COLOMBIA – OVER AFRO'S, BOTERO, ESCOBAR & GARCÍA MÁRQUEZ - 65 (28112017)

Epiloog
Om zo min mogelijk last van het tijdverschil tussen Cartagena en Rotterdam te hebben, probeer ik zolang mogelijk wakker te blijven om daarna tijdens de plaatselijke nachtrusturen zo'n 7 à 8 uur aan één stuk door te kunnen slapen. Daarvoor kijk ik onder meer naar de telefilm Hope. Een scenario gebaseerd op de affaire die econoom en publicist Heleen Mees zo'n 10 jaar geleden had met topecononoom Willem Buiter van Citicorp. Het speelt in New York in de wereld van financiën en economie waarin een even ambitieuze als intelligente jonge Nederlandse vrouw die carrière wil maken, een even ambitieuze als intelligente Nederlandse man van middelbare leeftijd die al carrière heeft gemaakt via het bed het hoofd op hol brengt. Dat levert haar een interessante opdracht op bij de grote Amerikaanse bank waar de man een leidinggevende functie heeft. Vervolgens dreigt het mis te gaan als de conclusies van haar studie "interessant" worden gevonden, maar "we nemen contact met u op" de dooddoener is wat betreft de implementatie van haar aanbevelingen. Tja, daarna veel gedoe dat het best kan worden samengevat met de in deze zeer toepasselijke vaderlandse zegswijze: als de pik omhoog staat, zit het verstand in de haren. De vrouw slaagt erin de man over te halen zijn echtgenote te verlaten en is vervolgens buitengewoon teleurgesteld als het eenmaal zover is. Dan openbaart zich een nogal afwijkend verwachtingspatroon wanneer hij laat blijken dat in Nederland te willen doen en zij hem daarop toeschreeuwt: "Terug naar Nederland? Dat is vrijwillig in je eigen graf gaan liggen!" Begin van het einde van de relatie. De vrouw geeft het niet zomaar op, ze bombardeert de man en zijn bank met telefoontjes en emails want er zijn verwachtingen gewekt. Kortweg gezegd: ze stalkt hem. Advocaten, politie, veroordeling om de man met rust te laten, voorstellen voor afkoopsommen om de zaak netjes af te wikkelen, het mag allemaal niet baten. De vrouw wordt uiteindelijk gearresteerd en gaat de cel in nadat ze de man en zijn echtgenote midden in de nacht thuis lastig valt. Geld voor een borgsom heeft ze niet waardoor ze achter de tralies gaat en blijft totdat ze op een dag een kaart met het portret van Che Guevara ontvangt waarop - in de film althans - de man van de krantenkiosk aankondigt die te zullen betalen omdat zij tegen het grote geld van Wall Street vecht. Behoorlijk ver gezocht vind ik, maar desalnietemin is er een advocaat die vindt dat zij een goede kans maakt te winnen indien ze een proces voor schadevergoeding tegen de bank zou willen aanspannen. Overleg daarover wordt in de voorlaatste scène van de film gevoerd op een bankje van een park in New York. De lokatie waar dat is gefimd herken ik onmiddellijk: de Parkheuvel van het Rotterdamse Park van Zocher met uitzicht op de Nieuwe Maas. Wat me behoorlijk tegenvalt is dat het ventilatiegebouw en de ingang van de fietstunnel van de Maastunnel aan de overkant van de rivier zo herkenbaar in beeld komen en dat het beeld vervolgens overloopt in de slotscène die weer herkenbaar in de VS is opgenomen. Knullig amateurwerk vind ik, dat me echter wel wakker houdt.

Door iets dat ik net zo knullig vind, moet ik ruim twee maanden later in Buenos Aires hard lachen: het bericht dat Derk Bolt, presentator van het televisieprogramma Spoorloos, nu zelf spoorloos is. Hij en zijn cameraman zouden in Colombia zijn ontvoerd door leden van de marxistische guerillabeweging ELN – Ejército de Liberacíon Nacional – oftewel Nationaal Bevrijdingsleger. Evenals het FARC is het ELN in 1964 met zijn gewapend verzet tegen de zittende regering begonnen, doch in tegenstelling tot het FARC zet het de strijd voort tot op de dag van vandaag. Het werd gelijk de hoogste tijd om snel een kennisachterstand in te halen wat het programma en de programmaker betreft, want van beide had ik niet eerder gehoord. Spoorloos, zo lees ik, is een programma waarin getracht wordt verloren verwanten op te sporen, het gaat daarbij veelal over geadopteerde kinderen die op zoek zijn naar hun biologische ouders of kinderen van alleenstaande moeders die hun biologische vader zoeken. Bolt was al meer dan eens voor het programma in Colombia geweest, spreekt Spaans en heeft ongetwijfeld een redaktie die hem bijstaat en achtergrondinformatie heeft verschaft over de situatie in de streek waar hij opnamen wilde gaan maken. Desondanks vond hij het verantwoord (en hield niemand hem tegen) toen hij een auto huurde en op eigen houtje en zonder begeleiding het grensgebied met Venezuela introk dat als levensgevaalijk bekend staat. Het officiële reisadvies luidt niet voor niets NIET REIZEN. De regio wordt niet alleen gedomineerd door het ELN, een organisatie voor wie naast de drugshandel ontvoeringen en vervolgens het eisen van losgelden middelen van financiering zijn, doch waar ook gewelddadige smokkelbendes actief zijn. Volgens lokale media zouden bewoners er bezwaar tegen hebben gemaakt dat ze gefilm werden, waarna de problemen ontstonden. Ervaren reizigers weten toch dat je niet overal zomaar ongevraagd kan gaan fotograferen of filmen? Jammer genoeg was de ontvoering na een week alweer voorbij en waren de programmamaker en zijn cameraman niet langer spoorloos.

epiloog wordt vervolgd