ALLES INBEGREPEN -2 (20102006)

Met het eerste koude pilsje in de hand slaat de verwondering toe. Ik zie iets dat ik niet onmiddelijk thuis kan brengen. Bij het nippen aan de schuimkraag van het tweede pilsje heb ik het opeens door. De meeste hotelgasten komen uit Frankrijk en Spanje, waar de dames kennelijk gewoon zijn om met ontbloot bovenlijf rond te banjeren. Die gewoonte hebben ze meegebracht naar de Dominicaanse Republiek, waar het waarschijnlijk vanwege het geld dat het toerisme in het laadje brengt, wordt getolereerd. Het mag in Europa dan heel gewoon zijn, in Zuid-Amerika doe je zoiets niet. In Punta Cana realiseer ik me weer eens hoezeer ik van de Europese zeden - of het gebrek daaraan - ben vervreemd. De aardige roodharige Argentijnse collega vindt het ongepast en geeft laatdunkend commentaar op de lichamen van haar soortgenoten die zichtbaar betere tijden hebben gekend. Een dag later observeer ik aan het strand hoe de donkere jongens van de beveiliging quasi achteloos, doch opvallend langdurig, staan te gluren naar wat in Europa het aanzien nauwlijks waard is. Blote blanke borsten, ongeacht model of bouwjaar, blijken een zeer hoge curiositeitswaarde te hebben.

We struinen langs het strand en ontdekken dat ieder hotel zijn eigen kleur polsbandje heeft. Zo herkent het bedienend personeel wie er wel of geen recht op “alles inbegrepen” heeft, zelfs als de gast slechts schaars gekleed gaat. Winkeltjes met kleurige massa geproduceerde souvenirs, voornamelijk schilderijen en houtgesneden papegaaien met of zonder kooi. Doch ook flessen “mamajuana”, de Dominicaanse tegenhanger van viagra, en andere hebbedingetjes waar de kopers, eenmaal terug thuis, spijt als haren op hun hoofd van zullen krijgen. Mannen met een grote camera en een groene hagedis, een alternatieve cameraploeg, proberen vooral goed ogende dames op de foto te zetten. Foto’s die daarna in de receptie van het hotel voor €5 kunnen worden gekocht. Op het strand staat tegenover de catamaran waarop ‘LET’S GO DIVE” is geschilderd, het verbodsbord “NO DIVING”. Er wordt een huwelijkssluiting voorbereid, dat zou als “duik in het ongewisse” eigenlijk ook verboden moeten zijn. Zelfs georganiseerd strandvermaak hoort bij “alles inbegrepen”. Ik ben niet in de wieg gelegd voor groepsgewijze en min of meer verplichte opgewektheid. Iets dat mij overigens nooit zorgen heeft gebaard en zeker niet als het onder leiding staat van een stoere gozer die mij aan de bar “drinkie, drinkie?” meent te moeten vragen. Alsof ik een randdebiel zou zijn. “Spreek je geen Spaans!” informeer ik streng. Dat doet hij dus uitsluitend op dringend verzoek, zoals het mijne.

Lunch, bier, nog meer bier, tafel reserveren voor het diner in het specialiteitenrestaurant. De kleding van de bedienende jongedames met een verrukelijk donkere huidskleur, bestaat uit witte bloesjes en billentikkertjes. Klokkende rokjes die met moeite de billen bedekken. Net als het prima buffet hoort het strelen van mijn ogen eveneens bij “alles inbegrepen”. “Zouden die meisjes op de lengte van hun benen of op de ronding van hun billen worden geselecteerd”, vraag ik me hardop af. De aardige roodharige Argentijnse collega, die is afgestudeerd in vakken die ver boven mijn pet gaan en daardoor behoorlijk serieus is, wenst niet op een dergelijke frivole vraag in te gaan. Ze begint veelbetekend over het project waar we samen aan werken. Toch eens navraag doen bij mijn vrienden in Buenos Aires, die hier hebben gewerkt, wat de selectieprocedure in hun tijd was. Handen wassen, tanden poetsen, terug naar het strand. Op mijn kamer wacht een heuse verassing. Ignacia, het kamermeisje, heeft mijn bed niet alleen keurig opgemaakt, maar het tevens prachtig met rode bloemen versierd. “Alles inbegrepen” wordt steeds aangenamer. Wat zou dit betekenen? Hoogstwaarschijnlijk helemaal niets. Ik vind het origineel en dagdroom spontaan van Afrika en Afrikaanse rituelen. Ik ken de naam van de “dader” omdat op het tvtoestel een kaartje staat waarop zij haar naam heeft geschreven. Het handschrift verraadt dat ze nauwelijks kan schrijven. ’s Nachts zal ik in het andere bed slapen, ik kan en mag deze droom en deze compositie niet verstoren.

Het eten in het specialiteitenrestaurant is erg speciaal, maar niet heus. De “alles inbegrepen” wijn, zowel de rode als de witte, is ondrinkbaar. Wat een bocht. Noodgedwongen stap ik op water over! Er zijn heel wat zwaar gedrogeerde after dinner piña colodas nodig om mijn smaakpapillen weer in het gareel te brengen. Mijn aardige roodharige Argentijnse collega vindt het ook van alles niets. We hadden beter het buffet kunnen nemen. Om verdere teleurstelling te voorkomen, laten we het vermaak schieten. Gisteravond was de verkiezing van “la pareja ideal – het ideale stel” en het decor voor vanavond is zo nadrukkelijk uit de tijd, dat we het ergste vrezen. Een profiel van New York van voor 11 september 2001, met beide torens van het wereldhandelscentrum er nog op! Morgen de verkiezing van Mr. Carabela. Hoewel het bij “alles inbegrepen” hoort, is meedoen gelukkig vrijwillig.

Op de laatste dag begint het, na een paar uur op het strand en zwemmen in de richting van Puerto Rico, te regenen en te onweren. Mooi weer is tot mijn spijt niet inbegrepen. En route terug naar huis opnieuw de eindeloze suikerrietvelden langs beide kanten van de weg. De nalatenschap van de op slavenarbeid gebaseerde koloniale economie. Ondergelopen straten in de stadjes onderweg verbergen de gaten in het wegdek, waardoor ik een halve voorbumper verlies. Vrouwen en meisjes hebben douchekapjes op om hun kapsel tegen de regen te beschermen. Nigeria, Lagos!! Daar was het net zo. Mijn verbazing van toen ik dat voor het eerst zag, is dezelfde van de aardige roodharige Argentijnse collega in 2006. Dit alles hoort allang niet meer bij “alles inbegrepen”, maar het hoort vanaf nu wel bij mijn verzameling onbetaalbare reisherinneringen.

wordt binnenkort waarschijnlijk vervolgd