OP ONTDEKKINGSREIS IN ROTTERDAM – 12 – PARK MAASHAVEN – 2 (09122019)

Steeds wanneer ik langere tijd elders vertoef, leegt buurman Hans af en toe de brievenbus van mijn pied-à-terre en legt dan de post en het klassieke Rotterdamse huis-aan-huisblad de Havenloods op de tafel van de woonkamer. Zodoende lees ik eind november het een paar weken eerder gepubliceerde artikel met de zorgelijke kop Onrust op Katendrecht over plan Maashaven. Hoewel een recenter bericht naast een grote foto met een lege haven op de voorgrond, Katendrecht halverwege en de skyline van de Wilhelminapier op de achtergrond beweert dat het hier een Oase van rust, water en vergezichten is. De bui lijkt alweer te zijn overgewaaid, ofschoon de korte aankondiging ernaast voor een voorlichtingsbijeenkomst over de aanleg van Park Maashaven weer enige twijfel zaait. De plannen die Rotterdam met de rivier de Maas en de havens heeft zijn kennelijk uitgebreid besproken tijdens de jaren dat ik nog net in Buenos Aires woonde en bezig was om naar Frankrijk te verhuizen. Zodoende kom ik er dus vlak voordat het jaar 2020 begint pas achter dat Joost Eerdmans in het voorjaar van 2016, toen hij als wethouder onder meer verantwoordelijk was voor buitenruimte, verklaarde: de Rotterdamse rivieren zijn het goud van de stad en er bijna €3 miljoen werd vrij gemaakt om een begin te maken met het delven van dat vloeibare goud. Eerdmans is ondertussen van het toneel verdwenen, maar wat de Maashaven betreft zijn er aanvullende suggesties gedaan die de onrust veroorzaken. Het is de hoogste tijd om mijn informatieachterstand in te gaan lopen.

Dat begint met mijn favoriete Rotterdamse stadswandeling die vrijwel altijd dezelfde route heeft: van mijn appartement aan de Tunneltraverse, via het Museumpark, het Vasteland, Erasmusbrug, Rijnhaven, Maashaven, Doklaan, voetgangerstunnel van de Maastunnel, langs het Park van Zocher en weer thuis. Om een onbekende reden loop ik die 5 à 6 kilometer altijd zo en zelden in de omgekeerde richting. Die wandeling is nooit saai omdat door de tijd die meestal tussen twee wandelingen verstrijkt en vooral door de Rotterdamse sloop- en bouwlust, er iedere keer opnieuw een andere stad is te zien. Toen mijn ouders tegen het einde van de jaren 50 van de vorige eeuw naar Rotterdam verhuisden, gingen we vlakbij de net na de oorlog gebouwde Zuidpleinflat wonen, het was met zijn 13 verdiepingen de eerste echte wolkenkrabber die ik in mijn jonge leven zag. Met de toen bekende fundatietechnieken was het zo'n beetje het hoogste dat op de zachte Rotterdamse veengrond kon worden gebouwd. Dat is onvoorstelbaar als ik nu over de Erasmusbrug loop en aan het begin van de Wilhelminapier de 149 meter hoge Rotterdam van Rem Koolhaas zie staan en op de kop ervan achter Hotel New York – ooit het hoofdkantoor van de Holland Amerika Lijn – het door Francine Houben ontworpen Montevideo, dat dankzij de 12 meter hoge letter M op het dak 152 meter hoog is. Echte Rotterdammers spreken dat trouwens zo'n beetje uit als Monte Vídeo. De eerste keer dat ik het zo hoorde had ik geen idee waar het over ging, maar ondertussen ben ik er aan gewend. Waar ik waarschijnlijk nooit aan zal wennen is die in mijn ogen totaal zinloze M, die zou voor Montevideo staan of naar de Maas verwijzen. Volgens de kinderen van archtect zou de de M van Mama zijn......

Aan de andere kant van de Wilhelminapier ligt in de Rijnhaven het Dobberend Bos. Nou ja, bos is wel wat overdreven voor de 20 boompjes of zo die daar in afgedankte Noordzeeboeien drijven, bladloos aan het einde van de herfst stelt het weinig voor. Nee, dan die twee Fenixloodsen op de kade aan de overkant. In Fenix II zal het Landverhuizersmuseum worden gevestigd dat, met dank aan de dankzij de Holland Amerika Lijn schathemeltjerijk geworden familie van der Vorm, de miljoenen landverhuizers zal herdenken die vanuit Rotterdam de oceaan overstaken op zoek naar een beter leven in de Verenigde Staten. Via de noordzijde en de oostzijde van de Rijnhaven, lopend langs het Metroviaduct komt de Maassilo in beeld én de lege haven waarover de onrust in Katendrecht is ontstaan. In deel 3 van de vorig jaar uitgezonden serie korte documentaires Francine Houben – Een Hollandse architect met wereldsucces, wordt zij meegenomen naar de Maashaven. Daar, op de inmiddels verdwenen pier en omgeven door water prikkelt ze de fantasie van kijker: “stel je nou eens voor, wat zou het betekenen als we dit nu eens grotendeels, niet tot aan de Maas, maar grotendeels dempen........ er zouden hier zo'n vierduizend mensen kunnen wonen.” Ook een raadslid heeft geopperd om er tweeduizend woningen te bouwen, maar in eerste instantie gaat het nog over het dempen van het einde van de haven en daar het Park Maashaven aan te leggen. En toen begon het verzet van hen die op de Katendrechtse oever een huis hebben gekocht. “Je koopt niet voor zeven ton een kadewoning aan het water om over een paar jaar aan een wijkpark te wonen” zoals een bewoner die tegen is het kort maar krachtig verwoordde.

wordt vervolgd