Op woensdag 25 november 2020 overleed Diego Maradona. In de eerste jaren dat ik in Buenos Aires woonde, wijdde ik nogal eens een Weekjournaal aan El Diez. De komende weken zal ik die herinneringen bij wijze van In Memoriam opnieuw publiceren.

HERINNERINGEN AAN DIEGO - DE HAND VAN GOD (08062003)

Tussen "de hand van God" en Argentinië moet een heel speciale band bestaan. Vorige week was het de tweede keer in mijn herinnering dat beide in een adem werden genoemd en het nieuws de internationale pers haalde. Bestaat er een ander land dat het wat dit betreft beter doet?

Mexico, zondag 22 juni 1986. Argentinië - Engeland, kwartfinale wereldkampioenschap voetballen. In de 50ste minuut scoort Diego Maradona, niet met de voet, maar met de hand. Iedereen ziet het, behalve de scheidsrechter. Na de wedstrijd wordt "el Diez", Maradona is algemeen bekend onder zijn rugnummer, gevraagd of zijn doelpunt een handsbal was of niet. Zijn antwoord zal een klassieker worden. "Indien de bal met de hand werd geraakt, was het niet mijn hand, maar "de hand van God!” Met "el Diez" is het daarna snel bergafwaarts gegaan. Tijdens het kampioenschap van 1994 in de Verenigde Staten werd de aan alles en nog wat verslaafde Maradona op doping betrapt en uitgesloten. Hij inhaleerde cocaïne met de regelmaat waarmee een gewoon mens adem haalt. Hij criminaliseerde en raakte financieel aan de grond. In Argentinië wordt hij echter nog steeds aanbeden en is regelmatig in het nieuws. Meestal gaat het over niets en wordt zijn gedrag goedgepraat. Zijn altijd weer mislukkende pogingen in Cuba om af te kicken of af te slanken worden tot vervelens toe in beeld gebracht. Hij is inmiddels moddervet, is goed bevriend met Fidel Castro, schijnt zonder te zijn gescheiden in het geheim te zijn getrouwd met een mooie jonge Cubaanse, ontmoet eindelijk zijn nooit erkende sprekend op hem lijkende Napolitaanse zoon, enz. Voor zover ik het kan inschatten, zit zijn straf hier op aarde er nog lang niet op. God laat niet met zich spotten, zelfs niet door "el Diez."

Buenos Aires, donderdag 29 mei 2003. Museum voor Schone Kunsten, laat in de middag. Hoewel de directie het stellig ontkent, is volgens de politie het 15 centimeter hoge bronzen beeldje "de hand van God" van Auguste Rodin uit het museum verdwenen. Het persagentschap Reuters verkeert kennelijk in de veronderstelling dat de directeur van het museum, net zoals destijds in Mexico met "el Diez" het geval was, het niet zo nauw met de waarheid neemt als het om Gods hand gaat. Reuters citeert de politie in een bericht dat door de NRC zal worden overgenomen. De kunstredactie fantaseert er ecchter lustig op los. Zonder de moeite te nemen de feiten te controleren, is er volgens de NRC een andere Rodin gestolen die toevallig ook "la main de Dieu" heet. Dit beeld is echter geen klein bronzen beeldje, het is een uit een flink blok marmer gehakt beeld, dat vrijwel onmogelijk tijdens de openingsuren naar buiten kan worden gesmokkeld.

Buenos Aires, zaterdag 31 mei 2003. Museum voor Schone Kunsten, 's ochtends een uur of 11. "De hand van God" is gewoon te bewonderen op zijn "vaste" plaats. In zaal 11 op de begane grond, een van de vier zalen waar werk van Rodin wordt geëxposeerd. Naast het beeldje dat wél werd gestolen, een uit twee handen bestaande voorstudie voor "le Secret - het Geheim" bezit het museum aardig wat andere "draagbare" Rodins. Maar ook een door de kunstenaar aan het museum geschonken gipsen model van "de Kus", een bronzen "Eva" en het marmeren beeld "la Terre et la Lune". Er zijn wel wat meer zaalwachten, toch kan ik ongestoord en ongezien snel een foto van "la main de Dieu" maken. De mevrouw die de smalle en slecht verlichte zaaltjes 11 en 12 in het oog moet houden, is net even ingedut. De directeur van het museum geeft op dezelfde dag in het dagblad "la Nación" toe dat er "wat onvolkomenheden" in de beveiliging van het museum zitten.

Buenos Aires, zondag 8 juni 2003. Museum voor Schone Kunsten. Even na het middaguur bezoek ik het museum opnieuw. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Alle kleine werken van Rodin zijn uit de zalen 11 en 12 verdwenen, daar hangen nu schilderijen. "De hand van God" is naar een wat grotere zaal verhuisd en staat daar onder een lelijke plexiglas kap heel toepasselijk naast het beeld van de mooie naakte “Eva." Toevallig ontmoet ik museumdirecteur Jorge Glusberg die een paar bezoekers rondleidt. Ik luister mee als hij iets over "cabeza de niño - kinderhoofdje" een bronzen beeldje van Medardo Rosso uitlegt. Hij kijkt me aan en ik ruik mijn kans. Ik stel mezelf voor en begin over de gestolen Rodin. "Niets aan de hand", reageert hij opgewekt "het was een replica, zonder nummer en zonder waarmerk van de gieterij." "En de waarde van $150.000 dan die in de krant werd genoemd?" vraag ik. "Moet je luisteren, we zijn al bezig om een andere te kopen. Een jaar of drie geleden was hetzelfde beeldje voor ongeveer $7.000 te koop. Het is al bijna rond, over een paar weken staat het er weer! Leuk je te hebben ontmoet. Tot ziens." Op de website van het Rodin Museum had ik gezien dat daar voor €135 een mooie kopie van "la main de Dieu" kan worden besteld. Voor weer op huis aan te gaan, bekijk ik het beeldje nog eens goed, zij het met de nodige argwaan. Is dit nu echt "de hand van God" of zou dit ook een replica zijn?