TRAMITES - 3 (15022009)

De volgende dag al meld ik me bij “El Gordo”, die overigens gewoon Claudio heet, op kantoor met alle voor mijn aanvraag benodigde documenten. Een gezellig kantoor, waarvan de wanden vol hangen met ingelijste foto’s en het heeft een zithoek. Daar zitten koffie drinkende medewerkers te kletsen. Vanuit onzichtbare luidsprekers klinken tango’s. Een secretaresse schenkt geeft me een kop koffie en dan wordt iedereen weggestuurd. Claudio belt een kennis die in het Parlement werkt. Na het uitwisselen van beleefdheden, legt hij uit dat “een erg goede Nederlandse vriend” zo snel mogelijk een nieuw DNI nodig heeft en of er een helpende hand kan worden geboden. “Geen enkel probleem”, zegt hij opgewekt als het gesprek is afgelopen. Je moet wel de taxikosten vergoeden voor het wegbrengen en ophalen van de benodigde papieren én je moet “onze hulp” een cadeautje geven, hij houdt van een goede eau de toilette. Maar niet voordat je je nieuwe DNI hebt hoor!

Gematigd optimistisch ga ik terug naar huis, het optimisme wordt echter geleidelijk aan minder. Een vriendin die haar DNI moest verlengen, maar daarmee te laat was, heeft in de rij gestaan om een nummertje te halen voor een afspraak om dat alsnog in orde te maken. Ze is eind november volgend jaar aan de beurt! Zelf ga ik af en toe bij Claudio langs en via de masseuse krijg ik door dat het tegenzit en “dificlisimo” is. Zou het dan toch niet gaan lukken? Ik geef de moed niet op, maar om nou te zeggen dat ik er alle vertrouwen in heb, dat ook weer niet. Een paar dagen voor Kerstmis gaat ’s ochtends vroeg de telefoon. Het is Claudio, ik moet onmiddellijk naar zijn kantoor komen want “we hebben een afspraak”. Samen met zijn secretaresse en de brief die de deuren gaat openen, ga ik naar de Argentijnse versie van het bevolkingsregister. Naar de afdeling OTE, het Kantoor voor Speciale Handelingen, de afdeling waar formaliteiten versneld worden afgewikkeld …… als je tenminste connecties hebt. Zoals ik dus. ’t Duurt even, de enige mevrouw die buitenlanders behandelt is even weg, maar als ze weer terug is, is het allemaal zo achter de rug. Na de verschuldigde leges te hebben voldaan, wordt mij glimlachend gevraagd om op 9 januari ’s middags om drie uur mijn nieuwe Documento Nacional de Indentidad af te komen halen. En jawel hoor, op die dag ligt het felbegeerde document keurig op me te wachten. Even een handtekening zetten en klaar is kees!

Na de cadeautjes te hebben afgeleverd, Claudio zit effe erg kort bij kas door onverwacht dure autopech, ga ik mijn nieuwe bankpas afhalen Al met al was het niet veel duurder dan wat ik “mijn mannetje” zou hebben moeten betalen. Nu nog de tenaamstelling van mijn bankrekening veranderen. In veel buitenlanden wordt het verschil tussen “doopnaam” en “roepnaam” slecht begrepen omdat het doodgewoon niet bestaat. Als mij wordt gevraagd hoe ik heet, geef ik automatisch mijn roepnaam op. Wie niet? Na 9/11 begon dat problemen te geven bij het vliegen, er werd opeens heel streng gecontroleerd of de naam op de ticket en in het paspoort wel dezelfde was. Hoewel dat inmiddels weer behoorlijk is verslapt, soms vergeet ik de secretaresse die de boeking maakt te waarschuwen, ben ik helemaal aangepast. Bij het openen van de bankrekening, acht jaar geleden, had ik zonder na te denken mijn roepnaam opgegeven. Maar voor bepaalde handelingen wil men aan het loket mijn identiteitsbewijs zien waarin dus mijn doopnaam staat. Dat gaat soms goed, soms wat minder. Over het algemeen haalt de hogere in rang die er dan wordt bijgehaald de schouders op, zegt iets over “rare buitenlanders” en zeurt verder niet. Toch maar veranderen. Dit kan alleen in Avellaneda, iets over de grens tussen de stad en de provincie Buenos Aires, waar mijn rekening destijds werd geopend.

Uit voorzorg heb ik van alles en nog wat meegenomen: paspoort, mijn nieuwe DNI, mijn CUIT – het Argentijnse sofi-nummer, dagafschriften van mijn beide bankrekeningen en mijn nieuwe bankpas. Romina van de servicebalie bekijkt het allemaal op haar gemak en verklaart dan dat ze me helaas niet kan helpen, mijn CUIT deugt niet want het nummer van mijn DNI staat er niet in. Dat kon ook niet, toen ik het aanvroeg was ik pas twee dagen in het land en had helemaal geen DNI. “Je had” zo doceert ze “met je DNI een nieuw nummer moeten aanvragen”. Iets waarover mijn werkgever zich nooit druk heeft gemaakt, hoewel er zonder geldig sofi-nummer geen salaris hadden mogen worden betaald. “Jullie willen me dus niet meer als klant” reageer ik geagiteerd. “Ik ben hier al bijna drie jaar mee bezig, heb kopieën van alle documenten aangeleverd en nooit heeft iemand gezegd dat er iets niet klopte. Mijn rekening is zonder klagen met dit CUIT geopend”. Romina blijft rustig en vraagt met wie ik dan wel heb gesproken. Dat weet ik precies. “Dan heeft die zijn werk niet goed gedaan”, concludeert ze. Ze raadt me aan om een paar straten verderop een nieuwe CUIT aan te vragen “het is zomervakantie en vast niet druk”. Ik bedenk dat als ik bij een andere bank een rekening ga openen, ik waarschijnlijk hetzelfde gezeik zal krijgen en beter kan doorbijten. Het duurt een uur of twee, het gaat langzaam totdat iemand het besluit neemt het wel eens even te zullen oplossen. Een laatste hindernis “hoe heet je land ook weer?” “Paises Bajos – Nederland”. Dat weet ze, het staat niet in het computerbestand. Holanda wel, het zij zo. Terug bij de bank wordt alles direct in orde gemaakt. Een uur later belt Romina me thuis op om dat te bevestigen. Ik dank haar voor haar geduld. Hoewel mijn geduld nog maanden op de proef zal worden gesteld. Want nog altijd staat mijn roepnaam op de dagafschriften en op mijn webpagina voor het thuisbankieren.

krijgt hopelijk nooit een vervolg