NIEUWE KAAPSE KRONIEKEN - 1 (17032009)

Donderdag 5 maart 2009. Na zes maanden is het weerzien met Kaapstad de terugkeer in een vertrouwde omgeving. Er staat een bekende chauffeur op het vliegveld te wachten, bekend hotel, bekende collega’s en een paar nieuwe. Wandelend van hotel naar kantoor is het weer even wennen aan de beveiligingsman die snel een metaaldetector langs het lichaam van de klanten haalt voordat ze naar binnen mogen in het filiaal van de Nedbank op de hoek van Saint Georges Mall en de Waterkant. Op kantoor is het nog niet zover. Op het formulier dat bezoekers bij de receptie moeten invullen, mijn elektronische toegangskaart is pas later vandaag klaar, staat echter duidelijk aangegeven dat het niet alleen is verboden om te roken, maar dat het naar je werk meenemen van een vuurwapen evenmin is toegestaan. Niets verontrustends overigens, in Buenos Aires staan er geüniformeerde bewakers bij Burger King en McDonald’s, zover is het gelukkig nog niet bij de “kitskos“ restaurants in Kaapstad. Het is in dit land trouwens mogelijk om zonder te zijn gestorven administratief te worden doodverklaard. Corrupte ambtenaren van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en criminelen schijnen wat dat betreft al jaren onder een hoedje te spelen om met het doodscertificaat in de hand de uitkering van de levensverzekering te incasseren. Dit handeltje heeft dusdanig gebloeid, dat het ministerie een website heeft geopend waarop je kunt nagaan of je officieel nog leeft. Zo niet, meld je dan zo snel mogelijk om de procedure te beginnen om weer tot leven te worden gewekt. Wat wel verontrustend is, is dat Zuid-Afrika onveranderd koploper is wat het verkrachten van vrouwen betreft. Er worden gemiddeld twee vrouwen per minuut verkracht, inclusief de kennelijk regelmatig voorkomende “corrigerende verkrachting” van lesbische vrouwen die tot doel hebben hen te “genezen”. Zoiets gaat vast en zeker onder het motto “als je eenmaal een vent hebt gehad, wil je nooit meer anders”.

Zondag 8 maart 2009. De hele week is het stralend zomerweer en precies op de dag dat de jaarlijkse “Argus” wordt gereden, staat er een storm van heb ik jou daar. De “Argus” is een van de grootste wielerevenementen ter wereld, waarvoor zich dit jaar zo’n 35.000 deelnemers hebben ingeschreven. De 109 kilometer lange wedstrijd en toertocht met start en finish in Kaapstad, rondt het hele Kaapse Schiereiland. Veel berg op, berg af en flinke stukken vals plat, ongetraind kun je er maar beter niet aan beginnen. Alle hotels en andere logeerruimtes zitten stampvol. De dame die me bij het vinden van een tijdelijke woonruimte assisteert, vertelde gelijk al dat het geen zin had om deze week appartementen te gaan bekijken. Door de “Argus” zit alles in het centrum van de stad toch vol. Alsof ik dat niet wist. In mijn hotel slepen de deelnemers hun kostbare fietsen mee naar hun kamer, terwijl er in de bar een continue reunie aan de gang is van mannen en vrouwen die gekleed zijn als pofessionle wielrenners. De beroemdste deelnemer dit jaar is de filmacteur Matt Damon, die samen met zijn broer Kyle op een tandem rijdt. Noodgedwongen, omdat hij tijdens de voorbereidingen voor “The Human Factor” zijn enkel heeft verstuikt. In die door Clint Eastwood geregiseerde film vertolkt hij de rol van François Pienaar, de aanvoerder van de Springbokken, het Zuid-Afrikaanse rugbyteam, dat in 1995 op dramatische wijze wereldkampioen werd. Zelf word ik tijdens een stadswandeling tegen de straat gewerkt door de omwaaiende schutting van een bouwplaats, waardoor ik aan den lijve ondervind hoe hard het stormt op de dag van de “Argus”.

Maandag 9 maart 2009, Morgen vieren de Kaapse Moslims Malood-an Nabie, de geboortedag van de Profeet Mohammed. In Nigeria heet dit feest Id-El Malud, het Kerstfeest van de Moslims zal ik maar zeggen, en had het hele land een vrije dag. Daar was dan ook de helft van de bevolking Mosiim, hier – volgens ruwe schattingen – niet meer dan 1%. ’s Ochtends vroeg vind ik op mijn bureau een gebruikte enveloppe met inhoud, een geparfumeerde nog wel. Er zitten rampies in, gisteren volgens traditioneel recept bereid door de dames en meisjes van de Mukarram Moskee in de wijk Factreton op de Kaapse Vlakte. Het “rampie-sny” ritueel werd eeuwen geleden uit het Verre Oosten meegebracht door de poltieke ballingen en slaven die door de VOC naar Kaap de Goede Hoop werden verscheept. Op de vooravond van de verjaardag van de Profeet bereiden de vrouwen in de moskee de rampies, in stukjes gesneden blaadjes van de sinaasappelboom besprenkeld met rozenwater of reukolie. De in kleurige folie verpakte rampies worden vervolgens een dag later na het Isha-gebed, het avondgebed, aan de mannen aangeboden. Een collega vervult een belofte van een jaar geleden en zo krijg ik de rampies veel eerder dan de gelovigen in de moskee.

Vrijdag 13 maart 2009. Mijn tijdelijke huisvesting hoeft slechts aan twee simpele eisen te voldoen: een internetvebinding en op loopafstand van mijn werkplek. Met het Argustoerisme uit de weg, heb ik al snel twee passende appartementen gevonden. Hoewel er in de flat die boven aan mijn lijstje staat nog wel effe internet moet worden geïnstalleerd. Dat geklungel met mobiel internet waartoe ik vorig jaar was veroordeeld, wil ik nooit meer meemaken. “Uiterlijk zaterdag kunt u verhuizen, meneer”. In de loop van vrijdag de dertiende bericht de makelaar dat “effe” helaas stukken langer gaat duren. Noodgedwongen ga ik nu begin volgende week naar mijn tweede keus verhuizen. Ietsje langer wandelen, geen winkels naast de deur, groter en duurder maar, als allerbelangrijkste, met een goed werkende draadloze internetverbinding

wordt vervolgd