CARGO CRUISE – dagboek van een zeereis - 3 (06092015)

Woensdag 26 augustus 2015 – Buenos Aires – Argentinië
Stevige zomerse regenbuien kondigden gisteravond de Europese herfst aan. Lange files en ongelukken waardoor mijn taxi naar Schiphol ruim 20 minuten te laat arriveerde. Gelukkig belde de chauffeur op om te laten weten dat het verkeer muurvast zat, maar dat hij onderweg was. Vervolgens stond er een vrijwel aaneengesloten rij auto's tussen de voordeur van mijn pied-a-terre tot even voorbij Ypenburg, ongeveer 30 kilometer. Daarna was het voorbij en was ik krap op tijd op het vliegveld. De nieuwe veiligheidscontrole was even wennen, het spitsuur op de luchthaven was echter al voorbij, dus geen rijen. De automatische paspoortcontrole sloeg op tilt, maar via de balie van de Marechaussee ging het eigenlijk net zo snel. Meer turbulentie tijdens de vlucht dan gebruikelijk, daardoor weinig slaap. Opvallend weinig passagiers. In Buenos Aires is het vanochtend niet veel beter, hier zijn het de laatste winterse buien, het is echter niet koud. Net geland en in de taxi begint het Argentijnse geklaag over de “humedad,” de hoge luchtvochtigheid en kom ik in de ochtendspits naar het centrum terecht. Een tussenstop van een week om wat dringende zaken te regelen en daarna door naar Chili. De kop is eraf, de terugreis met het schip zal stukken langer duren.

Vrijdag 28 augustus 2015 – Buenos Aires – Argentinië
Op het moment dat mijn oudste zus wordt begraven, meld ik me bij de vaderlandse ambassade om officieel te laten bevestigen dat ik nog wel in leven ben. Uitkeringsinstanties eisen dat jaarlijks, stuur je geen levensbewijs, dan stopt de uitkering. Het overlijden van mijn zus is een confrontatie met de eindigheid van het leven. Hoewel ik van plan ben om minstens 100 te worden, dus nog lang niet aan de beurt ben, ben ik toch altijd een paar dagen depri. Onverwacht schoot me vanmorgen de naam van de Algemeene Friesche Groot-Noordhollandsche verzekeringsmaatschappij te binnen, daar sloten mijn ouders vlak na mijn geboorte een begrafenisverzekering. Naderhand heb ik zelf tenminste nog 1 polis afgesloten nadat de naam van de verzekeraar al was veranderd in AGO. Die polissen en wat andere zaken die aan mij waren toegedeeld bij de echtscheiding heb ik echter nooit van mijn ex teruggekregen. De tegenwoordige waarde van die oude polissen stelt weinig voor, maar toch voel ik opeens de drang om er achteraan te gaan. Om in een adem door het graf waarin ik wil worden begraven – naast mijn grootouders – ook maar vast te reserveren. Dat scheelt mijn executeur een hoop gedoe wanneer het eenmaal zover is. Die verzekeringsmaatschappijen werken wonderbaarlijk efficiënt. Binnen een uur wordt mij om aanvullende gegevens gevraagd, de volgende dag is de polis die door mijn ouders werd afsloten gevonden en wordt een verzoek gestuurd aan een andere verzekeraar, die weer een dag later bevestigt dat er nog twee polissen op mijn naam staan. Binnen een week ontvang ik kopieën per e-mail en tussendoor tweemaal een excuusbrief omdat het wat langer duurt dan te doen gebruikelijk. Ik sta echter paf, een dergelijk goede dienstverlening was het allerlaatste wat ik verwachtte. Ondertussen raast de orkaan Erika door het Caribische gebied, maar mist “mijn schip” dat vandaag door het Panamakanaal vaart.

Zondag 30 augustus 2015 – Buenos Aires – Argentinië
Tijd om mijn koffer te pakken. Hoewel dat een routine klusje zou moeten zijn, valt het niet mee. Van de rederij mag er tot 100 kilo bagage mee aan boord worden genomen, hetgeen ik nogal overdreven vind. De afgelopen dagen heb ik bedacht om niet meer dan een koffer en een rugzak mee te nemen om gesleep en gesjouw tot het minimum te beperken. Bij dat laatste heb ik met name de waarschuwing in mijn achterhoofd dat alle bagage zelf aan boord moet worden gedragen. Maar dat niet alleen: aan boord is er geen alcohol, geen internet of televisie, wellicht geen medepassagiers terwijl de bemanning werkt en de passagiers zichzelf bezig moeten houden. Wat moet er écht mee behalve reisdocumenten, kredietkaarten en geld? Kleding en schoeisel voor minstens drie seizoenen: op het zuidelijk halfrond is het winter, in de Cariben is het tropisch warm, bij aankomst in Europa zal het herfst zijn. Boeken, echte boeken van papier. Tenminste één boek van een schrijver uit ieder land dat het schip zal aandoen. Muziek is makkelijk, de I-pod is geladen. Camera's: eentje voor om mijn nek en eentje voor in mijn broekzak. En niet te vergeten de achtergrondinformatie die ik nodig denk te hebben om te kunnen schrijven, want daar zal alle tijd voor zijn. Uiteraard heb ik me voorgenomen een dagboek bij te houden. Maar als je tien dagen achtereen op de Atlantische Oceaan vaart zonder een haven aan te doen – wat tijdens de tweede helft van mijn cargo cruise het geval zal zijn – ben ik bang dat er niet al te veel zal hebben te vertellen. In het laatste decennium van de vorige eeuw heb ik een reis door Mali gemaakt en een andere door het noorden van Nigeria met onder andere een rit over de dijk door het Tsjaadmeer. Beide reizen gingen door gebieden die nu deels worden gecontroleerd door Islamitische extremisten, beide reizen kunnen niet meer worden gemaakt. Tenzij je levensmoe bent. Mijn aantekeningen van toen heb ik meegenomen om uit te werken en om die reizen al schrijvend nogmaals te beleven.

wordt vervolgd