CARGO CRUISE – dagboek van een zeereis - 27 (11122015)

Vrijdag 25 september 2015 – Atlantische Oceaan
Het schip heeft vannacht flink geschommeld. Daardoor en door het gepiep en gekraak dat er het gevolg van is, werd ik steeds wakker en heb behoorlijk onrustig geslapen. Of misschien ben ik door het ontspannen leven aan boord wel dusdanig uitgerust dat ik minder slaap nodig heb. Uiteindelijk heb ik de oordoppen ingedaan en toch nog wat nachtrust gepakt. Een andere oorzaak zou kunnen zijn dat de klok voortdurend wordt aangepast, vannacht is die voor de vierde keer sinds 18 september een uur vooruit gezet. Die dag begonnen we met 7 uur tijdverschil met West-Europa, sinds vanochtend is er nog 3 uur te gaan. Voor mijn gevoel krijg je daardoor een soort sluipende jetlag, je komt niet echt in je ritme. Vannacht gaat de klok weer een uur vooruit, zaterdag niet, en dan zondag en maandag weer een uur om in Rotterdam keurig in dezelfde tijdzone af te meren. Ik geef er geloof ik toch de voorkeur aan om met het vliegtuig het tijdverschil in een keer achter de rug te hebben. De lucht is grijs, het blauw is helemaal uit het water verdwenen. Af en toe een ander schip op de radar, maar geen visueel contact. Dankzij de systemen aan boord kunnen we vaststellen dat de schepen die rond deze hoogte tegenkomen allemaal onderweg zijn naar Italië. Ik kijk op de kaart en begrijp waarom: op 35º noorderbreedte varen ze in een vrijwel rechte lijn naar de Straat van Gibraltar.

Yves had een mooi verhaal aan tafel. Tegenwoordig heeft hij een chambre d'hôtes in Parijs, maar hij is ook butler van de beroemde Franse filmactrice Mylène Demongeot geweest die weer goed bevriend is met de net zo bejaarde Brigitte Bardot. Hij praat over die laatste alsof hij haar intiem kent. Hoewel ik me haar naam voornamelijk herinner vanwege een jurk van mijn oudste zus waarvan de stof op een gegeven moment zeer in de mode was om het “Brigitte Bardot-ruitje” met onder de rok een petticoat. Plots schiet me de naam van haar beroemde film “Et Dieu créa la femme” te binnen en kabbelt het gesprek voort. “Verwende meid die Bardot. Rijke familie, Paris seizième. Maar sinds ze openlijk het Front National aanhangt, heeft ze voor mij afgedaan.” Voordat Yves “mayordomo” werd, was hij onder andere galeriehouder en kunsthandelaar. In die laatste hoedanigheid logeerde hij lang geleden eens in Madrid, waar hij met een klant een kunstbeurs bezocht. Op een zaterdag wilde hij 's ochtends van zijn hotel naar het Prado museum lopen, een wandeling van 7 minuten (zijn woorden). Het regende en hij vroeg, net als gasten voor hem hadden gedaan, een paraplu aan de conciërge van hotel. Toen hij wegliep, hoorde hij een vrouw om een paraplu vragen en de conciërge antwoordden dat hij net de laatste had uitgereikt. Yves draaide zich om, bood haar zijn plu aan en zag toen pas dat hij oog in oog stond met de actrice Lauren Bacall. Zij dankte hem vriendelijk voor zijn aanbod, maar vond dat zij pech had gehad. Waar moest zij naartoe? Net als Yves naar het Prado! Ze liepen samen het hotel uit, hij deed de paraplu op, zij gaf hem een arm. Arm in arm wandelden ze naar het museum, namen daar afscheid en zagen elkaar nooit meer. “Een wandeling van 7 minuten in de regen van Madrid, de mooiste wandeling van mijn leven!”

Om 19.30 uur varen we op 38ºN 38ºW, te mooi om niet op te schrijven.

Zaterdag 26 september 2015 – Atlantische Oceaan – ter hoogte van Flores – Azoren
Rond het middaguur varen we dicht bij land, het eiland Flores ligt op slechts 90 mijl aan stuurboord, doch is onzichtbaar. Honderden mijlen verder naar het oosten ligt Lissabon op ongeveer dezelfde breedtegraad als waar wij varen: 40ºN. Het oceaanwater deint slechts lichtjes, de temperatuur is weer wat lager, maar korte broek en T-shirt hoeven nog niet terug in de koffer. Ik maak een tweede dekwandeling en neem opnieuw ruim de tijd om op de boeg te mijmeren, de enige verplichting voor vandaag is vanmiddag om 6 uur: de Captain's BBQ op het achterdek. De voorbereidingen worden al vroeg getroffen, pallets worden gesloopt om houtjes te hakken, er hangt een big aan een touw te wachten om aan het spit te worden geregen. In de loop van de middag neem ik een paar keer poolshoogte, iedere keer zit een van de Filipijnse bemanningsleden aan het spit te draaien. Behalve degenen die op wacht staan, is iedereen 's avonds aanwezig, de sfeer is zeer ontspannen. De Kroaten hebben stevige Cuba Libres in de hand, de Kapitein gaat vanavond soepel om met het alcoholverbod, maar wordt wel iedere keer om toestemming gevraagd als er nieuwe flessen wijn of nog meer Havana Club rum nodig is. Ik probeer wat Kroaten uit te horen over de overgang van Joegoslavië naar het postcommunistische tijdperk: “Het maakt weinig uit,” antwoordt eentje nors, “wij komen uit Rijeka, dat ligt 50 kilometer van Triëst, wij konden daar altijd zonder probleem naar toe, we waren vrij om te gaan en staan waar we wilden.” Ik vraag niet verder door.

Negende boek uit: We, the drowned (675 pagina's), geschreven door Carsten Jensen. Cadeau gekregen van Esther in augustus 2015, gelezen in september 2015 aan boord van de CMA CGM Sambhar varend ergens midden op de Noordelijke Atlantische Oceaan.

wordt vervolgd