TERUG VAN WEGGEWEEST – 15 (07102014)

Terug van weggeweest word ik geacht om na het stempelen van het paspoort en de douanecontrole gelijk het woord “inflatie” voorlopig te vergeten, simpelweg omdat Argentinië zo'n beetje het enige land ter wereld is zonder inflatie. Hoewel de gemiddelde burger uit droeve ervaring weet dat de prijzen van wat dan ook de afgelopen jaren ieder jaar opnieuw met zo'n 30% omhoog zijn gegaan. Net zoals de salarissen overigens. Toch is er geen inflatie, wel zijn er door de overheid gemanipuleerde statistieken, “onredelijke prijsverhogingen door onpatriottische ondernemers” of “het aanpassen van de prijzen”. Dat de geldpers continue draait, de overheid zichzelf geen enkele beperking oplegt als het om de eigen uitgaven gaat, er onnodig met geld wordt gesmeten – zo financiert de regering sinds enige jaren het beroepsvoetbal en de gratis tv-uitzendingen daarvan – mag geen naam hebben. Nee, als je het publiekelijk over “inflatie” hebt, verander je per omgaande in een “landverrader” of bereid je tenminste een staatsgreep voor. Iets dergelijks overkwam Santiago Montoya, kandidaat om Gouverneur van de Provincie Buenos Aires te worden, kort geleden. Hij is het voormalige hoofd van de belastingdienst van deze provincie, de grootste en economisch belangrijkste van het land. In een interview meende hij te moeten zeggen dat “de hoogte van de inflatie onacceptabel is”. Dom, dom. Terwijl beiden de Peronistische beginselen aanhangen, werd compañero Montoya de volgende dag tijdens de dagelijkse persconferentie van de eerste minister geadviseerd dat hij beter kon overlopen naar de oppositie. Ik kijk dus wel uit en accepteer gelaten dat de taxi van het vliegveld naar huis, die 11 maanden geleden 250 Pesos kostte, nu 380 Pesos kost. Benzine werd dit jaar al 40% duurder, tolweg 50%, onderhoud idem dito en dus wil die taxi-ondernemer zijn hogere kosten doorberekenen. Voor de zekerheid sla ik er de definitie van “kosteninflatie” op na: “bij kosteninflatie hebben we te maken met bedrijven die hun gestegen kosten doorberekenen in de verkoopprijzen, om zo hun winst niet onaanvaardbaar te verminderen”. Een abjecte bezigheid in mijn tweede vaderland, waar het gemiddelde loon €500 bedraagt (omgerekend tegen de officiële koers) en bananen en bruine bonen – om maar eens twee producten te noemen die ik de afgelopen dagen kocht – omgerekend tegen dezelfde koers drie keer zo duur zijn als in Nederland. Terwijl beide lokaal woren geproduceerd.

Het is geruststellend om te merken dat complottheorieën en schandalen onverminderd de dagelijkse agenda bepalen en derhalve de beeldschermen en krantenpagina's vullen. De Amerikaanse rechter die Argentinië in het ongelijk stelde in rechtszaken tegen een aantal hedgefondsen – die hier “aasgierfondsen” worden genoemd – wordt door de Presidente op de televisie “seniel” genoemd. “Default” is nog zo'n woord dat hier verboden is, want “we waren bereid te betalen”, maar de banken mochten van de rechter onze betalingsopdracht niet uitvoeren. Die rechter is daardoor verantwoordelijk voor het meest recente Argentijnse failliet, hetgeen een halve waarheid is. Er mocht wél worden betaald, maar onder voorwaarde dat de “aasgieren” gelijktijdig het aan hun verschuldigde geld zouden ontvangen. De zaakgelastigde van de Verenigde Staten maakte de fout om het goedbedoelde advies aan de Argentijnse regering te geven om “iets aan de inflatie te doen”. Hij werd onmiddellijk op het Ministerie van Buitenlandse Zaken ontboden waar hem de les werd gelezen. Hij had zich met binnenlandse aangelegenheden bemoeid en er werd overwogen om hem persona non grata verklaren. In de serieuze wereld werden de schouders opgehaald, in Argentinië, waar de “gringos” alles behalve geliefd zijn, wordt er echter geapplaudisseerd. Als volgend complot kondigde Presidente aan dat als haar iets zou overkomen, men niet naar het Oosten moest kijken maar naar het Noorden. Ze zou zogenaamd worden bedreigd door ISIS vanwege haar “vriendschap” met de Paus, maar beschuldigde impliciet de Amerikanen ervan haar te willen vermoorden. Die hadden niet eens zin om te reageren: “te belachelijk voor woorden”.

Hoe kort het lontje van Argentijnen is als buitenlanders hen tegen de haren in strijken of lijken te strijken, ondervond de voorman van het populaire BBC programma “Top Gear” Jeremy Clarkson. Opnamen in Patagonië moesten worden afgebroken nadat de auto's waarin de programmamakers reden met stenen waren bekogeld en zwaar beschadigd door zogenaamde “woedende veteranen van de oorlog om de Falklands”. Volgens Clarkson waren de meesten niet ouder dan 20 of 30 jaar. Eén van de auto's had namelijk het kenteken H982 FKL, vandaar. Slimmeriken meenden te hebben ontdekt dat dit verwees naar de voor de Argentijnen zo tragisch verlopen oorlog van 1982. Hoewel iedereen aan de Britse kant volhield dat het om een echt kenteken ging en dat het puur toeval was, vonden de Argentijnen het een schandalige provocatie en stenigden Clarkson & Co de grens met Chili over. Vanzelfsprekend is “Falklands” ook een verboden woord, de eilanden heten hier Las Malvinas en worden met terugwerkende kracht sinds 1833 als “bezet gebied” beschouwd. Gelukkig heb ik als allochtoon, behalve van de inflatie dan, weinig last van al die politieke gevoeligheden, zolang ik mijn soms afwijkende mening daarover maar voor mij houd en de verboden woorden niet bezig. Terug van weggeweest tref ik mijn appartement aan de andere kant van de wereld bijna net zo aan als ik het een paar maanden geleden achterliet. En het is voorjaar aan het worden op het zuidelijk halfrond, wie zeurt er dan over inflatie, default of de Falklands? Ik dus niet!