APOCALYPS IN BUENOS AIRES (10122012)

Voor dag en dauw, donderdag 6 december 2012. “Feliz pre-viernes”, wenst de presentatrice van de nieuwszender C5N de kijkers op enthousiaste toon, het weekeinde wordt in Buenos Aires ruim op tijd aangekondigd. Het weerbericht, de verkeersinformatie en dan het onvermijdelijke nieuws dat sinds gisteravond de Argentijnse gemoederen bezig houdt: de beschadigde knie van Lionel Messi. Zappen heeft geen zin, alle televisiezenders die aan “nieuws” doen, dat zijn er veel te veel, herhalen zonder ophouden dezelfde beelden. Andere beelden dan die werden uitgezonden van de wedstrijd tussen FC Barcelona en Benfica uit Lissabon, zijn er gewoonweg niet. Als halfbakken Argentijn ontgaat mij de ernst van de blessure, de sterspeler van Barcelona viel in het strafschopgebied, stond op, schoot op doel en miste om pas daarna theatraal neer te zijgen en zich per brancard naar de kleedkamer te laten dragen. Het einde der dagen lijkt nabij, indien de sterk opgeklopte analyses tenminste juist zijn. Hoe moet dat nu met Messi’s jacht op het veertig jaar oude record van “Der Bomber” Gerd M?ller, die in 1972 in een enkel kalenderjaar 85 doelunten scoorde? Messi staat op 84 en kan dit jaar niet meer in actie komen, volgens hen die er verstand van hebben althans. Hoewel het nog lang geen Pasen is, is er toch sprake van een wonderbaarlijke wederopstanding: vier dagen later speelt Messi al weer en maakt twee doelpunten. De apocalyps is afgewend.

Tijdens het douchen drijft een vreemde geur mijn badkamer binnen. De “vertrouwde” stank van diesel en benzine wordt weggedrukt door iets dat naar gas ruikt, maar het niet is. Snel controleer ik mijn gasgestookte warmwater- en kooktoestellen, niets aan de hand. Wel ontdek ik vanaf het balkon dat er, via het centrum, vanaf de Río de la Plata een brede rookpluim mijn kant opkomt. Net een snel opkomende mist. Messi verdwijnt van het beeldscherm, de wolk en de stank hebben hem zowaar verdreven. Wederom is de berichtgeving speculatief, maar ook nogal verwarrend, zoals het hoort bij een mogelijke ramp met onbekende oorzaak. Het zou om een met kwik geladen vrachtauto gaan die, onderweg naar de haven, is omgevallen en in brand geraakt. Er zou iets in de fik staan in Puerto Madero – de duurste woonwijk van de stad, er is brand uitgebroken in de haven. Dat laatste blijkt het geval te zijn. Een container met pesticiden en chemicalieën – nota bene bestemd voor buurland Paraguay - is spontaan gaan fikken. De Staatssecretaris voor Veilgheidszaken – gekleed in beschermende witte rampenoverall en met zuurstoffles op de schouders - verklaart dat er niets aan de hand is, terwijl achter zijn rug een aantal havenarbeiders met ademhalingsmoeilijkheden naar het ziekenhuis worden afgevoerd. Ik loop naar mijn afspraak in het “micro centro”, het stinkt behoorlijk, mijn ogen prikken licht, veel mensen houden – wat mij betreft ietwat overdreven - een zakdoek of mondkapje voor het gezicht. Buenos Aires is tijdelijk veranderd in Malos Aires.

Onderweg terug naar huis begint het te regenen, het noodweer dat voor gisteren was aangekondigd, barst langzaam maar zeker los. Tropische regenbuien zoals ik die uit West-Afrika ken, komen steeds vaker voor in en rond Buenos Aires, vandaag is het goed raak. Ondanks mijn grote paraplu word ik deels zeiknat, doch het is niets vergeleken met wat de televisie de komende uren zal laten zien. Camera’s die verwachtingsvol staan opgesteld in een paar beterafwijken die bij eerdere stortbuien behoorlijk wat wateroverlast hadden, registreren beelden van regengordijnen en snel stijgend water in straten waar goten en putten de neerslag niet aankunnen. Niet zo verwonderlijk, in een uur tijd valt er 117mm regen. Door de “split screen” is op de tv gelijktijdig te zien hoe het water als een snelstromende rivier door de straten stroomt, dat de vloedplanken voor de winkels in het stadsdeel Belgrano de waterschade deze keer beperkt houden, hoe geparkeerde auto’s door het water worden opgetilt en meegesleurd en hoe mensen met water tot over hun billen naar de overkant van de straat waden. Het zouden beelden van een beginnende zondvloed kunnen zijn. Na een paar uur stopt de regen echter, de wereld vergaat niet, de straten drogen snel, het dagelijks leven herneemt zijn loop. De Argentijnen kunnen zich gaan voorbereiden op de dag van morgen, op vrijdag 7 december, op 7D.

“Democratie”, zo doceerde de Presidente recent, “is dat de minderheid zich zonder te morren neerlegt bij wat de gekozen meerderheid beslist”. Zelf regeerde ze per decreet, toen haar supporters tijdelijk geen meerderheid in de volksvertegenwoordiging hadden. Al geruime tijd kijkt de rancuneuze regeringspartij uit naar 7D, omdat dan de “oorlog” met Grupo Clarín zal worden beslist. De mediagroep is tot staatsvijand #1 verklaard, omdat het via haar dagblad, radio- en tvzenders over een andere Argentijnse werkelijkheid bericht, dan die “de gekozen meerderheid” graag hoort en ziet. “Clarín miente – Clarín liegt”. Om daar een eind aan te maken is “wetgeving op maat” door het parlement gejaagd, die volgens Clarín deels in strijd is met de grondwet. Men stapte naar de rechter die de gewraakte artikelen tot 7 december 2012 niet van toepassing verklaarde, er vanuit gaande dat er tegen die tijd duidelijkheid zou zijn. Niet dus. Clarín nogmaals naar de rechter voor verder uitstel. De Minister van Justitie waarschuwt dat indien de rechters dat aan Clarín geven, het als een “opstand van de rechterlijke macht” zal worden beschouwd. Echte democratie dus, zelfs de scheiding der machten wordt niet gerespecteerd. Het maakt niets uit, de rechters negeren de Minister en geven verder uitstel. Na de blessure van Messi, de gifwolk en de bijna zondvloed, is in Buenos Aires de apocalyps nu pas echt nabij.