NICARAGUA – REIS LANGS EEN ONZICHTBAAR KANAAL - 5 (04842016)

Maandag 29 februari 2016 – Managua
De volgende bezienswaardigheid is de Puerto Salvador Allende, waar ik gelijk al zie dat een zinnig mens er niets te zoeken heeft. Dit was ooit de haven van Managua voor het watertransport over het meer van Xolotlán of het Managuameer en zou nu een populaire toeristische bestemming zijn. Alles is echter gesloten, de geldautomaten werken niet, het complex is kennelijk alleen bedoeld voor weekeindvermaak aan de rand van het water. En dat terwijl er geen strand is en je het water niet in mag, maar je hebt er wel een mooi zicht op de vulkaan Momotombo die sinds een paar dagen actief is. De houten banken zijn voorzien van politieke leuzen: “CRISTIANA SOCIALISTA SOLIDARIA” en “SEGUIMOS CAMBIANDO NICARAGUA.” Wat wel enigszins de moeite waard is, zijn wat foto's van Managua van voor de grote aardbeving van 1972, de rest kan me worden gestolen. Totdat, totdat de vulkaan begint te roken, dat is helaas binnen vijf minuten weer voorbij. Jammer, want ik zou best eens een vulkaanuitbarsting met flinke lavastromen van dichtbij willen meemaken. Wie weet gebeurt dat nog .......... “HOOP DOET LEVEN” zou mooi op zo'n bankje passen.

Onderweg naar de Loma de Tiscapa, waar het silhouet van Sandino over Managua waakt zoals Cristo Redentor over Rio de Janeiro, bedenkt Carlos dat ik het misschien wel interessant zou vinden om de fotogalerij in de straat naast de militaire academie te bekijken. Daar wordt op panelen met veel foto's en tekst de militaire geschiedenis van het postkoloniale Nicaragua uit de doeken gedaan. Best de moeite waard omdat ik onder andere tijdens mijn reis meer te weten wil komen over de Amerikaanse bezetting van het land die van 1912 tot 1933 heeft geduurd. “Niks geen bezetting, we waren er op uitnodiging van de Nicaraguaanse President,” luidt de Amerikaanse versie. De blijvende erfenis is dat baseball de nationale sport is en dat Sandino, die zich gewapenderhand tegen die bezetting verzette, een nationale held werd en na afloop van de bezetting ergens op deze plek in “opdracht” van de Amerikaanse ambassadeur gevangen werd genomen en standrechtelijk werd geëxecuteerd door de Nationale Garde. Voordat we naar de top van de heuvel mogen rijden, moet er “tol” worden betaald en verbaas ik me over het verbodsbord. “NO SE PERMITE ENTRAR EN ESTADO DE EBRIEDAD NI DROGADO – GEEN TOEGANG VOOR HEN DIE DRONKEN OF HIGH ZIJN.” Volgens Carlos betreft dat vrijwel altijd buitenlanders. Het beeld van Sandino staat naast de voormalige presidentiële residentie – eveneens verwoest in 1972 – en heeft veel weg van het logo van Sandeman sherry. Aan zijn voeten staat een verroest Italiaans tankje dat ooit door Mussolini aan Somoza cadeau werd gedaan. Het soort kleine geschenken dat de vriendschap tussen dictators onderhield. Op de terugweg naar het hotel passeren we groot portret van broeder in het kwaad Comandante Hugo Chávez, dat net als Sandino en de levensbomen uit twee lagen plaatstaal is opgebouwd. En dan zit even na elven de dag wat Carlos betreft erop. Door de klunzige organisatie word ik veroordeeld om de rest van de dag aan de rand van het zwembad van het ver van de stad gelegen hotel door te brengen.

Dinsdag 1 maart 2016 – Managua – León
De eerste dag van de nieuwe maand begint net als de laatste dag van de vorige met een stevige portie vitamine C in de vorm van de onaantrekkelijk ogende, maar heerlijk smakende passievrucht. Een hartversterking die later op de dag goed van pas zal komen, want opnieuw gaat het nodige mis en word ik nogal pissig op de Nicaragua-expert die mijn reis heeft georganiseerd. En dit is pas de derde dag. Victor, de chauffeur die mij op komt halen om van Managua naar León te reizen, is stukken te laat omdat hij door zijn opdrachtgever naar een verkeerd hotel was gestuurd. Om daar, na keurig op tijd te zijn gearriveerd, te ontdekken dat ik ergens anders logeer. “Mil disculpas, señor.” Dwars door de ochtendspits van Managua naar het goede hotel rijden kostte veel tijd, met als gevolg dat ik net als gisteren voor Jan met de korte achternaam zat te wachten. Ondertussen begint het idealistische verhaal van degenen via wie ik mijn reis heb laten regelen – ze gaven mij de indruk er een duurzame en sociaal verantwoorde reis van te maken waar voornamelijk de lokale bevolking beter van zou worden – weer wat dunner te worden. Niet dat dat mij veel uitmaakt, het gaat – heel egoïstisch - in de eerste plaats om de reis die ik wil maken, maar als dat de minder fortuinlijke bevolking van een arm land ook nog eens vooruit helpt, is hen dat van harte gegund. Victor, zo ontdek ik, is een kleine zelfstandige die is ingehuurd door Tierra Tour, dat op zijn buurt weer is ingehuurd door Minerva van Matagalpa Tours. Freddy, de voorheen redelijk sympathieke Nigaragua-expert komt nog steeds niet in het verhaal voor. Als ik een paar uur later met Dani door León struin – een andere door Tierra Tour ingehuurde ZZP-er – kom ik erachter dat de eigenaar daarvan een uit Valkenburg afkomstige landgenoot is, die achteraf Valkenburg heet in plaats van er vandaan te komen.

wordt vervolgd