CHILEENSE COLLAGES – 45 (22092012)

Maandag, 16 april 2012 – San Pedro de Atacama - Quebrada de Humahuaca - Salta. Als we uiteindelijk de voet van de Quebrada van Humahuaca bereiken, zien we het dorp Purnamarca nog net in het laatste daglicht. De bus heeft anderhalf uur nodig gehad voor de ongeveer 30 kilometer lange afdaling. De bewoonde wereld is weer bereikt, het is inmiddels half acht in de avond, al bijna een halve dag onderweg..... Na een tussenstop in San Salvador de Jujuy, zijn de resterende honderd kilometer naar Salta een fluitje van een cent. De weg is min of meer recht en vlak, de chauffeur ruikt de stal. Bij aankomst op de terminal zit het wat tegen. Terwijl de rugzakkers in de bus worden opgewacht door mannen en vrouwen die hun een bed in de slaapzaal van een hostel willen slijten, staan wij, die een auto met chauffeur hadden besteld om ons naar een boutiquehotel te brengen, er een beetje voor Juan met de korte achternaam bij. Een behulpzame hostelvertegenwoordiger informeert waar wij naar toe moeten. Zijn “dat is vlakbij, daar kun je zo naartoe lopen”, vertrouw ik niet helemaal, toch maar een taxi. Taxichauffeur nummer 1 weigert ons mee te nemen, taxichauffeur nummer 2 kent de straat waar we naar toe moeten evenmin, maar is bereid ons in te laten stappen nadat ik hem – leugentje om bestwil – heb gezegd dat ik die “ongeveer” weet te vinden. Op het moment dat we dreigen te verdwalen, is hij zo aardig om het hotel te bellen en zich de weg te laten wijzen. Het was heel wat verder dan “vlakbij”, maar goed dat we niet zijn gaan lopen. We worden vriendelijk ontvangen in het in een rustige woonwijk gelegen hotel, er is zelfs een boodschap van de chauffeur die ons in de steek heeft gelaten. Die laat weten waarom: hij vond lang genoeg op ons te hebben gewacht. Lekker Argentijns en iets dat ons de afgelopen weken in Chili geen enkele keer is overkomen. Zelfs een kind had kunnen uitvinden hoe laat de bus waarin wij zaten vanuit San Salvador de Jujuy was vertrokken, om te weten dat die anderhalf uur later in Salta zou arriveren. “Maar”, zo vraagt hij opgewekt “kun je even laten weten hoe laat ik jullie morgen naar het vliegveld moet brengen?” Dat gaat net iets te ver, wij willen namelijk niets meer met die man te maken hebben en regelen het verder zelf wel. Ik had me het “welkom thuis” in Argentinië ietsje anders voorgesteld, hoewel de positieve kant van het gebeuren is dat een onverwachte zelfredzaamheidstest met goed gevolg is doorstaan. Zelfs na een lange, maar alleszins de moeite waard busrit van ruim dertien uur.

Dinsdag, 17 april 2012 – Salta - Buenos Aires. De laatste loodjes wegen vrijwel niets. Het programma voor vandaag is uiterst eenvoudig: zorg ervoor op tijd op het vliegveld te zijn om in te checken voor de vlucht naar Buenos Aires. Meer niet. We kunnen dus totaal onthaast zijn en uitgebreid ontbijten op het terras met een fraai gezicht op stad en het voorgebergte van de Andes. Omdat er geen andere gasten zijn, hebben we een privékok die tot en met de broodjes speciaal voor ons heeft gebakken, de jam heeft gemaakt, de eieren zo lang kookt als wij dat willen, de koffie en thee op de gewenste strekte bereid en ga zo maar door. Prima verzorging, mooi tafellinnen, prettige ambiance, wat wil de verwende gast nog meer? Het hotel is met oog voor detail en smaakvol afgewerkt en ingericht. Deuren met krukken die zijn gemaakt van gepolijste hoorntjes - van een geit? - en panelen van cardón-cactushout. Daarover doe ik navraag, want de cardón is beschermd en mag niet worden gekapt. Na bijna 11 jaar in Argentinië te wonen, is dit natuurlijk een wat onnozele vraag. “Beschermd is een rekbaar begrip”, zo wordt me glimlachend verteld. In de kamers staan door nazaten van de oorspronkelijke bevolking van de streek vervaardigde gebruiksvoorwerpen van alpaca, in de salon staan en hangen van alpaca gemaakte siervoorwerpen, al dan niet gecombineerd met handgeweven stoffen. “Alpaca” is in deze niet de wol van het gelijknamige dier – soortgenoot van de lama - maar een legering van koper, zink en nikkel. In Nederland zou dit nogal neerbuigend “hotelzilver” of “armeluiszilver” worden genoemd. Nee, mijn voorkeur gaat uit naar “alpaca”, dat klinkt toch veel positiever en heeft wel iets voornaam exotisch. Iedere hotelkamer is anders ingericht en heeft een eigen karakter. Ik besluit dat de grootste beslist geschikt is voor een romantisch weekeinde later dit jaar. Wat te denken van een kamer zo groot als een ruim appartement met een luxe badkamer die in plaats van een buitenmuur een raam van het plafond tot aan de vloer heeft waardoor je al douchend of in de jacuzzi liggend een fantastisch uitzicht over de stad hebt? En dusdanig hoog gelegen, dat naar binnen kijken vrijwel onmogelijk is. Bij daglicht tenminste.

“Aerolíneas Argentinas” en “punctueel” zijn normaliter tegenstrijdige begrippen. Vandaag valt het echter reuze mee: we hangen op vertrektijd al in de lucht en landen ruim te vroeg in het vertrouwd lawaaierige Buenos Aires. Daar heeft de regering zojuist de oliemaatschappij YPF/Repsol geconfisqueerd, is het verkeer op de Avenida 9 de Julio chaotisch en er hangt zoals altijd een bijna tastbaar vleugje anarchie in de lucht. Een lichte zucht van opluchting ontsnapt me, alles is nog net zo als het op de dag van vertrek naar Ushuaia was, de stad is tijdens mijn afwezigheid gelukkig niet opeens saai gewoon geworden.

slot volgt