KAAPSE KRONIEK - 69 (10102008)

Zondag, 3 augustus 2008. Oudtshoorn uit, de Kleine Karoo in. Rechts de Swartberge, links een vlakte met laag groeiend fynbos, een afslag naar Warmbad. Aan beide kanten van de weg nu en dan wat struisvogels, recht vooruit de grote leegte. Van het ene plattelandsdorp, of wellicht stadje, naar het volgende. Naar Calitzdorp 50 kilometer, vervolgens naar Ladismith 46, naar Barrydale 75, naar Montagu 61, naar Robertson 27, naar Worcester 48. tenslotte naar Kaapstad via de Du Toitskloof 122 kilometer. Al die dorpen hebben hun eigen wijnen. Calitzdorp is zelfs de “Porthoofdstad” van het land, hoewel de “port” naar het schijnt geen “port” meer genoemd mag worden. Langs de hele wijnroute is de overgang van druiven telen naar wijn maken onder eigen label van vrij recente datum. In Calitzdorp begon het zo’n 65 jaar geleden. Terwijl ik er beneden langs de weg foto’s maak, lopen boven mijn hoofd mensen richting kerk. “Goeie môre” klinkt het vriendelijk. De weg naar Ladismith gaat over een bergpas met werk in uitvoering. Klimmen, wachten, verder klimmen, afdalen. Op de hoogste toppen ligt sneeuw, op het door de zon verwarmde asfalt maakt een groep bobbejane een ochtendwandeling. In Ladismith staat even voorbij de afslag alweer zo’n boven alles uit torende Nederduits Gereformeerde Kerk in de winterzon te schitteren. Alle gebouwen in de omgeving vallen erbij in het niet. Het aarde wordt geleidelijk aan droger en kaler. Net het overgangsgebied van droge savanne naar woestijn. Op onregelmatige afstanden struiken van een meter of twee, drie vol met roze bloemen. Vroeger waren soortgelijke bloemen, maar dan wel oranje en gedroogd, een populair onderdeel van een droogboeket. Lampionnetjes werden ze genoemd, waarschijnlijk niet de “officiële” naam. Het is hier niet alleen kurkdroog, het leven moet ook buitengewoon saai zijn. Hoe anders is het te verklaren dat in het niemandsland tussen Ladismith en Barrydale - als een roepende in de woestijn - de uitnodiging “Visit the World Famous RONNIES SEXSHOP, ice cold beer” staat. Zoals in zoveel seks en aanverwante artikelen verkopende bedrijven waar ook ter wereld, ziet het er smoezelig uit, ik laat Ronnie’s invitatie zonder enige aarzeling schieten.

De Swartberge zijn inmiddels verwisseld voor de even hoge Langeberge. Plank gas tot aan de Kogmanskloofpas tussen Ashton en Montagu, die tussen 1875 en 1877 onder leiding van Thomas Bain werd gebouwd. Bain en zijn zoon Andrew waren befaamde wegen- en passenbouwers die de infrastructuur van de Kaapkolonie in de tweede helft van de negentiende eeuw enorm verbeterde. Een korte tunnel door het zandsteen hakken deed wonderen om de verbing van de ene vallei met de volgende te maken om die vervolgens te bevolken en in cultuur te brengen. Even rusten en om me heen kijken. Dezelfde gelaagde rode steen als langs de Meiringspoort en de Swartbergpas en de Tafelberg. Robertson ligt in het hart van de Robertsonwijnvallei, maar ja op zondag lauw kans om eens lekker te gaan proeven. Langs de invalsweg staan keurig opgeknapte witte arbeidershuisjes te glimmen, de bewoners zitten in hun zondagse kleren op de stoep naar het passerende verkeer te kijken. Is er dan verder echt niets anders te beleven? Maar dan herinner ik me dat ik in mijn jongensjaren soms op zondag ook langs de weg zat om de het kenteken op te schrijven van de enkele auto die voorbij kwam. De weg wordt beter en na Worcester breder. Ik ruik de stal, hoewel die nog ruim 100 kilometer weg is. Voorlopig voor de laatste keer de omweg over de Du Toitskloofpas met het vergezicht op de Tafelberg. In Oudtshoorn geweest, struisvogels en de nalatenschap van de handel in hun veren gezien, in de nauwelijks bewoonde wereld de familiebegraafplaats naast een eenzame boerderij ontmoet, in een “Feather Palace” gelogeerd. “Zandkastelen” wordt aan het einde van dit weekeinde bijgeschreven op de lijst van de duurste en vermoeiendste boeken die ik ooit heb gelezen.

Donder, 7 augustus 2008. Semi-wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat Kapenaars de slechtste ochtendadem van Zuid-Afrika hebben! Niet dat het mij tot nu toe was opgevallen, maar het staat op de voorpagina van de krant, dus het moet haast wel waar zijn. Het gaat nota bene om een enquette waar ondervraagden zelf bekennen dat hun adem minder prettig ruikt en bovendien een behoorlijke handicap kan zijn tijdens een amoureus afspraakje. Waarom doen ze er dan niets aan? Het zijn vooral minder draagkrachtigen, zo vergoeilijken de onderzoekers. Dat het economisch steeds minder gaat, wordt bevestigd door een grote landelijk staking tegen de sterke stijging van energie- en voedselprijzen. De aankondiging dat elektriciteitsmaatschappij Eskom de prijzen tussen 25% en 50% wil verhogen, is hard aangekomen. Dat alles snel duurder wordt, ervaar ik natuurlijk ook. Maar mijn inkomen is wat hoger dan dat van de gemiddelde Zuid-Afrikaan. Ik heb gewoon doorgewerkt.

Mijn huurauto heeft een lekke band. Aan het einde van de werkdag rijd ik naar de verhuurder. Het enige wat ik wil is dat ze die band repareren of vervangen. Tot mijn niet geringe verbazing is dat een onmogelijk verzoek. De hele auto moet worden omgeruild. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan omdat er even geen andere auto beschikbaar is. “Hooguit een half uurtje meneer”. Ja, ja, dat ken ik. L’heure Africaine geldt te vaak ook in Zuid-Afrika. Dit half uur is zoiets als een “stiefkwartiertje” dat evenmin gelijk aan 15 minuten is. De auto kan, als ik dat wil, natuurlijk ook worden thuisbezorgd. Dat is ongeveer 10 minuten lopen. Terug naar huis ga ik op mijn gemak nog even langs de supermarkt en mis natuurlijk niets. Anderhalf uur later wordt de auto keurig afgeleverd.

wordt vervolgd