KAAPSE KRONIEK - 43 (25052008)

Donderdag, 24 april 2008. Na de “South America Experience”, of wat daar voor door moest gaan, op de vlucht van Kaapstad naar Nederland, wordt het gevoel onderweg te zijn naar Zuid-Amerika opnieuw aangewakkerd tijdens de “tussenlanding” van een paar dagen in Rotterdam. Het heeft er alle schijn van dat sommige artikelen – met name kleding en schoenen - die weinig tot niets met Buenos Aires of de Tango hebben te maken, beter verkopen door die relatie te suggereren. C&A hangt vol met foto’s van Caminito in het stadsdeel La Boca, dat door Carlos Gardel zo mooi werd bezongen. Wat jammer genoeg ontbreekt, is de tangomuziek die je daar altijd om je heen hoort. Een foto nemen van die foto’s lijkt me wel wat. “U maakt toch geen foto’s meneer” vraagt een oplettende verkoopster naar de bekende weg. Ontkennen zou flauw zijn. “Mag dat dan niet?” “Nee dat willen de heren Brennikmeijer liever niet!” Alsof ik een confectiemodespion zou zijn. Op de winkelruit van de buren in de Koopgoot wordt opgebiecht dat “PROMISS LOVES BUENOS AIRES”. Het zal wel. Op de Lijnbaan is een filiaal van een schoenenketen die “TANGO” heet. Het verbaast me niets dat de schoenen in hun etalage er alles behalve uitzien als die in een échte tangoschoenenwinkel in Buenos Aires. En verder heeft een slimme jongen iets bedacht dat zelfs in Argeninië nog moet worden uitgevonden. Jeugdsentimenteel wandelend langs de Sluisjesdijk in het Waalhavengebied - een lelijker plek is niet zo een, twee, drie te vinden - ontdek ik een benzinestation dat zowaar Tangobezine verkoopt! Zou dit het trefpunt van Rotterdamse tangofanaten zijn? Ach nee, het is vast en zeker de lagere prijs per liter die de klanten naar dit ietwat afgelegen industriegebied trekt, waarbij het geen moer uitmaakt of het Tangobenzine of Weense Walsbenzine is.

Tegen middernacht zie ik In de wachtruimte van het vliegveld Charles de Gaulle hoe President Nicolas Sarkozy door bekende Franse televisiejournalisten aan een kruisverhoor wordt onderworpen. “En France on travaille pas assez” verklaart hij met een stalen gezicht. Die uitspraak wordt razensnel met grote letters onder in het beeld gemonteerd en voortdurend herhaald tijdens de rest van het lange interview. Eindelijk eens iemand die Fransen de waarheid zegt! “In Frankrijk wordt niet genoeg gewerkt”. De werkweek moet langer worden, de pensioenleeftijd moet omhoog, er moet kort gezegd harder en langer worden gewerkt. Al doende daalt zijn populariteit weer een paar procent.

Dinsdag, 29 april 2008. ”En hoe gaat het met u?” beantwoord ik de vraag naar mijn welzijn van de ambassadeur op de Koninginnedagreceptie in Buenos Aires. “Comme ci, comme ça”, zegt hij. “Dus zoals altijd op 29 april?” informeer ik. “Dat kun je wel zeggen!” is de veelbetekenende reactie van de ambas. Aan deze verplichte nummers hebben, zo weet ik uit ruime ervaring in vele buitenlanden, de ambassadeur en zijn diplomatieke staf over het algemeen een gloeiende hekel. In het buitenland wordt de verjaardag van onze Koningin steevast een dag te vroeg gevierd, 30 april is immers een vrije dag voor het van twee walletjes etende ambassadepersoneel. Niet alleen is de ambassade op alle vrije dagen in het land van vestiging gesloten, maar eveneens op alle vrije dagen in het vaderland. De tekst van het Wilhelmus wordt uitgedeeld, het volkslied wordt met matig enthousiasme gezongen. Zo’n beetje zoals door de voetballers van het Nederlands elftal tijdens het Europese kampioenschap: schandalig halfhartig voor hen die hun land vertegenwoordigen.

Zaterdag, 3 mei 2008. De Peronistische afbraak van de Argentijnse economie, die onmiddelijk na het aantreden van Juan Domingo Perón in 1946 in gang werd gezet met de nationalisatie van bedrijven en de flink uit de hand gelopen emancipatie van de vakbonden, is ruim zestig jaar later nog steeds niet helemaal voltooid. In de ogen van het echtpaar Kirchner – hij ex-President, zij zittend – althans. Onder het motto “de rijkdom van het land moet eerlijker worden verdeeld” wordt de ene bedrijfstak na de andere vakkundig om zeep geholpen en ontvangt het land vrijwel geen buitenlandse investeringen meer vanwege het ontbreken van juridische zekerheid. Zo werd vorig jaar een wet met terugwerkende kracht van toepassing verklaard en mijn werkgever vervolgens beschuldigd een wet te hebben overtreden die helemaal niet bestond op het moment dat de “strafbare feiten” zouden zijn gepleegd! Ondernemingen die in de jaren 90 van de vorige eeuw werden geprivatiseerd door Peronisten van een andere vleugel dan die nu aan de macht is, worden geleidelijk opnieuw genationaliseerd of geargentiniseerd. Nadat de regering van President Kirchner erin was geslaagd de vleesexport tot stilstand te brengen met het doel de vleesprijs op de thuismarkt naar beneden te brengen, heeft zijn vrouw een boerenopstand weten uit te lokken die nu al maandenlang duurt en het hele land ontwricht. Daardoor is de inflatie, die volgens de regering minimaal is, sterk gestegen en is iedere Argentijn een flink stuk koopracht kwijt geraakt. Alles is stukken duurder geworden in de negen maanden die ik niet in Buenos Aires was. Het allerergste overkwam me echter op de vooravond van de terugreis naar Kaapstad. Eten met vrienden in de statige Club Español. Op de valreep een “bifi de lomo” een malse Argentijnse biefstuk. Die staat uiteraard op de kaart, maar bij het bestellen meldt de ober dat er helaas geen lomo is. In Argentinië, het vleesland bij uitstek, geen lomo! Op die manier wordt een mens bijna tot landverhuizen worden gedwongen.

wordt vervolgd