CHILEENSE COLLAGES – 4 (05042012)

Vrijdag, 23 maart 2012 – Beaglekanaal - Stille Oceaan – Aguilagletsjer. Net als de lezing over de geschiedenis van Straat Magellaan begint, bereikt de Stella Australis de Stille Oceaan. De passagiers worden gewaarschuwd dat het schip de komende 20 minuten behoorlijk kan gaan slingeren en dat doet het dan ook. Zeeziektegevoelige passagiers verdwijnen uit de lounge, de lezing gaat verder. Voor deze reis heb ik het boek “De zoektocht naar de Hoorn, de wonderbaarlijke reis van Schouten en Le Maire” in mijn tas gedaan en gisteren pas na het bezoek aan Kaap Hoorn gelezen. Het meeste wat de inleider vertelt, is daardoor oud nieuws. Maar er worden interessante geopolitieke feiten uit de 19e eeuw toegevoegd, met name hoe de jonge Chileense Republiek zich in 1843 de hele zeestraat “toe-eigende” en tot een open vaarroute verklaarde. De havens van Punta Arenas en Valparaíso voeren er wel bij tot in 1914 het Panamakanaal werd geopend waardoor de scheepvaart verdween en daarmee een belangrijke bron van werkgelegenheid en welvaart. Door de ramen is te zien dat we aan de natte kant van de Andes zijn beland: mist, wolken en miezerige regen voeren de boventoon. Tot en met de volgende lezing, over Chileense wijn en wijnproeven, en lang daarna. Voordat mag worden geproefd, moet eerst een korte cursus worden gevolgd, waarna het proeven tenminste met enige kennis van zaken kan worden gedaan. Kijken naar de kleur om te zien of het een jonge of een oude wijn is, kijken naar de doorzichtigheid om te zien of het al dan niet in een houten vat is gerijpt, kijken of de wijn aan het glas blijft hangen voor de houdbaarheid. De chef-barman besluit zijn presentatie met de waarschuwing dat alcohol met mate dient te worden genuttigd, omdat overmatig gebruik hersencellen zou vernietigen. Maar......, zo vervolgt hij na een korte pauze, hoewel wetenschappelijk is vastgesteld dat dit inderdaad zo is, betreft het een selectief proces. Alcohol doodt vooral de cellen die minder goed functioneren, zeg maar “de domme cellen”, waardoor het innemen van alcohol neerkomt op het verbeteren van de kwalitiet van de hersenmassa. Met andere woorden: een stevige drinker werkt eigenlijk aan het verbeteren van zijn hersenen, dus zijn intelligentie. En hoe te bepalen of een wijn goed is of niet? Ik ben al decennia een volger van Jan Brusse “onze correspondent in Parijs” die ooit in zijn wekelijkse gesproken brief opmerkte “de beste wijn, is de wijn die jou het lekkerst smaakt”.

Ondertussen vaart het schip ons naar de volgende bestemming, de Aguilagletsjer een van de vijf of zes gletsjers die aan het Agostini Fjord ligt. Het in- en uitstappen van de Zodiacs gaat nu bijna routineus, zelfs in de gestaag vallende motregen. Een lange slenterwandeling langs het water en over een zompig bospad, oh wat heb ik een hekel aan dit soort groepsuitstapjes waarbij de langzaamste wandelaar het tempo bepaalt. In mijn groep is dat een, overigens alleszins moedige, Brazilaanse grootmoeder die met kinderen en kleinkinderen op reis is. Onderweg stoppen we met de in de modder wegzakkende schoenen kort bij de inheemse flora waarvan we eerder tijdens een lezing foto’s hebben gezien: de giftige nep aardbei, wilde fuchsia’s, pan de indio – een boomparasiet -, paarse paddestoelen, bonzaiformaat appelstruikjes en nog een paar waarvan ik de naam ben vergeten. Het bereiken van de gletsjer zorgt voor opluchting: een ruime vlakte die de noodzaak om bij de groep te blijven overbodig maakt. Het blijft fascinerend om te zien hoe de natuur van sneeuw geleidelijk aan een gletsjer kan maken en in leven kan houden en hoe die enorme ijsmassa langzaam uit de hoogte naar het meer zakt dat ervoor ligt. En dan dat mooie blauwe licht die de ijsmuren uitstralen, mysterieuze sfeerverlichting van de puurste soort. Hoewel er natuurlijk een eenvoudige verklaring voor is die te maken heeft met frequenties van kleuren. Terug loop ik in mijn eentje stevig doorstappend naar de landingsplaats, de voorbereidende training van de afgelopen maanden heeft mijn conditie aanzienlijk verbeterd en werpt goed voelbaar zijn vruchten af. Geen gehijg, geen gesteun of gekreun, alleen maar de behoefte om lekker door te stappen ook al is het terrein klimmend en het plat behoorlijk vals. Terug aan boord wacht een verrassing: op bed ligt een diploma “For having reached Cape Horn, the world’s southernmost point, on board M/N Stella Australis”. Zonder er erg in te hebben een examen gedaan en nog geslaagd ook. Nooit eerder heb ik zo gemakkelijk een diploma behaald. Daar moet op gedronken worden en dat kan aan boord van de Stella Australis van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Mijn reisgenoot werkt aan zijn IQ door het innemen van whisky, waardoor hij waarschijnlijk sneller resultaten zal boeken dan ik, die het bij Chileense sauvignon-blanc houd.

Na het laatste avondmaal aan boord, dat zoals alle maaltijden overdadig en van goede kwaliteit is, volgt in de lounge de “gezellige” afsluiting. Gisteravond stonden er een internationale modeshow van likmevestje op het programma en bingo, vanavond wordt de ”unieke” zeekaart die tijdens de reis is gebruikt bij opbod verkocht. Er ontstaat een korte biedingsstrijd tussen een Belg en een Italiaan, bij 400 dollar geeft de Belg zich gewonnen. Applaus. Als je weinig om handen hebt, vind je al gauw iets bijzonder, concludeer ik. Wat er met de opbrengst gaat gebeuren, wordt niet onthuld. Aan het eind van de volgende reis gaat de volgende kaart onder de hamer, goede handel lijkt me. Wat rest is nog een laatste glas en dan het allerlaatste. Morgen vroeg op voor een kort bezoek aan het eiland Magdalena en de laatste zeemijlen naar Punta Arenas.

wordt vervolgd