OP ONTDEKKINGSREIS IN ROTTERDAM - 25 – LET'S GET PHYSICAL (18092020)

Onderweg naar de beeldenroute die Let's get physical is gedoopt, want ook in Rotterdam is Engels kennelijk de voertaal geworden, valt me aan de kop van de Heemraadsingel op hoe de keramieken leunstoel voor het huis waar de maakster Dora Dolz tot haar overlijden in 2008 woonde aan een grote opknapbeurt toe is. In armere tijden zou je met zo'n stoel naar een stoffeerder zijn gegaan om opnieuw te laten bekleden, maar ja dat is met dit rasechte straatmeubilair natuurlijk niet mogelijk. Haar fauteuil aan het andere eind van de Heemraadsingel, de twee fauteuils op de Mathenesserlaan boven de Tunneltraverse of die fleurige chaise longue in de Oudhollandse tuin voor het Heerenhuys in hét Park, waar ik tijdens mijn vroege-ochtend-kilometers langs kom, verkeren in stukken betere conditie. Die tuin werd overigens aangelegd voor de Floriade, de internationale bloemen- en tuinbouwtentoonstelling die in 1960 plaatsvond, en ligt in de schaduw van de Euromast, de hoogste uitkijktoren van Nederland die ter gelegenheid van hetzelfde evenement werd gebouwd. De spannendste fase van de bouw was in maart 1959 het bereiken van het hoogste punt, jeetje wat was dat spannend. Dat kwam vooral omdat het Algemeen Dagblad een wedstrijd had georganiseerd om de tijd te raden waarop dat hoogste punt zou worden bereikt en dat in het pre-digitale tijdperk. Zelf ging ik een paar keer op de fiets door de Maastunnel – mijn ouders woonden op Zuid – om te kijken hoe de bouw vorderde voordat het op 26 maart 1959 om 14u59 zover was. Beelden uit mijn jongste tienerjaren die komen bovendrijven dankzij die verwaarloosde leunstoel van Dora Dolz.

Een veel recenter beeld in mijn hoofd dateert van hooguit een maand of vier/vijf geleden. Het gaat terug naar de maanden dat ik vanwege de Franse corona lockdown niet terug naar huis kon en voor het eerst met enige tegenzin langer in Rotterdam moest blijven dan ik eigenlijk wilde. Dat kwam vooral doordat toen mijn gedwongen verblijf er na twee maanden bijna opzat het door de Franse overheid nog eens met een maand werd verlengd. Door stom toeval zag ik daardoor wel vlakbij het politiebureau op de Schiedamseweg die behoorlijk uit de toon vallende witte vos. Werk in uitvoering, zo bleek, dat ondertussen wel afgerond zou moeten zijn. Die vos had een naam: de Bospoldervos. Vernoemd naar het stadsdeel waar hij stond: Bospolder-Tussendijken. Het contrast met het beeld 1943 van Mathieu Ficheroux, hemelsbreed vlakbij, kon niet groter zijn. Het toch wel wat slordige monument van Ficheroux herinnert aan het slordige geallieeerde vergissingsbombardement van 31 maart 1943 dat was bedoeld voor het haven- en industriegebied een stukje verderop waarbij 326 doden vielen, er honderden gewonden waren te betreuren en nog eens duizenden Rotterdammers dakloos werden, met een monument dat wil herinneren aan de botsing van de stad met de natuur. Want, zo schijnt het, hier worden 's avonds vossen gesignaleerd die op zoek zouden zijn naar de konijntjes van het nabijgelegen Dakpark, waar ik trouwens van plan ben deze ontdekkingsreis af te gaan sluiten. De vos van Florentijn Hofman is inderdaad klaar, is zestien meter lang en tien meter hoog en heeft een enorme plastic zak in zijn bek als een protest tegen alle plastic zakjes die door de stad waaien. Het ding weegt 65 ton – jawel 65.000 kilo – staat daar wat mij betreft nogal misplaatst en kan niet zoals Hofman's sterk uitvergrote opblaasbare gele badeend, wereldberoemd als Rubber Duck, gemakkelijk worden verplaatst. Het onding zou door mij in ieder geval niet worden gemist als het net als die badeend voortdurend ver weg elders op de wereld op tournee zou zijn.

Even later steek ik de Hudsonstraat en de Vierhavenstraat over en loop richting Merwehaven, het eigenlijke doelwit van dat vergissingsbombardement in 1943. Door het zeewaarts - naar de Maasvlakte - verplaatsen van zo'n beetje alle havenactiviteiten is het hier tussen Rotterdam en Schiedam in een soort niemansland veranderd, waar het voorheen vooral Verboden Toegang voor Onbevoegden was en waar nu langs de beeldenroute kan worden gewandeld. “Aan de hand van ruim dertig grote beelden biedt Let's Get Physical bewoners en bezoekers de mogelijkheid om het havengebied in ontwikkeling te leren kennen. Het maritieme verleden is hier nog goed voelbaar, maar dit is ook een proeftuin voor de maakindustrie van morgen. Creativiteit, innovatie en ondernemerschap kleuren dit relatief onbekende deel van de stad.” zegt Atelier van Lieshout, de organisator, in een persbericht. Mijn voornemen is om alle 33 objecten die er in de openlucht worden geëxposeerd op te gaan zoeken en bekijken. Bij het oversteken ontmoet ik gelijk al de Wellness Skull, een meer dan 2 meter hoge witte reuzenschedel, doodskop zou ook mogen, van polyester en hout, uit 2007. Volgens de maker zet het beeld vraagtekens bij de hedendaagse obsessie met jeugdigheid en zelfmaakbaarheid, waarbij “wellness” religieuze vormen aanneemt. Wellness = welbevinden verklaart mijn woordenboek van de Nederlandse taal, doch om het beeld te appreciëren, is de andere betekenis die meneer van Dale aan het woord geeft hier veel beter van toepassing.

wordt vervolgd