DAN MAAR NAAR SENEGAL EN SÃO VICENTE - 27 (15102016)

Vrijdag 24 juni 2016 – São Vicente – Santo Antão – São Vicente
“Delgadin” of “Delgadinho” is een afgeleide van “delgado” dat “slank” betekent, het is de naam die is gegeven aan het hoogste punt van de Estrada de Corda , maar een hoogtepunt? De weg is hier inderdaad smal en draait scherp naar rechts na de rots te zijn gepasseerd waarvan een stuk werd afgehakt dat bij de aanleg in de weg stond. Je hebt er vergezichten op een maanlandschap dat is gevormd door gestolde en in de loop der eeuwen geërodeerde lavastromen met in de diepte de door mensenhanden met vulkanisch gesteente aangelegde terrassen die als slingers tegen de bergwand hangen. Voor vulkanologen schijnt het hier een soort luilekkerland te zijn omdat er zoveel door snel opeenvolgende uitbarstingen gevormde aardlagen zichtbaar zijn. Het één, noch het ander zorgt bij mij voor een versnelde hartslag........ We zakken langzaam af naar Ribeiro Grande en rijden door naar Ponto do Sol. Daar staan huizen en huisjes in alle maten en soorten: moderne sociale etagewoningen, statige oudere huizen, totaal vervallen oude huizen en huisjes, huizen die in de steigers staan en stralende al opgeknapte huizen. Zou dat laatste met geld van overzeese Kaapverdianen zijn gedaan? Of, zoals ik op Boa Vista zag, door Kaapverdianen die van overzee naar huis zijn teurggekeerd om van hun pensioen te genieten? Aan de zeezijde een haventje, op een nog met losse gewichten en met de hand bediende weegschaal wordt de net gevangen vis gewogen en verhandeld. Er staan meer mannen omheen, dan er vissen op de tafel liggen. Op het noordelijkste punt van het eiland, bijna in de oceaan, ligt de startbaan van het wegens de onmogelijke ligging – kruiswinden en slecht zicht – sinds 2007 gesloten vliegveldje. Desondanks heet het nog wel steeds Aeroporto Agostinho Neto , vernoemd naar de leider van de Angolese onafhankelijkheidsbeweging Movimento Popular de Libertação de Angola – MPLA . Begin jaren 60 van de vorige eeuw verbleef hij als politieke banneling in dit dorp en practiseerde er als arts totdat het regime van Salazar hem naar een echte gevangenis op het eiland Santiago overplaatste. De weg wordt slechter. Aan de buitenkant van het dorp staan tegen de kale berghelling een paar rijen lage vierkante schuurtjes zonder dak, het zou een vakensfokkerij zijn. Het complex ligt er verlaten bij, in ieder geval geen mens of dier te zien of tevreden geknor te horen. Kort daarna wordt het wegdek zo slecht dat er moet worden omgekeerd, maar niet voordat in de verte beneden Fontainhas, een van de beloofde kleurrijke dorpjes, is te zien. Het lijkt net een weggestopt Portugees dorp, de huizen zijn tegen de berghellingen geplakt en worden omgeven door de tegen de helling aangelegde terrassen waarop tuinbouw wordt bedreven. Het ziet er heel romantisch uit, maar ik betwijfel of het door de bewoners als zodanig wordt ervaren.

Rustpauze voor de gids en de chauffeur, ik slenter wat door Ribeira Grande en ontdek of zie verder weinig bijzonders. Voor de terugweg nemen we de weg lans kust naar Porto Novo, het eerste dorp dat we na een paar kilometer passeren heet Sinagoga, waar zich in de 18e eeuw een aantal Portugese joden vestigde. In het stadje Paúl slaan we rechts af en rijden de Vale do Paúl binnen, de Paúlvallei. Dit is overduidelijk de kant van het eiland waar de regen valt, het is er vruchtbaar en dus groen. Wel weer terrassen tegen de hellingen op, veel rietsuiker, bananen, yam, mango's en papaya. We moeten nogal lang wachten bij werk aan de weg, ik stap uit om de kleine huisjes die er staan op mijn gemak te bekijken. Het zijn, naar ik vermoed, arbeidershuisjes die zijn opgetrokken uit gestapelde grote keien die er waarschijnlijk gewoon lagen, de muren zijn veelal wit gekalkt, de daken zijn van stro gemaakt of misschien wel van de gedroogde bladeren van het suikerriet dat hier overdadig wordt verbouwd. Daar overheen zijn op regelmatige afstand witte strips geplakt, die mij nog het meest aan ducktape doen denken, om het allemaal op zijn plaats te houden. Niet alleen de weg klimt, ook de terrassen klimmen hoger en hoger de bergwand op. Volgens hetzelfde principe als wij in het vaderland land op de zee heroveren, wordt hier land op de berg heroverd. Links in de diepte een vrij grote fabriek, op een van de muren staat groot TROPICANA. Binnen wordt pontche gemaakt, een mix van grogue , suikerrietmelasse en tropisch fruit. Grogue is dé nationale alcoholische versnapering van Kaapverdië met een alcohol percentage van 40%, vrijwel de gehele suikerrietproductie van Santo Antão dient hiervoor als grondstof. Niet ver daarna wordt de weg weer moeilijk begaanbaar, dus omdraaien, terug naar de geasfalteerde hoofdweg en de ferryterminal. En vervolgens naar São Vicente over de vrijwel rimpelloze oceaan, bij het binnenvaren van de haven zoek ik vanaf het bovendek naar het huis van Germano Almeida. Vanochtend, vlak na aankomst in Porto Novo, belde Cláudia op en liet via de gids weten dat ik morgen om 10 uur bij de schrijver thuis wordt verwacht!

wordt vervolgd