TANGOFESTIVAL - 2007 - deel 1 (02032007)

Vrijdag, 23 februari 2007 – Belgrano – Rubén Juárez en het Cristian Zárate Sexteto. Het zit niet mee in het Chileense woonwarenhuis in de Calle Florída waar ik twee hoofdkussens wil kopen. De bediening is van het type achteloos tot op het de klant negeren toe. Het is helaas de enige winkel op loopafstand van mijn huis waar wordt verkocht wat ik wil kopen. Uiteindelijk lukt het in het voorbijgaan snel enige woorden met een verkoopster te wisselen om te uit te vinden waar wat in de toonzaal is te zien, kan worden gekocht. Wat op een toonzaalbed gewoon een lekker kussen leek, blijkt bij nader inzien een high tech product te zijn dat is gevuld met een zelfdenkende vormherstellende vezel. De twijfel slaat even toe. Ik wil gewoon een kussen dat comfortabel stevig is, meer niet. Met enige weemoed denk ik aan mijn grootvader die, totdat hij in 1948 met pensioen ging, bij kapokfabriek “de Zwaan” in Mook had gewerkt. Aan de solide met kapok gevulde matrassen en kussens. Zouden die nog bestaan? Aan de kassa word ik ruw uit mijn dagdroom gewekt. De caissière heeft een verkeerde prijs aangeslagen, 32 pesos in plaats van 28 per stuk. Dat is een groot probleem dat met bijna iedereen achter de balie dient te worden besproken voordat er telefonisch contact kan worden gezocht met een onzichtbare autoriteit elders in de winkel. Een vooruitdenkend meisje pakt vast een zakjapanner en rekent het verschil tussen 64 en 56 pesos uit. In mijn onschuld verwacht ik de 8 pesos waar ik recht op heb nu in ontvangst te kunnen nemen, maar dat is te simpel gedacht. Meer heen en weer gepraat, er wordt een nieuwe kassabon geproduceerd, waarna mij wordt gevraagd mijn naam, telefoonnummer, het nummer van mijn identideitsbewijs en mijn handtekening op het stukje papier te schrijven cq te plaatsen. Op dit soort momenten schakelt mijn DNA automatisch over op “dwarsliggen”. “Waarom?” informeer ik bits. “Dat moet volgens onze huisregels als we geld teruggeven” wordt mij kriegelig uitgelegd. “U heeft de fout gemaakt, ik niet. Ik teken niks!” Onderling hoor ik ze op mij kankeren “die vent komt zeker uit een andere wereld!” hetgeen natuurlijk klopt. “Als u niet tekent, krijgt u de 12 pesos niet terug”. Zelfs met een machine kunnen ze nog niet eens goed rekenen. “Het gaat alleen maar om een “firmita” een handtekeningentje”. “Meer niet?” “Meer niet!” Ik zet een paraaf en neem het geld in ontvangst, de dames blijven achter met het probleem om de rest van hun kasstaat met valse gegevens te completeren. Ze zoeken het maar uit. De kussens liggen erg lekker. Zo lekker zelfs dat mijn siësta veel langer duurt dan de bedoeling was en ik het optreden van Rubén Juárez mis!

Zaterdag, 24 februari 2007 – Centro Cultural Carlos Gardel - Falsos Profetos? Dit jaar vier ik mijn eerste lustrum als Tangofestivalganger! In 2002, waarschijnlijk door de crisis, ging het spektakel nog onopgemerkt voorbij, maar sinds 2003 ben ik een trouw bezoeker. Het door de stadsregering van Buenos Aires georganiseerde en gesubsidieerde festival – alle evenementen zijn gratis toegankelijk - biedt tien dagen lang een keuzemenu van alle denkbare vormen van tangomuziek. Van klassiek tot uiterst modern en alles wat daar tussen voorhanden is. Vandaag staan er wat opgewarmde maaltijden op het menu, zoals het Omar Gianmarco Quinteto en het Quinteto Ventarrón. Dat Gianmarco in de carnavalsweek optreedt, is wel toepasselijk omdat hij altijd een groep Murga´s, de carnavaleske straatdansers van Buenos Aires, naast zich op het podium heeft staan. Zijn zonder meer opgewekte deuntjes hebben voor mijn gevoel echter niets met de tango te maken. Een valse profeet wat mij betreft. De echte “Falsos Profetas” treden op in het culturele wijkcentrum van de wijk Collegiales. Tegen de tijd dat ik me aan de kassa meld voor kaartjes, is de voorstelling al uitverkocht. Daar wordt me ook duidelijk dat het een rockband is, die in de categorie “música urbana” is ingedeeld. Dat er geen kaartjes meer waren, is dus een geluk bij een ongeluk. Ter compensatie kijk ik op de televisie naar een klassieke tangofilm met Carlos Gardel in de hoofdrol.

Zondag, 25 februari 2007 – Defensa - San Telmo – Orquestas Tipica Imperial, Fervor & La Furca. Het is drukkend warm in Buenos Aires, de gevoelstemperatuur zal in de loop van de middag oplopen tot 40 graden Celsius! Het is gezellig druk in de buurt. Op zondag is de Calle Defensa een langgerekte openluchtmarkt die druk wordt bezocht door zowel Porteños als toeristen. Er zijn daar veel antiekwinkels en ik vind vandaag opeens de ideale dag om lampen voor mijn appartement te gaan kopen om eindelijks eens van de kale peertjes aan de plafonds af te komen. Veel nieuwe winkels en stalletjes, veel te veel keus. Naar mate je dichter bij de antiekmarkt van de Plaza Dorrego komt, worden de prijzen hoger. Of erger nog, als de verkopers een vreemde taal horen of buitenlands accent bespeuren, verandert de prijs in pesos plots in een dollarprijs. Desplumar turistas – toeristen kaal plukken, gaat onverminderd voort. Wat niets kost, zijn de langs de straat optredende muziekanten. Het aanbod is sterk verbeterd. Het Orquesta Típica Imperial, dat het lang alleen voor het zeggen had in Defensa, heeft concurrentie gekregen van het Orquesta Típica Fervor de Buenos Aires en het Orquesta Típica La Furca. Dat laatste orkest heeft beslist de elegantste violiste die ik sinds lang van dichtbij heb mogen bewonderen. Na maandenlang de merengue en bachata van de Dominicaanse Republiek te hebben aangehoord, begint de tango opeens weer te leven. Maar waarom zou ik in de snikhete ondergrondse naar het Festivaloptreden van Imperial gaan, terwijl er hier de hele middag van maar liefst drie orquestas típicas kan worden genoten? Als een tangogroupie blijf ik in Defensa hangen en sla het officiële Festival opnieuw over.

wordt vervolgd