COLOMBIA – OVER AFRO'S, BOTERO, ESCOBAR & GARCÍA MÁRQUEZ - 54 (13102017)

Zaterdag 25 maart 2017 – Mompox
Nadat de allergrootste warmte voorbij is, stappen we in een bootje voor een tocht op de Río Magdalena. Er is eentje voor mij alleen gereserveerd, het is echter geen enkel probleem dat ik het aardige Amerikaanse echtpaar en hun dochter wil meenemen, die ik in de lobby van het hotel heb ontmoet. Tim is een vogeltjesman, ik wil alleen maar wat over de rivier varen omdat die in een aantal boeken van García Márquez een rol speelt, zoals bijvoorbeeld in "Liefde in tijden van cholera.” Om sfeer te proeven, meer niet. We zakken de rivier een stuk af en slaan dan rechtsaf een soort zijriviertje of kanaal in. Veeteelt op beide oevers tot aan een ondiep meertje dat Ciénaga de Pijiño heet en dat slechts kan worden bereikt met de motor op volle toeren en wat punteren door een veldje waterhyacinten en gras dat de weg verspert. Op de oever staat een tentachtige begroeiing die in de schroef van de buitenboordmotor van een andere boot terecht is gekomen. Het water is ondiep – ciénaga betekent niet voor niets moeras of modderpoel – mannen met machete in de hand laten zich in het water zakken om de schroef los en schoon te hakken om het open water te bereiken. Er wordt daar gevist, toeristen zwemmen er, het water is minder dan een meter diep. De zon zakt lager, tijd om terug te gaan langs een andere weg. Ik zit voorin met vrij uitzicht op een compacte massa waterhyacinten. De bootsman gaat op volle kracht het groen in en …... loopt vast. Muurvast. Punteren helpt ook niet, de bootsman en zijn hulpje doen geld en mobiele telefoon in een plastic zak, laten zich in het water zakken en hakken met de machete een vaarweg tot we in het volgende veld opnieuw vast komen te zitten en de motor het dan ook maar opgeeft. Het loop tegen zessen, het schemert, over een minuut of 20 zal het donker zijn als er gelukkig een wat grotere boot voorbij komt die letterlijk redding brengt. Wij stappen over, de kapotte boot wordt langszij gebonden en zo sjokken we terug naar Mompox. Wat was bedoeld als een tochtje op de Río Magdalena om sfeer te snuiven, had bijna tot een nachtje onder de sterrenhemel geleid. Om half acht stappen we bij het oude marktgebouw weer aan wal, waar niemand ons heeft gemist.

Zondag 26 maart 2017 – Mompox – Cartagena de Indias
Al vroeg in de ochtend wordt de processie voor de Paasweek nog maar eens geoefend. Mompox, zo heb ik inmiddels begrepen, heeft wat dat betreft een reputatie hoog te houden, de straten zijn afgezet, de auto die mij op komt halen mag er niet door. Uiteindelijk verschijnt de chauffeur te voet bij het hotel, neemt mijn koffer op zijn schouder en zo begint de weg terug naar de Caribische kust. Naar de historische stad Cartagena de Indias, naar de stad waar de urn met de as van Gabriel García Márquez staat. Een rit van een uur of zes door een grotendeels uitgedroogd savannelandschap dat op regen wacht. In Santa Ana, niet te ver van Mompox, stop ik even om foto's te maken van een nieuwbouwwijk van het Fondo Adaptación met wel heel erg kleine huisjes in aanbouw. Ieder huisje staat op een perceeltje van 84m² en heeft een vloeroppervlak van 40m². Hernando, mijn chauffeur, zegt dat de huisjes – waarvan alleen het betonnen skelet er staat – nooit zullen worden afgebouwd of bewoond. “Het is niet meer dan een project om stemmen te kopen voor de verkiezingen en het referendum voor de vrede.” En inderdaad, er tegenover staat een groot bord dat verklaart “Santa Ana dice: SI a la Paz.” En dat terwijl ik me zelfs met moeite nauwelijks kan voorstellen dat iemand tegen vrede zou kunnen zijn. Daarna volgt een lang verhaal over hoe corrupt Colombiaanse politici zijn, inclusief President Santos aan wie nog niet zo lang geleden de Nobelprijs voor de Vrede werd toegekend. Stadsdelen en dorpen zonder water, slechte wegen, werkloosheid, armoede en ga zo maar door, maar wel op de meest onverwachte plekken grote reclameborden die zeggen dat de regering zich aan haar verkiezingsbeloften houdt. CUMPLIENDO! oftewel “wij houden woord” staat er dan bij zo'n project. “Zelfs als het er al 10 jaar bijligt zoals nu,” schampert Hernando als die borden langs een behoorlijk lange weg staan die al zolang hij hier langs komt in aanleg is. In La Gloria slaan we op de T-kruising linksaf richting Cartagena, tot nu toe hebben we dezelfde route gereden als op de heenweg. Niet dat er veel verandert, hoewel ik wel veel meer bomen met ballen zie dan vrijdag. Het is de totumo (crescentia cujete), de kalebasboom. In het stadje Plato leefde ooit een man die, net als die bomen af en toe, zijn ballen verloor, hoewel ik niet geloof dat er daarom een groot standbeeld voor hem is opgericht.

wordt vervolgd