CARGO CRUISE – dagboek van een zeereis - 32 (31122015)

Wat me nog te binnen schoot – Buenos Aires – Argentinië
Als er in mijn koffer plaats was geweest voor het boek “Liefde in tijden van Cholera” van Gabriel García Márquez in plaats van het veel dunnere “Over de liefde en andere duivels,” dan was ik op de hoogte geweest dat er ergens op de zeebodem voor de kust van Cartagena een grote schat zou kunnen liggen: “Verschillende malen per jaar verzamelden de vloten, bestaande uit galjoenen geladen met de schatten uit Potosi, Quito en Vera Cruz, zich in de baai en de stad beleefde in die tijd haar gloriejaren. Op vrijdag 8 juni 1708, om vier uur 's middags werd het galjoen San José, dat met bestemming Cádiz was vertrokken met een lading edelstenen en edele metalen ter waarde van een half miljard peso's uit die tijd, door een Engels eskader tot zinken gebracht voor de ingang van de haven en twee eeuwen later was het nog niet gelicht.” Het was net zo'n Zilvervloot als die in 1628 door Piet Hein was gekaapt. Zijn stoere standbeeld staat in het Rotterdamse stadsdeel Delfshaven waar hij werd geboren en de Zilvervloot vaart nog met enige regelmaat door de vaderlandse voetbalstadions. De Colombiaanse president Juan Manuel Santos kondigde begin december 2015 aan dat de San José was gevonden en probeerde in een adem door de schat, die miljarden euro's waard zou zijn, te kapen. Maar in de tegenwoordige tijd gaat zoiets niet zo onopgemerkt. Vele anderen, met de roofstaat Spanje voorop, menen net zoveel recht te hebben. En daar had ik dus misschien wel uitzicht op......... En nu heb ik dus achteraf verschrikkelijk de pest in dat er in Cartagena de las Indias geen gelegenheid was om te gaan passagieren.

“Snow of the Andes – Peru” heet de documentaire die wordt aangekondigd op Al Jazeera. Dat lijkt me wel wat. Het gaat echter helemaal niet over sneeuw, het gaat over grootschalige cocaïnesmokkel via de havenstad El Callao. In die stad gingen we wel passagieren en vonden we -Yves en ik – de waarschuwingen om vooral goed op te letten voor misdadige elementen flauwekul. Ons overkwam niets, we werden niet bedreigd en ons viel helemaal niets misdadigs op. Ongelooflijk wat zich daar onder onze ogen moet hebben afgespeeld zonder dat we het in de gaten hadden. En dan te bedenken dat we op de weg terug naar het schip in de auto zaten met twee lieve politiejongens met babyfaces die achter keiharde boeven aanzaten. Geen wonder dat er zo weinig smokkelaars worden gepakt.

Georgina Verbaan achtervolgt me al jaren, hoewel zij daar absoluut geen weet van heeft. Tijdens de eerste etappe van mijn reis, in het vliegtuig van Amsterdam naar Buenos Aires, keek ik naar de film “de Surprise” waarin zij de vrouwelijke hoofdrol speelt. Ruim 10 jaar geleden maakte ik in de lounge op Schiphol kennis met deze actrice, niet in levende lijve maar via de voorpagina van de Telegraaf. Er was een landelijke discussie gaande over de kort daarvoor in de Playboy gepubliceerde blootfoto's waaruit zou blijken dat ze haar borsten had laten vergroten. “Niet waar,” zei de actrice. Om van het gezeik af te zijn, liet ze er röntgenfoto's van maken en die bewezen haar gelijk. Ik neem het mezelf wel wat kwalijk dat iedere keer als haar naam opduikt, dit gestoorde gedoe bij mij oprispt. Zou zoiets nu niet met een eenvoudige laseroperatie uit je geheugen kunnen worden gewist? “De Surprise” is een onderhoudende romantische komedie, een genre waar ik tijdens die lange vlucht naar de andere kant van de aardbol graag naar kijk. Als je ruim 14 uur noodgedwongen in de lucht hangt, moet je mentale overbelasting zoveel mogelijk vermijden. Groot was dan ook mijn “surprise” toen ik twee dagen na het aanleggen van de Sambhar in Rotterdam zag dat Georgina het Gouden Kalf voor de beste actrice in een Nederlandse film kreeg uitgereikt voor haar rol in juist die film! Op de terugreis naar Buenos Aires eerst naar de ietwat zwaar-op-handfilm “Sunny Boy” gekeken en toen nog maar eens naar “de Surprise.” Ondanks Georgina's veelbesproken borsten, die in de film overigens zelfs geen kleine bijrol hebben, vind ik dat het spel van Jeroen van Koningsbrugge boven alles uitsteekt. En dan ontstaat er in de NRC opeens een soort lezersoproer omdat er geheel onverwacht op een zaterdag een column van Georgina wordt afgedrukt op de vaste plek op de achterpagina van de zieke Youp van 't Hek. Schandalig neerbuigende ingezonden brieven van lezers die dreigen hun abonnement op te zullen zeggen als Georgina's column daar nogmaals zal worden afgedrukt! De NRC laat de Ombudsman van de krant verontschuldigende woorden schrijven, maar had niet de morele moed om die klagende omhoog gevallen kakkers op te zeggen en nooit meer een krant bij hen thuis te bezorgen. En nu staat Georgina's column iedere week in LUX, de zaterdagse bijlage van de NRC.......... Alleen op de Sambhar was ik tijdelijk van haar verlost, vandaar dat ik zo'n zeereis op een containerschip bijna van harte aanbeveel!

slot