KILI CHALLENGE 2018 – 5 (27012018) Gastbijdrage door Hans Brand

Dinsdag 23 januari 2018. Vandaag staat ons de klim van Machame Camp naar Shira Cave Camp te wachten. Ruim 5 kilometer, met een hoogteverschil van 900 meter. Shira Campsite ligt op 3.750 meter. Het ochtendritueel is dat we om 06:30uur worden gewekt met een teiltje warm waswater en een kop dampende thee, om half acht is dan het ontbijt, en om half negen vertrek. Ik heb onrustig geslapen, veel hazeslaapjes gedaan en op een gegeven moment mijn oordoppen ingedaan. Ik ben al wakker voordat we worden gewekt. Het is helder, we zien de top van de Kili afsteken tegen de blauwe lucht. Bij het wassen, als het die naam mag hebben, neem ik mijn halve pil Diamox, preventief tegen hoogteziekte. Het is de bedoeling dat je je duffel en dagrugzak voor het ontbijt helemaal klaar hebt, zodat de dragers terwijl wij ontbijten al de tentjes in kunnen pakken en op pad gaan. De lege bidons worden ingeleverd bij de staf om gevuld te worden met gekookt en gepurificeerd water. Het ontbijt bestaat uit pap, brood met jam, pindakaas of honing, thee of koffie, en vers fruit (vandaag papaja en sinaasappel). Prima bodem voor de 2e klimdag.

Vanochtend wordt aan de ochtendroutine nog een programmaonderdeel toegevoegd, namelijk dat Justine, de lokale "Chief Guide", alle staf zich aan ons voor laat stellen. Alle 91 stafleden, of het nou de "Assistant Guides" zijn of de "Ordinary Porters", zijn belangrijk, want zonder de dragers van de tenten, toiletten, het eten, de koks, bewakers, enzovoort zouden we het niet redden. Daarna worden wij gevraagd om ons individueel in het Swahili aan hen voor te stellen: jina langu ni Hans! Tijdens de wandeling van 5,3 kilometer waar we ongeveer 6 uur over zullen doen, zit ik in de laatste groep en doe het lekker rustig aan. We hebben het erg gezellig onder leiding van DJ Michael, onze jongste deelnemer, die de muziek aanzet. Onder de tonen van Ain't No Mountain High Enough en Time Of My Life zien we het landschap veranderen van regenwoud (gisteren) naar een vegetatie van alleen maar struiken. Het pad is behoorlijk steil en blijft rotsig, terwijl de begroeiing afneemt. In de loop van de dag zet de bewolking in, op het laatst krijgen we nog behoorlijk wat neerslag. De regenkleding, die we standaard in onze dagrugzak hebben, is niet voor niets meegenomen. Ik wil bovendien niet te laat zijn met het aantrekken van mijn regenkleding, want heb maar één wandelbroek bij me, en als die nat is, krijg je hem nauwelijks meer droog. Aangezien we de laatsten zijn die in het kamp aankomen, kunnen we direct aanschuiven voor de lunch. De soep met geroosterd brood met boter en suiker, gevolgd door pasta met tomaat-komkommer-avocado salade gaat er prima in. Na de lunch richten we de tent in, en genieten van het uitzicht en kletsen of rusten wat. In de middag krijgen we weer een teiltje water, en is er thee met een snack (nootjes vandaag). De "white necked raven" schooien om een graantje mee te pikken. 's Avonds bij het avondeten meet reigenoot Ly onze zuurstofsaturatie, bij mij blijft die goed op peil met vandaag en gisteren 93, pas tegen de 80 moet je je zorgen gaan maken.

Woensdag 24 januari. Om onze lichamen zo goed mogelijk aan de hoogte te laten wennen, blijven we de komende dagen zo rond de 4.000 meter. Om te acclimatiseren wordt aangeraden: “climb high, sleep low”. Alhoewel we per saldo weinig hoogte zullen winnen, moeten we wel behoorlijke hoogteverschillen overbruggen: vandaag eerst de steile, zware klim naar de op 4.600 meter gelegen Lava Tower, om vervolgens af te dalen naar Barranco Huts op bijna 4.000 meter. We leggen vandaag in totaal bijna 11 kilometer af. Ik heb weer erg onrustig geslapen, het advies van Marcel om met muts te slapen om je warmte vast te houden, is me niet goed bevallen: ik had het veel te warm; vanaf een uur of 5 's ochtends is de keuken-crew al bezig met de voorbereidingen voor het ontbijt, en van het geroezemoes en gerommel met potten en pannen ben ik wakker geworden. Stipt om half 9 starten we de wandeling. De omgeving is kaal, met af en toe een struikje of lobelia. We stijgen gestaag van 3.750 naar de op 4.600 meter gelegen Lava Tower. Om 10:27u geeft mijn hoogtemeter 4.103 meter aan, de hoogste hoogte die ik ooit lopend heb bereikt, na de top van Mount Kinabalu in Maleisië in 2007. Vanaf nu dus nieuwe hoogten! We lunchen bij Lava Tower, en komen weer op krachten. Gids Hubert maant ons om onze rugzakken op te doen en verder te gaan: er is sneeuw op komst. We steken de pas over, dalen steil over een rotspad naar beneden. en komen met zijn veertienen om kwart voor drie bij Baranco Camp aan. Onderweg lopen we langs metershoge lobelia's, "giant senecios" geheten. In de namiddag rusten we uit met gemberthee en zoute popcorn. We kijken uit op Baranco Wall, de steile rotswand die we morgen gaan beklimmen. De rest van de groep doet er 3 1/2 uur langer over, en we halen de vermoeide wandelaars binnen met een erehaag, om ze een hart onder de riem te steken. Er vallen wat traantjes, ook bij uw sentimentele verslaggever. Na het eten ligt iedereen vroeg in de tent, moe maar voldaan na een mooie dag.

wordt vervolgd