KLEIN BEETJE HEIMWEE NAAR BUENOS AIRES (20112020)

Of het in de tweede helft van de jaren 70 van de vorige eeuw is geweest of begin jaren 80 herinner ik me niet meer precies. In de jaren 70 stapten mijn toenmalige echtgenote en ik met enige regelmaat op vrijdagavond in Rotterdam op het vliegtuig naar Londen om een weekeinde op pad te gaan met een oud-studiegenoot die daar was gaan wonen en werken. Maar het kan net zo goed de eerste helft van de jaren 80 zijn geweest nadat we zelf naar Engeland waren verhuisd toen ik geheel onverwacht in het enorme kantoorgebouw naast Waterloo Station aan het werk was gegaan.“Nooit verwacht”, omschrijft het wellicht beter, want op mijn vraag tijdens de sollicitatiegesprekken bij mijn toekomstige multinationale werkgever of het er ook inzat om naderhand wellicht buiten Nederland aan de slag te gaan, was de reactie geweest dat de kans daarop bij voorbaat nihil was. Dat antwoord kon zo stellig worden gegeven omdat het niets met arbeidsprestaties of zo had te maken, nee dat werd bepaald door iemands theoretische kennis oftewel het opleidingsniveau en dat van mij voldeed niet aan de minimumeisen en beperkte daardoor de carrièrekansen. Die baan in Engeland zou eenmalig zijn en daarna was het voor de rest van mijn arbeidzame leven terug naar Nederland. Als het zo uitkwam gingen we in Londen naar een musical of een ontspannen toneelstuk waaraan in het West End nooit gebrek was. Eén van de allergrootste successen in die jaren was Evita, de musical die was gebaseerd op het mythische leven van Eva Duarte de Perón, de tweede echtgenote van de Argentijnse President Generaal Juan Domingo Perón die in 1952, slechts 33 jaar oud, overleed aan de gevolgen van baarmoederkanker. In de openingsscène ervan wordt in een bioscoop in Buenos Aires de voorstelling onderbroken om te annonceren dat Eva Perón eerder die avond onsterflijk is geworden. Don't cry for me Argentina was het lied dat eindeloos door mijn hoofd zou blijven zeuren en wat zou Madonna het fantastisch zingen in de verfimde versie van de musical die in 1996 in première ging.

Bij een lieve vriendin thuis word ik in augustus 2020 door een licht gevoel van heimwee overvallen. We kijken naar de Slimste Mens, de pretentieloze quiz die wordt gepresenteerd door Philip Freriks en Maarten van Rossem, een programma waar we alle twee groot fan van zijn. Het is alweer het 18e seizoen, aflevering 22, 1ste ronde, 2e vraag: “Ze werd liefkozend Evita genoemd, tevens de titel van de musical die over haar werd gemaakt. Hoe heette deze politiek invloedrijke First Lady van Argentinië die leefde van 1919 tot 1952?” Terug in de tijd, terug naar het land en de stad waar ik zo'n 40 jaar geleden bij het zien van de musical in Londen, noch bij het luisteren naar de CD met de filmmuziek in Lagos – 25 jaar geleden woonde en werkte ik in de vrijwel bioscooploze Nigeriaanse hoofdstad – had gedacht ooit terecht te zullen komen. De kans om bij mijn werkgever in het buitenland te kunnen gaan werken was immers nihil geweest? Maar goed, Nigeria was geen al te populaire bestemming en wie geschikt bleek te zijn en bereid was er gaan werken, kon de koffers gaan pakken. Ik werkte er bijna 10 jaar, om daarna via een paar jaar in Rio de Janeiro in 2001 zowaar in Buenos Aires te belanden waar ik de volgende 5 jaar op de meeste werkdagen 's ochtends vroeg vanaf de Plaza San Martín waar we woonden, via de Calle Florída en de Plaza de Mayo met het roze presidentiële paleis, naar mijn werkplek aan de Avenida Presidente Sáenz Peña te lopen en aan het eind van de middag weer terug. Bij het oversteken van de Plaza de Mayo keek ik dan altijd even naar het Casa Rosada op het balkon waarvan Madonna zo mooi Don't cry for me Argentina had gezongen.

Evita vive – Evita leeft heet het boekje dat ik in 2010 in de wijk la Boca kocht. En dat ze leeft heb ik al die ruim 16 jaar dat ik in Buenos Aires heb gewoond vrijwel iedere dag op een of andere manier ervaren. 2010 was ook het jaar dat het bicentenario, het tweehonderdjarig bestaan, van de Republiek Argentinië werd gevierd én het jaar dat Evita per decreet werd uitgeroepen tot Mujer del Bicentenario. In datzelfde Decreto 329/2010 werd bepaald dat hoog in de gevel van het voormalige Ministerio de Obras Públicas aan de kop van de Avenida 9 de Julio twee gigantische afbeeldingen van Evita zouden moeten worden aangebracht. Eén daarvan zou het uitspreken op het balkon van het ministerie van haar discurso en el día del renunciamiento, de toespraak waarin ze afzag om bij de volgende verkiezingen kandidaat voor vice-president te zullen zijn. Het was de gevel die ik vanuit de keuken van mijn appartement aan de Avenida Belgrano kon zien. Zo leek het er vanaf de dag van de onthulling tot aan mijn vertrek uit Buenos Aires net op of ik tijdens het koken of het afwassen even met Evita aan het kletsen was en haar daardoor behoorlijk goed heb leren kennen.........