TRAMITES - 2 (21012009)

Onderweg van kantoor naar huis zie ik dag in, dag uit de lange rij wachtenden uit het gebouw van Telefónica op de hoek van Corrientes en Maipú puilen. Daar heb ik echt geen zin in. Gelukkig is de afstand tussen mijn werkplek en het kantoor van de telefoonmaatschappij niet meer dan een paar honderd meter. Een zaak van af een toe eens gaan kijken of het meevalt. Dat gebeurt de volgende dag al. Er hangen telefoons waarmee met een onzichtbare dame kan worden gesproken – een veilgheidsmaatregel? – om je verzoek te bespreken. Net een biechtstoel, want gezondigd is er! De vorige eigenaresse van het telefoonnummer heeft, in tegenstelling tot wat er was afgesproken, haar bij de verkoop onbetaalde rekeningen niet voldaan. Nooit een aanmaning gezien, telefoon nooit afgesloten wegens betalingsachterstand, maandenlang alle rekeningen keurig betaald en dan dit. Als ik niet betaal, kan het nummer niet naar mijn naam worden overgeschreven en dat is juist wat ik hoe dan ook wil. Er zit niets anders op om eerst een rekeningoverzicht te vragen, rij één, en vervolgens het niet overdreven hoge bedrag te betalen, rij twee. Als de betaling een paar dagen later is verwerkt, gaat de rest bijna vanzelf. De trámite kan zowaar via het internet worden afgewikkeld en dat gebeurt heel erg efficiënt. Een maand later is de Koninklijke familie op bezoek in Buenos Aires. Met een groepje landgenoten dat probeert een helpende hand te bieden aan andere landgenoten die in Argentinië wonen en het wat minder hebben, maak ik kennis met de Argentijnse echtgenote van de kroonprins. Die informeert wat we zoal doen. “Helpen met trámites” zegt een van de dames. “Ach ja, trámites”, regeert de aangetrouwde Oranje vol begrip in accentloos Nederlands en net of ze daar alles van af weet. Mijn eigen ervaring tot op heden is dat het allemaal reuze meevalt.

Een paar jaar later word ik door omstandigheden gedwongen mijn mening wat bij te stellen. Op pad met een oud collega, zijn vrouw, zus en zwager, wordt in de Subte, de ondergrondse, mijn DNI gerold. Mijn “als er iets officieels nodig is” onmisbare Argentijnse document om mijzelf te identificeren, gerold! Dat is niet alles. Mijn pinpas zit erin, de kaart die me toegang geeft tot de voorzieningen van mijn ziektekostenverzekering, de lidmaatschapskaart van de Europese Club. Hoewel die laatste nauwelijks als een verlies kan worden aangemerkt. Mijn sleutels en een pakje geld dat in dezelfde dichtgeritste broek zat, heb ik mogen houden. Inderdaad, het minst waardevolle voor hen en meest waardevolle voor mij is verdwenen. Na de ontdekking als een haas naar het eerste het beste filiaal van mijn bank. Daar begint het gezeik gelijk al. Ze kunnen weinig voor me doen zonder mijn DNI dat, zoals ik net heb uitgelegd, zojuist is gejat. Alle Argentijnen kennen het nummer van hun DNI uit het hoofd, ik dus niet. Het nummer van mijn pinpas ken ik ook al niet uit mijn hoofd! Heel erg verdacht. “Dus het kan jullie geen reet schelen als mijn rekening wordt leeggehaald?” Nou ja voor deze keer dan, omdat ik de saldi van mijn rekeningen min of meer correct kan oplepelen. Maar ik moet wel aangifte gaan doen. Daarvoor, vindt de eerste wijkagent die ik tegenkom, moet ik naar de politie van de Subte, want daar is het delict gepleegd. De politieman in het station Carlos Gardel, bevestigd dat dat inderdaad zo is, maar niet bij hem. Dat kan alleen in het station Boedo. Aldaar maakt agent Molinari een proces verbaal op, zonder enige interesse te tonen in hoe, wanneer of wat er is gebeurd. Het verbaasd me, maar het interesseert me verder geen zier. Ik heb het document in handen waarmee volgende week de vervangende documenten kunnen worden aangevraagd.

“Estas en el horno” populair vertaald “Je bent goed de lul”, zegt “het mannetje” nadat ik hem heb uitgelegd wat er aan de hand is. Een nieuw DNI voor een buitenlander duurt minstens een jaar. “Hoe zit het met jullie contacten?” Die blijken wat minder dan voorheen. Zelfs mijn argument dat ik hem er toch voor betaal, maakt geen indruk. “Het is zo’n verschrikkelijk gedoe, dat ik er niet meer aan begin!” Punt uit. Een dag later ontvang ik e-mail van mijn bank dat mijn nieuwe pinpas kan worden afgehaald bij het filiaal op een bedrijfsterrein waar ik al jaren geen toegang meer heb en…….”Vergeet niet je DNI mee te brengen”. Het eerste valt te regelen, hoewel het me er aan herinnert dat ik juist daarom al bijna drie jaar bezig te zijn van filiaal te veranderen, het tweede is dus onmogelijk totdat ik een nieuw identiteitsbewijs heb.

De volgende dag voelt de masseuse dat ik ietwat gespannen ben. Na te hebben uitgelegd wat me is overkomen, vraag ik haar “Ken jij niet iemand die me kan helpen?” Eerst niet, maar dan zegt ze “El Gordo – de Dikke – in de sauna kan misschien wel helpen”. Na de massage ga ik zwemmen. Tijdens het afdouchen ontvang ik een sms om onmiddellijk naar de massageruimte te komen. Daar wacht el Gordo, die me aan een soort verhoor onderwerpt. Ik lepel mijn verhaal op en meld uiteraard dat mij is verteld dat het een jaar gaat duren. “Zeggen ze dat? Ik zal proberen je helpen, dat moet in hooguit een week of twee zijn geregeld!” Ik geef discreet aan dat indien er “kosten” aan zijn verbonden, ik die graag zal betalen. “Ik wil er niets voor hebben!” reageert hij quasi verontwaardigd. “Ik ben niet zoals al die corrupte Argentijnen”. Ik ben zelfs enigszins onder de indruk door dit vertoon van oprechtheid. Hij geeft mijn zijn visitekaartje en zegt me de benodigde documenten zo snel mogelijk bij hem op kantoor af te komen leveren.

wordt vervolgd