CARGO CRUISE – dagboek van een zeereis - 29 (19122015)

Maandag 28 september 2015 – Atlantische Oceaan – ter hoogte van La Rochelle – Frankrijk
De mist is opgetrokken, de zee is onverminderd grijs en heel beweeglijk. Er is een einde gekomen aan de radiostilte, voor het eerst sinds een week zijn er radiostations te ontvangen. Spaanse, die het vooral over de gisteren in Catalonië gehouden verkiezingen hebben en de mogelijke gevolgen daarvan. Het geluid draagt ver over water, want hoewel de Sambhar ver uit de kust ergens ter hoogte van La Rochelle vaart, zijn Galicië en Kaap Finisterre hemelsbreed dichterbij. Op de radar is het opeens ook een stuk drukker, de grote havens van noordwest Europa komen ieder uur dichterbij: Rotterdam, Hamburg, Londen en Antwerpen. Niet alleen Yves en ik zijn aan het aftellen, verschillende bemanningsleden, waaronder de Kapitein, een 3e officier en de kok gaan met verlof. De Kapitein moet twee cursussen gaan volgen om hem voor te bereiden op een ander schip, net zoals piloten die met een ander type vliegtuig gaan vliegen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, vroeg de “second” me vanmiddag opeens of ik de passagierslijst voor de terugreis naar Valparaíso al had gezien. Dat is nou niet iets dat voor mijn ogen bestemd is, vind ik. Maar ja, dat zeg je natuurlijk niet en je bent toch nieuwsgierig. In Hamburg, de haven die na Rotterdam wordt aangedaan, komen maar liefst vier Duitsers aan boord, dat is mij gelukkig bespaard gebleven. Als ik het er aan tafel met Yves over heb, haalt hij net zo opgelucht adem als ik dat we dit niet hoeven mee te maken. Yves zit de hele dag in zijn eigen salon en ik in de Officers Recreation Room, waar ik overdag het rijk alleen heb omdat de officieren of een eigen slaapkamer met een aparte salon hebben of gewoon aan het werk zijn. Ik moet er niet aan denken dag in dag uit met een paar Duitse medepassagiers aan tafel te moeten zitten en de Officers Recreation Room met ze te moeten delen, zeker niet tijdens bij de lange oversteek van de Atlantische Oceaan. Als de zon ondergaat zie ik vanaf de brug eindelijk plastic afval langs drijven, zo'n 10 liter verpakking voor vloeibare zeep, een schoonmaakmiddel of smeerolie. De door de jonge Nederlander Boyan Slat opgerichte organisatie “The Ocean Cleanup” focust terecht op de Noordelijk Stille Oceaan. Daar bevindt zich tussen Hawaii en Californië de “Great Pacific Garbage Patch,” waar door de cirkelvormige zeestroming vele tonnen plastic afval ronddobberen. Ik heb de afgelopen weken vele uren naar de zee zitten kijken, maar geen plastic soepzooi gezien zoals daar in de Pacific. Vannacht gaat de klok voor de laatste keer tijdens deze zeereis een uur vooruit en komt er een einde aan zeven keer een dag van 23 uur.

Dinsdag 29 september 2015 – Atlantische Oceaan – ter hoogte van Cornwall – Engeland
De Sambhar is in alle vroegte van stookolie met een hoog zwavelgehalte overgeschakeld naar laag zwavelige olie om aan de Europese regelgeving te voldoen. Die omschakeling is volgens de Chief Engineer niet meer dan het omdraaien van een knop. “Er heeft voor de Engelse kust wel eens een helikopter boven ons gehangen om monsters te nemen van onze uitstoot,” vertelt de “second”, dat had ik wel eens willen meemaken, maar helaas. Het schip wordt langzaam maar zeker het Kanaal ingezogen, de zon schijnt weer, het zeewater heeft vandaag een groenige tint. Door de harde wind wordt het schuim op de top van de boeggolf als een fijne spray weggeblazen. Vogels zowaar en condensstrepen van vliegtuigen hoog in de lucht. Op de radio is het de beurt aan de Engelse stations: BB2, BBC4 en BBC Radio Cornwall waar de hele dag wordt gewaarschuwd voor de springvloed die vanavond rond half 7 in Penzance voor extra hoog water zal zorgen. Na een maand te hebben drooggestaan opeens weer nieuwsberichten, sportberichten en beursberichten. Het boeit me nauwelijks, ik ga op zoek naar een muziek. Het lijkt wel of ik ben afgekickt, maar ik heb het bange vermoeden dat het slechts van korte duur zal zijn. Ook op de brug druk radioverkeer met de Franse controlecentra in Île de Ouessant (op het meest westelijke punt van Frankrijk) en Cherbourg, we varen op de scheepvaartsnelweg richting Kanaal. Rond theetijd liggen Jersey en Guernsey en de andere Kanaal Eilanden aan stuurboord en Devon aan bakboord. Als we voor het diner aan tafel zitten is daar de Franse kustlijn zowaar. Ik zet spontaan “Douce France” in, zoals ik ook altijd in de auto doe als we de grens met Frankrijk oversteken. “Charles Trenet,” zegt Yves weemoedig en begint weer over de filmster Mylène Demongeot te vertellen die vandaag haar 80ste verjaardag viert. Ze was een tijdje met Marc Simenon getrouwd – jawel de zoon van George, de schepper van Maigret - die op zijn zestigste thuis van de trap viel en overleed, zeer waarschijnlijk dronken. “Schathemeltje rijk, net als zijn vader een enorme rokkenjager, alcoholist, geen knip voor de neus waard,” volgens de voormalige butler van Mylène.

wordt vervolgd