KAAPSE KRONIEK - 62 (05092008)

Maandag, 14 juli 2008. Quatorze juillet. Vrijheid, gelijkheid en broederschap in Frankrijk, maar niet in en rond Kaapstad. In een groot krantenartikel beklagen prostituees zich over aanranding door en corruptie van de politie. Naast beschuldigingen dat die hen voortdurend geld zouden afpersen en/of voor niets een wip zouden willen maken “zo niet dan sluiten we je op” staat er bij het artikel een handig hoerenlopersgidsje afgedrukt. Een kaartje met de plaatsen waar de sekswerkers langs de weg zijn te vinden. Hoewel het erop lijkt dat de journalisten grondig veldonderzoek hebben gedaan, zijn ze tenminste één plek vergeten. Die vlakbij de duinen van het natuurreservaat dat “Wolfgat” heet. Daar reed ik eens niets vermoedend met niet al te hoge snelheid toen twee jeugdige zwarte dames spontaan hun truitje optilden om mij hun prettig ogende borsten te tonen. Er staat ook een betrouwbaar ogende tabel met aantallen en soorten prostituees bij: vrouwen (88%), mannen (9%) en transseksuelen (3%). of ze zwart, wit, bruin of Indiër zijn, hun gemiddelde leeftijd, hun opleidingsniveau en het aantal jaren dat ze in het vak zitten. Uiteraard ontkent de politie alle beschuldigingen en is er voor de Officier van Justitie geen enkele aanleiding om een onderzoek in te stellen. In het land waar het dragen van een kort rokje en een strak topje een acceptabele reden is om een jonge vrouw aan te randen, wekt zoiets nauwelijks verbazing. Ze vragen er immers om?

Vrijdag, 18 juli 2008. “Mijn grootmoeder is ook net 90 geworden, daar wordt geen enkele aandacht aan besteed” zegt de chagrijnige Afrikaanse collega, die ’s ochtends vroeg in de koffiekamer de krant zit te lezen. “Heeft zij dan hetzelfde voor Zuid-Afrika betekend als Madiba?” reageer ik provocerend. Gemakshalve negeer ik haar onvriendelijk gegromde antwoord. De media – en niet alleen de Zuid-Afrikaanse - besteden ook in mijn ogen inderdaad wel heel erg veel pagina’s en tijd aan Mandela. Maar heeft hij dat niet gewoon verdiend met de manier waarop hij leiding heeft gegeven aan de vrijwel geweldloze overgang naar de democratie? Dubbel en dwars, wat mij betreft.

Daarna ontdek ik In diezelfde krant in het katern “Buiten” onder het kopje “Die wêreld op jou bord in Citrusdal” geheel onverwacht mijn reisdoel voor het volgende weekeinde. Een meer dan lovend artikel over “Olifantsrus” een guesthouse dat niet zo lang geleden werd overgenomen door Johannes en Anyas die zeggen hun gasten met hun kookkunst en gastvrijheid te zullen verwennen. Ik aarzel niet en bel gelijk op. Mijn collega’s schieten in de lach als ze me aan Anyas – een Française met een doorgerookte sexy stem die Engels spreekt met een Inspecteur Clouseau accent - horen vragen “zou je dan zaterdagavond lekker voor me kunnen koken?” Een kantoortuin heeft zo zijn nadelen. “Dat zal Johannes graag doen”, antwoordt ze beslist, “zolang je eet wat de pot schaft”. Wijn moet ik zelf meebrengen want “we hebben nog geen drankvergunning”.

Zaterdag, 26 juli 2008. ’t Is een zonnige winterse dag. Hoewel Citrusdal via de kortste weg in een uur of twee is te bereiken, inspireert het weer tot een flinke omweg. Eerst langs de Swartland Wynkelder in Malmesbury om wijn voor bij het diner te kopen. Shiraz-Malbec, zeldzaam in Zuid-Afrika en toch heel betaalbaar. Van Malmesbury steek ik door naar Darling. Halverwege zie ik dat de primêreskool – de basisschool - Morning Star er ontstellend kaal en zielig bij ligt. De volwassen bomen die het gebouwtje de vorige keer nog ergens op deden lijken, zijn gekapt!. Het gebouwtje ziet er nu helemaal onooglijk uit. Een heel stuk buiten Darling ligt “Darling Cellars” een wijnhuis waar ik nog niet eerder ben geweest. Over een paar weken ga ik terug naar Buenos Aires, het is dus nu of nooit. Er staat een “Bush Vine Sauvignon Blanc” op de kaart, niet eerder van gehoord, niet eerder geproefd. Uiteraard wil ik weten wat “bush vine” dan wel is. Dat is gewoon een wijn die wordt gemaakt van druiven waarvan de struiken ouderwets mogen groeien, zonder te worden ondersteund. De ranken schieten dus lang niet zo hoog op en zien er authentiek verwilderd uit, zo zie ik even later. Volgens de lyrische etikettekst zou ik van alles en nog wat moeten proeven van kruiden tot groene vijgen tot passievrucht. Allemaal smaken die niet onmiddelijk door mijn papillen worden herkend, maar de wijn is wel lekker fris. Voor de zekerheid neem ik een paar flesjes mee. Met rode en witte wijn in de kofferbak kan er vanavond met het diner niets meer mis gaan.

Na Darling noordwaarts de weg op die parallel met de Atlantische Oceaan loopt. Langebaan, Velddrif, Dwarskersbos, een gehucht aan het strand dat slechts uit een paar straten met bloemennamen bestaat en vakantiehuizen tot bijna in zee. Het is vandaag 26 juli en midden in de winter, vergelijkbaar met 26 december op het noordelijk halfrond. Het is een graad of 20, de zon schijnt, de natuur ontwaakt alweer uit haar winterslaap. Langs beide kanten van de weg staat veel water als gevolg van de overdadige regenval van de afgelopen weken én duizenden oranje en cremekleurige madeliefies. Die lijken in de verste verte niet op de Nederlandse madeliefjes, ze zijn stukken mooier. Aan de horizon verschijnt een flinke berg in het vlakke landschap. Dat moet volgens de wegwijzer Aurora zijn of Redelinghuys. Ik blijf achter de duinen rijden, richting Elandsbaai en Lambertsbaai. Af en toe wordt me een korte blik op de branding gegund. Aan de landkant van de weg komt men zo te zien juist water tekort, want de enorme regeninstallaties op de akkers staan daar natuurlijk niet voor niets.

wordt vervolgd