Mijn oud-collega Evert Blomsma is sinds een paar jaar verslaafd aan de Argentijnse tango. Hij is volgens eigen zeggen "gegijzeld door de tango". De "verhuizing" van de ballroom naar de tangosalon viel alles behalve mee, want Evert is een ongeduldige perfectionist. Lessen in Buenos Aires van een ervaren tangodanseres zouden zijn techniek op een hoger plan moeten gaan brengen. Na de eerste les meldde hij trots een uur lang alleen maar aan de houding van zijn rechterschouder te hebben gewerkt, verder niets. Ik moest daar spontaan om lachen, maar was - als niet danser - gelijkertijd gefascineerd en wilde dat hij er meer over vertelde. Dat doet hij in deze gastbijdrage.

GEGIJZELD DOOR DE TANGO (28032014) - gastbijdrage van Evert Blomsma

Dansen maakt mij blij, dat was al zo toen ik als 15 jarige scholier mijn bronzen dansdiploma haalde. Door mijn allergie voor sigarettenrook was het echter vrijwel onmogelijk om van dansen een hobby te maken, want zelfs in de dansscholen hing een verstikkende waas, overal werd gerookt. Bovendien speelde ik fervent gitaar, hetgeen me al volop bezighield. In 2006 begon ik met ballroomdansen, maar na een paar jaar zocht ik toch iets anders. Een prachtige langzame wals en een slow fox boeien me nog altijd, maar het geprogrammeerd worden door een dansschool die het met hun exclusieve pasjes-patronen onmogelijk maken om met anderen dan je dansschoolpartners te dansen, begon benauwend te worden. Na de zoveelste goud-sterles drong het tot mij door dat ik iets anders moest gaan doen. In Den Haag had ik de Argentijnse tango al eens gezien, was er door geïntrigeerd, maar wist niet precies waardoor en liet het daarbij. Natuurlijk kende ik de ballroom tango, met z’n sluipende panterpassen aangevuld met abrupte bewegingen. Zou ik me als “beweeglijke danser” echter wel kunnen aanpassen aan die slepende Zuid-Amerikaanse dans?

In 2011 nam ik beginnerslessen bij “Alma de Tango”, het beviel. Geïnspireerd door de muziek en beweging waar ik kennis mee maakte, was ik bereid door het stof te gaan. Ik heb treinwagons moeten duwen, gewichten moeten dragen, de frustratie van mijn eigen houterigheid moeten ondergaan en van het proberen in de muziek te bewegen met onsportieve en muziekloze partners........ Na twee heupoperaties ontmoette ik een dansvrouw met wie het klikte. Niet gehinderd door lessen of protocols, dansten we de snelle “milonga” in een voor relatieve beginners bijzondere harmonie. Samen naar tangosalons, de tango werd langzaam veroverd door lessen te volgen bij verschillende scholen. In die tijd was ik een losse en te beweeglijke danser, de intieme “abrazo” was niet mijn ding, veel te belemmerend. Maar ik leerde bij door per jaar net zoveel kilometers als twee keer de afstand van Nederland naar Santiago de Compostella te dansen. Zo wordt een doorsnee danser gegijzeld door de Argentijnse tango. Er is een constant conflict tussen de tango en wat normale mensen doen: met kinderen, vrienden en kleinkinderen optrekken. “Het is maar tijdelijk om even dit hogere niveau te bereiken, daarna word ik weer een sociaal mens.... “. De eerste bezoeken aan tangosalons werden gekenmerkt door enige afschuw bij sommige dames als ik ze ten dans vroeg, anderen tolereerden een beginner. Ik moest snel stukken beter zien te worden. Lessen, dansweken in Frankrijk en Spanje, workshops, salons, 20 uur per week.... meer lessen... meer, nog meer.... totdat er een grens wordt bereikt. Dezelfde kritiek van verschillende leraren ?n partners en dus: veranderen, de verandering weer veranderen, tenslotte jezelf openstellen voor nog meer verandering, zeg maar voor redesign. Ik zwoegde, ik veranderde. De onstuimige beweging ging langzaam maar zeker over in een gepassioneerde dans waarbij de partners opgaan in de muziek, de techniek werd meer en meer een hulpmiddel en was niet langer het doel. Passie sloop mijn leven binnen tot en met het schrijven van gedichten voor een dansliefde.

Als je ergens beter in wordt, loop je helaas tegen nieuwe beperkingen aan. Velen zijn mij voorgegaan en hebben zich laten vormen en corrigeren bij de professionals in Buenos Aires, nu was het mijn beurt. In Nederland was mij de dansschool “Mariposita” van Carolina Bonaventura in San Telmo aanbevolen, waar ik tijdens de proefles goed genoeg werd bevonden om les te krijgen van Carolina zelf. Ik ging alleen, door omstandigheden helaas zonder mijn danspartner. Aan elk detail van beweging, houding van handen en hoofd, heupen en voeten en van de ademhaling werd gesleuteld en geschaafd. Een uur lang de rechterarm correctie, zelfde voor rotatie op een voet, de linker arm, de heupen en zo door. Evenwichtsoefeningen en trucs met plastic ballen en elastieken om te voelen waar de lichaamsdelen mee bezig zijn. Dansen met de juf, gevolgd door aanwijzingen: “je moet je kin intrekken”, “je ellebogen anders houden”, ”je voeten laten schrijven op de vloer”, “de beweging vanuit de heup en niet vanuit de voeten inzetten”. Er lijkt geen einde aan deze training te komen, alsof ik alles tot nu toe verkeerd heb geleerd. Ik noteer het allemaal om het later in mijn pension te kunnen oefenen. En nu maar hopen dat die zestien privélessen hun vruchten gaan afwerpen. Na de frustrerende lessen van een tangogoeroe in Den Haag, die van je verwachtte een hele choreografie na te dansen, is de aandacht van Carolina voor ieder detail een geweldige ervaring.

De vraag blijft natuurlijk waarom een mens zich laat gijzelen door een dans. In de tango versmelt ik soms met een danspartner in de beweging en de muziek. Ik weet dan niet of mijn ogen open of dicht zijn, ik voel mijn ademhaling opgaan in die van mijn partner, terwijl de muziek ons leidt in de dansfiguren die zich vanzelf lijken aan te kondigen. Ik noem dat “mijn goede dansmomenten” die heb je soms en..... dat werkt héél verslavend. De lessen gaan nog even verder, maar het is inmiddels duidelijk dat ik terug zal komen naar Buenos Aires. Lina’s gemoedelijke Tango Guesthouse biedt me een warm thuis op vijf minuten lopen van de dansschool. De patio is een kleine smeltkroes van nationaliteiten en gezelligheid, beginnend met het ontbijt dat bij deze temperaturen buiten plaatsvindt en eindigend met een dansje in de avond. Ik heb hier een gastvrije en wat onthaaste samenleving aangetroffen, met veel aardige mensen met respect voor en beleving van cultuur. Een goede omgeving om tango te studeren. Doet u mee? Baile conmigo!