch worden afgevoerd? Buitenlanders in een Drents dorp van niets? “Een Colombiaan in Nijeveen? Geen buur heeft die ooit gezien”, verklaarde één van de buurtbewoners. Pas na enige tijd zou de recherche ontdekken dat de Colombiaanse bedrijfsleider zo'n 10 jaar eerder in de Amerikaanse deelstaat New Jersey tot 32 jaar gevangenisstraf was veroordeeld voor heroïnehandel. Wegens goed gedrag was hij ruim vervroegd vrij gelaten en had daarna dus moeiteloos een leuke nieuwe baan in Nederland kunnen vinden zonder dat de reclassering er aan te pas was gekomen......

Als ik op de A2 na Zaltbommel afslag 19 neem naar het dorp waar mijn vriendin woont, ligt daar een groot bedrijfspand met daarin een rijperij waar uit Zuid-Amerika geïmporteerde bananen de laatste fase van het rijpingsproces ondergaan voordat ze klaar zijn voor consumptie. Er zijn nogal wat van die rijperijen in Nederland – zo staat er in Moerdijk een enorm grote rijperij van LIDL – maar juist bij deze daar bij die afslag wordt wel eens een lading afgeleverd waarin de gesmokkelde cocaïne nog tussen de bananen zit. Daarvan doet die rijperij keurig aangifte met als gevolg dat de bedoelde ontvanger die zijn cocaïne misloopt geld eist van het bedrijf en als dat niet wordt betaald medewerkers bedreigt, huizen in brand steekt of een handgranaat voor de huisdeur achterlaat. De namen en adressen van die medewerkers zijn keurig opgenomen in het strafdossier van het toch wel bijzonder wereldvreemde Openbaar Ministerie. Ondertussen is een bezoek aan de zo op het oog wat saaie Bommelerwaard opnieuw weer wat spannender geworden.

Cocaïnenijlpaard was het tweede nieuwe woord waarmee mijn vocabulaire werd verrijkt. Ik kwam het tegen boven een artikel met de kop Wetenschappers adviseren doden “cocaïnenijlpaarden” Pablo Escobar. Tot nu toe wist ik niet beter dan dat nijlpaarden uitsluitend in Afrika in het wild leven en daarbuiten alleen maar in dierentuinen. Zo was het buiten Medellín destijds op het landgoed Hacienda Nápoles, waar Pablo Escobar een privédierentuin had, ook begonnen. Naast de nijlpaarden – hij bracht er in de jaren 80 van de vorige eeuw drie vrouwtjes en een mannetje naar toe – hield hij er onder andere olifanten, giraffes en neushoorns. Je moet toch wat met al die met de illegale drugshandel verdiende miljoenen. Nadat hij tegen eind 1993 was geliquideerd, werd zijn landgoed geconfisceerd en werden alle dieren herplaatst, met uitzondering van de nijlpaarden, die waren te lastig om te vangen en naar elders te worden vervoerd. Op de hacienda, tegenwoordig een groot pretpark, woont alleen Vanesa nog, de Koningin van Nápoles én de mascotte van het park. Ze zou door haar soortgenoten uit de kudde zijn verstoten en als gevolg daarvan nu een solitair bestaan leiden. De andere nijlpaarden zijn in de loop der tijd in de richting van de Magdalenarivier getrokken en hebben zich naar hartelust vermenigvuldigd, het zouden er inmiddels 80 zijn die door hun agressieve gedrag gevaarlijk voor de omgeving zijn. Nadat een sterilisatiecampagne om de groei van deze tot voor kort onbekende ondersoort van de nijlpaard in te perken mislukte, lijkt de enige oplossing om ze – net zoals Pablo Escobar destijds – te liquideren.......

epiloog - 6 volgt