DAN MAAR NAAR SENEGAL EN SÃO VICENTE - 2 (16072016)

Maandag 13 juni 2016 – Amsterdam – Lissabon – Dakar
Als op de aangegeven tijd om aan boord te gaan het vliegtuig nog niet eens bij de gate staat, bekruipt me een lichte twijfel. De korte overstaptijd in Lissabon die ik eerder op de dag nog een voordeel had gevonden, verandert met het wegtikken van de minuten in een steeds groter wordend nadeel. Toch maar eens bij de balie navraag doen hoe groot de vertraging gaat worden, om daarna de kans om mijn aansluiting te halen van “redelijk klein” naar “minimaal” bij te stellen. Ik bel voor de zekerheid met het noodnummer van mijn reisorganisator om hen te laten weten wat er mogelijkerwijs zou kunnen gebeuren. “Maar TAP heeft ons gezegd dat de aansluiting is gegarandeerd!” klinkt het licht verontwaardigd van de andere kant. Tja, daar heb ik niet zoveel aan. Bovendien heb ik minder dan een uur geleden een andere vlucht van TAP naar Lissabon zien vertrekken, waarmee ik de aansluiting zeker had gehaald. De vlucht vertrekt uiteindelijk een half uur te laat. Nadat het vliegtuig eenmaal op vluchthoogte is en de Captain de passagiers welkom heet, wordt het laatste sprankje hoop gelijk weer de grond in geboord. De vlucht is niet alleen een half uur te laat vertrokken – waarvoor onze excuses – maar zal een half uur extra nodig hebben om Lissabon te bereiken. Zo'n beetje tijdens het opstijgen zijn de Franse luchtverkeersleiders in staking gegaan waardoor we om het Franse luchtruim heen zullen moeten vliegen. Hoogste tijd om mijn “overstapprobleem” aan te kaarten bij het cabinepersoneel met het doel na de landing zo snel mogelijk van boord te mogen gaan in een uiterste poging Dakar vannacht alsnog te bereiken. De volgende vlucht naar Senegal vertrekt pas morgenavond en in een onvoorziene dag in de Portugese hoofdstad heb ik niet veel zin. De stewardess bespreekt het met de purser en meldt vervolgens opgewekt dat er meerdere passagiers voor Dakar zijn, hetgeen de kans vergroot dat de luchtvaartmaatschappij ervoor zal kiezen die vlucht wat te vertragen in plaats van een hotel en maaltijden te moeten betalen. Mijn Portugese medepassagiers spreken mij uitgebreid moed in. Die Latijnse warmte doet me goed.

Een kwartier voordat de vlucht naar Dakar zal vertrekken, wordt de vliegtuigdeur geopend en mogen we van boord. “U wordt beneden opgewacht,” zegt de stewardess monter. “Boa sorte – Good luck,” wensen mijn medepassagiers mij toe. “Dakar,” roept iemand die een geel hesje aanheeft. Dat is dus degene die ons snel naar de volgende gate gaat loodsen denk ik in mijn onschuld. Naast hem staat de enige andere passagier die naar Dakar moet, een landgenoot. De tijdens de vlucht gesuggereerde “een stuk of tien” was niets anders dan een zoethoudertje. “Mag ik uw instapkaarten?” In ruil daarvoor krijgen we een voucher voor een hotel en een andere instapkaart. Voor de vlucht van morgenavond! We zijn allebei met stomheid geslagen “het vliegtuig staat er nog, wij willen met die vlucht mee.” Waarop koeltjes wordt gereageerd met “de vlucht is al gesloten.” Dit is mijn lotgenoot al eens eerder overkomen, hij heeft zichtbaar de pest in, ik niet minder. Veel geld betalen om een reis te laten organiseren door de “Beste reisaanbieder van verre reizen 2015” en die begint dan op deze manier.

“Als u een klacht in wilt dienen, loop ik wel even met u mee,” biedt de boodschapper van het slechte nieuws aan. Bij de vrijwel onvindbare klantenservice van TAP zitten vier dames gezellig met elkaar te beppen. Ze wekken niet de indruk blij te zijn om te worden lastig gevallen door klagende passagiers. “Wij kunnen verder niets voor u doen,” zegt de oudste van het stel en daardoor waarschijnlijk het meest door de wol geverfd in het wegwuiven van klachten. “U heeft toch een voucher voor een taxi, een hotel en maaltijden gekregen? Geniet van een dagje Lissabon!” Met andere woorden: waar zeuren jullie eigenlijk over. Wij zijn niet geïnteresseerd in een dagje Lissabon, wij willen zo snel mogelijk naar Dakar, wij willen een klacht indienen. Bij TAP ben je daarvoor bij de klantenservice aan het verkeerde adres, dat kan alleen via het internet. De ongeïnteresseerde houding van die zogenaamde dienstverleners is niet alleen teleurstellend, het is ronduit irritant. Dit is voor het eerst dat ik met TAP vlieg en voor het laatst, nadat ik weer terug ben in Nederland tenminste. Het enige lichtpuntje komt van mijn lotgenoot, de vorige keer dat hem dit overkwam, restitueerde TAP hem na lang klagen het volle bedrag van de retourticket Amsterdam – Dakar. Dat ga ik in het hotel gelijk aan mijn reisorganisator melden, dan kunnen ze mij persoonlijk bewijzen dat ze ook in 2016 nog aanspraak kunnen maken op de titel “beste aanbieder van verre reizen.”

wordt vervolgd