Op woensdag 25 november 2020 overleed Diego Maradona. In de eerste jaren dat ik in Buenos Aires woonde, wijdde ik nogal eens een Weekjournaal aan El Diez. De komende weken zal ik die herinneringen bij wijze van In Memoriam opnieuw publiceren.

HERINNERINGEN AAN DIEGO 3 – BLESSURETIJD (22042004)

Redt ie het of redt ie het niet? was de vraag die vroeg in de avond van maandag 19 april overal in Buenos Aires werd gesteld. Van de 80 televisiestations die wij thuis via de kabel ontvangen, hebben er minstens zes het over niets anders. Een stuk of tien andere, waaronder CNN en Español, BBC World en de Spaanse wereldomroep, hebben hun correspondenten voor de hoofdingang van de Clinica y Maternidad Suizo Argentina staan. Samen met bezorgde fans wachten zij op breaking news over Diego Maradona, die op de vierde verdieping buiten kennis aan een beademingsapparaat ligt. Na meer dan een jaar in het buitenland te zijn geweest, is Diego sinds begin deze maand terug en onmiddellijk weer volop aanwezig In de pers en op de televisie. Toen hij tijdens de training van Estudiantes een strafschop nam, werd daar in het journaal meer tijd aan besteed dan aan de gevechten rond de stad Fallujah in Irak waarbij op hetzelfde moment honderden doden vielen. Diego was in de stad La Plata op bezoek bij zijn vriend Carlos Bilardo, die in 1986 coach was van het Argentijnse voetbalelftal dat in Mexico wereldkampioen werd. Het toernooi waarin hij het beroemdste doelpunt uit zijn loopbaan maakte. Juist, dat met de Hand van God. Maradona sloot zich ook nog eens zeer publiekelijk aan bij de actie van een vader wiens zoon door diens ontvoerders werd vermoord toen de familie het losgeld wilde overhandigen. Volgens de vader door buitengewoon incompetent optreden van de politie. En niet alleen volgens hem. Dat bleek tijdens massademonstraties en het grote succes van een handtekeningenactie ter ondersteuning van een petitie die hij bij het Parlement wilde indienen. Diego verzamelde handtekeningen in zijn kennissenkring en ging die persoonlijk overhandigen, uiteraard onder het toeziend oog van de televisiecamera’s, dezelfde camera’s die hem op zondag 18 april volgden, de dag dat hij ziek werd. Eerst in de Bombonera, het stadion van Boca Juniors, de club waarvan hij een fanatieke aanhanger is, met beelden van een springende en juichende Maradona in zijn skybox. Later waren het beelden van een ambulance met zwaailichten die hem in het ziekenhuis afleverde. Direct na de aankomst van El Diez begon daar het beleg door de media en zijn fans.

Alle zichzelf respecterende televisiezenders hebben deskundigen in de studio en verslaggevers bij het ziekenhuis. Maar wat is er eigenlijk met Diego aan de hand? Een hartaanval die wordt gecompliceerd door een longontsteking luidt de officiële lezing. Volgens de nieuwszender TN was het een overdosis cocaïne, zijn favoriete snoepgoed. Zijn lijfarts ontkent dat met grote stelligheid, doch haast niemand gelooft hem. Een paar jaar geleden snoof Maradona ook al eens wat te gulzig met dezelfde gevolgen. Toen overleefde hij, zou dat nu weer lukken? Tussen de reclames door verklaart een cardioloog op serieuze toon dat de oud voetballer een bovennormaal lichaam heeft, namelijk dat van een getrainde sportman dat hem door deze crises heen zal slepen! Diego heeft echter heel zichtbaar al jaren geen afgetraind lichaam meer, hij is moddervet. De cardioloog houdt vol dat zijn vermeende supersterke hartspier hem er weer bovenop zal helpen. Snel over naar het ziekenhuis waar net zijn jeugdvriend Tito naar buiten komt. De man wordt tijdens het gesprek door emoties overmand en barst in tranen uit. Terug naar de studio, voor tranen is het nog veel te vroeg.

Hoogste tijd om zelf poolshoogte te gaan nemen. De privékliniek is gemakkelijk te herkennen door de lange rij reportagewagens. De ingang staat letterlijk in de schijnwerpers en, hoewel het donker is, kan ik foto’s maken zonder flitslicht nodig te hebben. De verslaggevers en cameralieden worden door wat dranghekken afgeschermd, ze staan keurig op een rijtje, ieder praat onhoorbaar tegen zijn eigen camera. Een paar anderen doen vlugge vraaggesprekjes in een directe uitzending van hun journaal. Supporters plakken ondertussen foto’s van Diego en boodschappen aan Diego op de pui en de ramen. Tussen de bomen en op de dranghekken hangen spandoeken. Een dweilorkest wil hem graag vijf minuten moed inzingen en onderhandelt met de politie. “Jongens, dat kan echt niet. Er liggen hier zieke mensen en de kraamkliniek is vlak boven de ingang!” “Echt niet? Een paar minuten maar! Voor Diego!” pleiten ze tevergeefs. Alles gaat in uiterst gemoedelijk sfeer, er valt geen onvertogen woord. Een wat oudere vrouw bidt met de rozenkrans in haar handen, een andere brandt een kaars en bidt stilletjes voor zich uit. Een paar dagen later ga ik nog eens op ziekenbezoek. Het aantal spandoeken en andere blijken van steun en aanhankelijkheid blijft groeien. De gevel is vol, gelukkig is er nog plaats op de stoep en de op de dranghekken. De kliniek begint langzaam maar zeker op een bedevaartsoord te lijken. Bij de ingang staan beeldjes van Maria en de Argentijnse volksheilige Gauchito Gil, naast hen staat een portret van San Expedito en liggen er bidprentjes, ervoor branden kaarsen. Het zou inmiddels wat beter met hem gaan, maar om in voetbaltermen te spreken, Diego zit in de verlenging, in de blessuretijd. Totdat de hemelse scheidsrechter beslist dat de wedstrijd is afgelopen, zullen wij samen met onze 35 miljoen tijdelijke landgenoten vol spanning op de einduitslag wachten.