CHILEENSE COLLAGES – 7 (18042012)

Maandag, 26 maart 2012 – Torres del Paine – Puerto Natales - Navimag. “Morgenrood”, was dat niet het socialistisch strijdlied waarmee lang geleden, na de ochtendgymnastiek door Ab Goubitz met aan de vleugel Arie Snoek, de radio-uitzendingen van de VARA begonnen? Soms komen op zeer onverwachte plekken dit soort nostalgische herinneringen naar boven. Gewoon omdat onze Argentijnse tafeldames er gisteravond op stonden dat we kort voor zonsopgang paraat moesten staan met onze fototoestellen omdat dan de sneeuw die hoog op de Torres del Paine ligt zo prachtig rood kleurt. “Een unieke belevenis” zeiden ze. Niet zo verwonderlijk, want ze werken alledrie in de toeristenindustrie. Wekker gezet en voor de zekerheid de receptie van het hotel gevraagd om ons om 07.20 te wekken, het uur dat het allemaal zou gaan gebeuren. De gordijnen open gelaten, zodat alles vanuit bed te zien zal zijn. Het valt nogal tegen, vind ik. Hoewel het na 10 minuten of een kwartier eindelijk zover lijkt te zijn, is het maar van heel korte duur omdat de zon over de bergtoppen verschijnt en het rode licht verdrijft. Als ik achteraf de foto’s bekijk ziet het er echter best aardig uit. Dit matige begin van de dag wordt een uur later gevolgd door een bijna ruzie bij het uitchecken. De gast die zijn rekening met vreemde valuta voldoet, in plaats van met Chileense pesos, hoeft geen btw te betalen en krijgt dus een leuke korting. Sommige dollarbiljetten die ik overhandig, blijken niet goed genoeg voor het hotel met grootheidswaanzin. Op de ene ontdekt de receptionist “vlekken”, op een ander zijn met een balpen wat miniscule lettertjes geschreven. “Die kan ik niet aannemen, meneer”, begint het palaver. Eenmaal van mijn verbazing bekomen, informeer ik naar het waarom. “Als wij deze biljetten inleveren bij onze bank worden ze geweigerd”. Ik dreig met mijn vriend met een hoge functie bij de Centrale Bank, wiens handtekening op alle Chileense bankbiljetten staat, vraag naar het klachtenboek, vraag hem of hij soms zelf de biljetten uit mijn stapeltje geld wil kiezen – hij doet het bijna - zeg op aandacht trekkende luide toon dat dit de allergrootste flauwekul is die ik ooit heb meegemaakt. Het mag niet baten, hij – en nu ook zijn collega’s – houden voet bij stuk. Gelukkig verschijnen op dat moment onze gids en chauffeur en hijs ik de vertrekvlag maar. Zo vroeg op de dag is dat stukken beter voor de bloeddruk.

Bij de ingang van het natuurreservaat Torres del Paine moeten de nodige formaliteiten worden vervuld alvorens de bezoeker naar binnen mag, net een ouderwetse grenscontrole. Op een formulier naam, adres, woonplaats, paspoortnummer en zo invullen, zodat indien de boel later vandaag in de fik zou gaan, de mogelijke verdachten gemakkelijk kunnen worden opgespoord. ’t Is een beetje een wassen neus, want de gegevens worden niet met die van het paspoort vergeleken of gecontroleerd, dus je kan invullen wat je wilt. Deze maatregel is getroffen nadat een wat onvoorzichtige Israëlische klojo, die het door hem gebruikte toiletpapier wilde verbranden, de grootste bosbrand uit de geschiedenis van het reservaat veroorzaakte. Een nationale ramp die zelfs tot tijdelijke sluiting van het park leidde. De gletsjers en rotspartijen, de vergezichten, de rivieren, de rust die er heerst, kortom: het overweldigende natuurschoon, heeft er niet al te zeer onder geleden. De bomen en struiken wel. Hoewel er geen sprake is van een totale kaalslag, zeker niet onderweg naar de Greygletsjer en zeker niet voor wat betreft die majestueuze op torens – torres - lijkende granieten bergnaalden die boven alles uitsteken. We wandelen en genieten van de rust en zullen de Torres van alle mogelijke kanten bewonderen vandaag. Want veel meer hebben we aan het eind van dag eigenlijk niet gedaan. De afwisseling bestaat uit de in het wild levende kleine kuddes guanaco’s, hier een meer, daar een nog groter meer met een rand zout er omheen. Niet al te opwindend allemaal. Onderweg naar Puerto Natalis passeren we mooi beboste valleien met mijnenvelden die werden gelegd om een mogelijke Argentijnse invasie ten tijde van het in 1978 hoog opgelopen conflict rond de strategisch aan de mond van het Beaglekanaal gelegen eilandjes Picton, Lennox en Isla Nueva te kunnen weerstaan. Het liep in 1984 allemaal goed af dankzij Pauselijke bemiddeling, maar de mijnen liggen er nog steeds. Je weet maar nooit wat een Argentijnse regering de volgende keer zal verzinnen om de aandacht van binnenlandse politieke problemen af te leiden. Zie het gedoe van de laatste weken rond de Falkland Eilanden/Malvinas. Kort na de mijnen stoppen we voor een kop koffie in Casas Viejas, op minder dan 50 meter van de grensovergang met Argentinië. Maar nee, we hebben na net twee weken reizen nog lang geen zin om terug te gaan Buenos Aires.

Terug in Puerto Natales worden we afgezet bij het kantoor van NAVIMAG, de rederij die de eigenaar is van de “Evangelistas”, ons drijvende hotel tot vrijdagochtend, tot Puerto Montt dat 2.300 kilometer naar het noorden ligt. Bagage afgeven en over een paar uur terugkomen voor de inschepingsbriefing. We gaan even naar de vrachtferry met passagiersaccommodatie kijken, men is druk aan het laden. De verplichte briefing is een ontspannen, bijna schoolreisje-achtige, bijeenkomst aan het eind waarvan we door wat bemanningsleden naar de ferry worden “afgemarcheerd”.

wordt vervolgd