DAN MAAR NAAR SENEGAL EN SÃO VICENTE - 28 (20102016)

Zaterdag 25 juni 2016 – Mindelo (São Vicente)
In de “handtekening” van de e-mail van de medewerkster van mijn reisorganisator stond dat ze onder andere “Kaapverdiëspecialist” is. “Als je dat bent, dan kun je vast wel een ontmoeting met de schrijver Germano Almeida voor me regelen,” daagde ik de specialist van de “beste aanbieder verre reizen 2015” uit. Uit ervaring weer ik dat vaderlandse reisorganisatoren van op maat gemaakte reizen echter niet veel anders doen dan contact opnemen met wat ze “onze lokale agent” noemen. Op de prijs die door de agent wordt afgegeven, wordt een flinke opslag gezet en daarna als een eigen voorstel met een eigen prijs doorgestuurd naar de klant. Niets mis mee, tenslotte moet je betalen als je zelf geen zin hebt om het allemaal uit te zoeken en te organiseren. Maar daar hoeft toch niet geheimzinnig over te worden gedaan? Het trof dat de agent voor Kaapverdië in Mindalo is gevestigd en, naar ik sinds een paar dagen weet, op loopafstand van het huis van de schrijver. “Bent u eventueel bereid om voor zo'n ontmoeting te betalen?” was de vraag die gelijk terugkwam. Zo lang het geen exorbitant bedrag zou zijn, was ik zelfs daartoe bereid. Op de dag dat ik naar Senegal vertrok was er nog geen nader nieuws. Op de dag dat ik in Mindelo arriveerde evenmin. Dankzij het koppige volhouden van Cláudia word ik vanmorgen door de schrijver ontvangen. Zonder verder gedoe over geld, hoewel ik het sterke vermoeden heb dat het deels is verrekend in de zeer stevige prijs die ik heb moeten betalen voor de tour die ik morgen op het eiland Santiago ga maken.

Na het ontbijt en douche kleed ik me zo netjes mogelijk en heb eerlijk gezegd een beetje last van vlinders in mijn buik. Alsof ik naar een eerste afspraak met een potentiële verloofde ga. Eerst moet ik nog langs de boekenwinkel in het culturele centrum om “A Ilha Fantástica” te kopen zodat de schrijver dat kan signeren. Vette pech, het centrum is nog gesloten. Dan maar alleen met de in het Nederlands vertaalde boeken op audiëntie. Ik klim de heuvel op naar de wijk Alta Mira-Mar waar senhor Araújo een huis bouwde toen de heuvel nog vrijwel onbewoond was en waar nu de schrijver woont. Stond zijn huis model? Gisteravond heb ik vanaf de ferry kunnen zien dat de wijk inmiddels dichtbebouwd is en dat de huizen langzaam maar zeker verder omhoog klimmen. Tien minuten voor de afgesproken tijd ben ik bij het huis, wacht buiten in de schaduw keurig tot het 10 uur is en bel dan aan. Op het naambordje staat gewoon Germano Almeida én zijn telefoonnummer. Kom daar maar eens om in Europa of de Verenigde Staten. Via de intercom word ik doorverwezen naar de andere ingang, die van zijn kantoor. Een jonge man doet de deur open en stelt zich voor als Nuno, zoon van de schrijver. Buitentrap op naar boven, kantoor/bibliotheek binnen en daar zit de schrijver achter zijn bureau. Niet zo jong meer als op de foto's die tot op de dag van vandaag op de omslagen van zijn boeken staan, doch zeer herkenbaar. Ik verontschuldig mij bij voorbaat voor mijn roestige Carioca Portugees, de taal zoals die in Rio de Janeiro wordt gesproken, hij zegt geen vreemde talen te spreken. “Welke andere talen spreek je?” om vervolgens te besluiten dat ik Spaans mag spreken indien ik de weg in het Portugees kwijt zou raken. Hij wil weten wie er op bezoek is, dus vertel ik een Nederlander te zijn die in Buenos Aires woont en die heel lang bij Shell heeft gewerkt. Wat mij betreft het beste reisbureau ter wereld. Nuno veert op en begint in het Nederlands tegen me te praten. Hij heeft 10 jaar in Delfshaven gewoond, dé Kaapverdiaanse enclave in Nederland, en heeft ruim 7 jaar bij Shell gewerkt. “In Pernis?” wil ik weten. “Ja, in Pernis Poort 5!” Poort 5, herinner ik mij, was en is de poort waardoor iedereen die op het raffinaderijterrein werkte door naar binnen ging. Kantoorjongens zoals ik gingen door de ingang van een groot kantoorgebouw aan het werk. Het ijs is op een wel heel onverwachte manier gebroken.........

Germano Almeide is een zeer aimabele man die, als ik vertel dat ik eerder vanochtend zijn boek “Ilha Fantastica” niet heb kunnen kopen omdat de winkel gesloten was, gelijk reageert met “dus je leest Portugees?” “Ja, dat gaat me nu even beter af dan het te spreken......” Waarna hij gaat zoeken of hij nog een exemplaar heeft liggen. Hij kan het niet vinden, maar of het maandag bij mijn hotel kan worden afgegeven? Helaas moet ik morgenochtend voor 6 uur al naar het vliegveld. “Het is een boek vol verhalen over Boa Vista, het eiland waar hij is geboren. Het is een aanvulling op de roman “Aan de familie Trago,“ en suggereert om nog even bij een andere winkel langs te gaan. Als ik hem daarna vertel dat ik met dat boek in de hand als “reisgids” een paar jaar geleden Boa Vista heb verkend en hier in Mindelo hetzelfde probeer te doen met “Het testament van senhor Araújo” moet hij lachen. “Hier is het een stuk moeilijker.” Iets dat ik al had ondervonden.

wordt vervolgd