TRAMITES (21022006)

De eerste e-mail die ik op maandagmorgen open is er de schuld van dat ik me onmiddellijk behoorlijk depri voel. Uit ervaring weet ik dat het dagen zal duren voordat de depressie overwaait. Aan de andere kant ben ik een fervent aanhanger van de “ieder nadeel heb ze voordeel” filosofie van Johan Cruijff. Derhalve moet er optimaal gebruik worden gemaakt van deze situatie, het is precies de goede stemming om enige hoognodige “trámites” te gaan doen. Trámites – het vervullen van formaliteiten - leken me tot voor kort een Argentijnse bezigheidstherapie. Veel collega’s zijn regelmatig afwezig vanwege een “trámite” van de een of andere soort. Zelf was ik tot op heden een semi vrijgestelde. Alleen als mijn verblijfsvergunning moest worden verlengd, had ik er op afstand iets mee te maken. Mijn werkgever had “een mannetje” die het loopwerk deed en de klant – ik dus - vrijwel geheel uit de wind hield. Terwijl er bijna iedere werkdag ’s morgens voor 7 uur al een lange rij wachtenden bij het Registro Nacional de las Personas stond om een nummertje te trekken, kon ik gewoon op een tijd die mij uitkwam verschijnen. Pas nadat vrijwel alle formaliteiten waren vervuld, hoefde ik op te draven voor het slotakkoord, een handtekening of vingerafdrukken. Sinds ik echter in het bezit ben van een permanente verblijfsvergunning, is zelfs dat niet meer nodig en leid ik een trámiteloos bestaan.

Volgende maand ga ik verhuizen en ik heb besloten dat in de toekomst alle rekeningen op mijn eigen naam moeten staan. Dat is in Buenos Aires nergens voor nodig. Gemeentelijke belastingen, kabeltelevisie, gas, water, elektrisch, telefoon, internet, niets staat op mijn naam. Het maakt de leveranciers geen moer uit. Dat wil zeggen, zolang er op tijd wordt betaald. Een paar rekeningen staan op naam van mijn huisbaas, een aantal andere op naam van de vorige huiseigenaar of eerdere huurders. Waar ik ga wonen, staat alles nog op naam van de vorige eigenaresse, hoewel de rekeningen al geruime tijd door mij worden betaald. Er is een kantoor van Edesur, de leverancier van elektriciteit, op minder dan 100 meter van mijn werkplek. Op de website kijk ik na welke documenten er moeten worden meegebracht voor de “cambio de titularidad – de wijziging van de tenaamstelling” en zorg ervoor dat ik dat allemaal bij me heb. Na kort in de rij te hebben gestaan en te hebben uitgelegd wat ik wil, krijg ik om 11 uur 15 het volgnummer 48 in de hand gestopt. Gelukkig is de lange rij die er staat, voor het betalen van de rekening. Een vreemd verschijnsel voor hen die uit een wereld komen waar nauwelijks meer met baar geld wordt betaald. Nummer 36 is aan de beurt, slechts 3 van de zes servicebalies zijn bemand, dat gaat vast lang duren.

Na een kwartier of zo verschijnt er versterking, iemand komt terug van zijn rook-, koffie- en/of plaspauze. Om 11 uur 35 is bij balie 3 nummer 39 aan de beurt, terwijl de medewerker van balie 4 aftaait voor zijn pauze. Ondertussen lees ik de folder waarin wordt uitgelegd hoe je korting kunt krijgen door zuinig te zijn, en wat de boetes zijn als je “teveel” verbruikt. Er heerst een energietekort in Argentinië dat steeds nijpender wordt. ’s Zomers elektrisch, ’s winters gas. Je kan zelfs spaarlampen op afbetaling kopen! Naast mij schuift een kletskous aan, zoiets kort de wachttijd. Om 11 uur 50 is nummer 45 aan de beurt bij balie 2, om 12 uur is het mijn beurt. Ik word te woord gestaan door Davila Abarca, die mij er op wijst dat er nog een rekening open staat, terwijl ik eerder vanmorgen nog heb nagekeken of alles was betaald. Nee, de rekening vervalt pas over twee weken en nee ik heb geen betalingsachterstand, maar om de trámite te kunnen doen, moet die rekening wel eerst worden betaald. Ik baal - heel toepasselijk - als een stekker, want er staat een rij van ongeveer 100 wachtenden voor de kasloketten. Er zit niets anders op dan aan te schuiven en dan geschiedt een klein wonder. Davila komt me achterna “ga je betalen?” wil hij weten. Als ik bevestigend antwoord, zegt hij “kom maar mee”, loopt naar de kop van de rij en geeft een signaaltje aan de kassier om mij met voorrang te laten betalen. Daarna loopt alles min of meer van een leien dakje, de enige vertraging wordt veroorzaakt door de lange responsetijd van het computersysteem. Om 12 uur 30 onderteken ik een leveringsovereenkomst en de volgende rekening zal, als het goed gaat, op mijn naam staan!

Bijna overmoedig geworden door dit totaal onverwachte succesje, ga ik zonder te aarzelen door naar het wijkkantoor van Metrogas, het gasbedrijf. Weinig wachtenden, alles wordt in een vloek en een zucht geregeld en binnen een kwartier sta ik weer buiten. Dat geeft deze burger nog meer moed. Er is tijd over om naar het kadaster van de Stad Buenos Aires te gaan. Te laat, daar staat men op het punt de deuren te sluiten, morgen opnieuw proberen. De volgende dag vallen de rijen reuze mee, het is dan ook vakantietijd. In een half uurtje wordt geregeld dat de ABL – de onroerende zakenbelasting – voortaan op mijn naam staat. Nu de telefoon nog en klaar is kees. Over het algemeen koop je in Buenos Aires met het huis of appartement een telefoonnummer. Iets dat dateert uit de tijd dat telefoonlijnen schaars waren. Wederom, zorg ervoor dat alle rekeningen zijn betaald, breng een kopie van het koopcontract mee en een kopie van je DNI, het Argentijnse identiteitsbewijs.

wordt vervolgd