Zondag, 30 april 2006. Koninginnedag. Gisteren gevierd in Nederland, eergisteren in Santo Domingo. Voor de verandering een verfrissende ontvangst in kleine kring, hoewel er zo’n achtduizend mensen op het eiland zouden wonen die de Nederlandse nationaliteit hebben. Daarvan zitten er tussen de 100 en 200 in het gevang wegens drugsmokkel. Uit de verhalen van iemand van de ambassade maak ik op dat het regime in de lokale gevangenissen redelijk ontspannen is. De Dominicaanse Republiek zou een belangrijke doorvoerhaven zijn van XTC pillen die vanuit ons vaderland naar de VS worden geëxporteerd. Toevallig meldt de krant de volgende dag de arrestatie van alweer een drugs smokkelende landgenoot. Een diapresentatie van Nederland roept enige nostalgische gevoelens op als Rotterdam in beeld komt. Dat wordt snel met een alcoholische versnapering onderdrukt. Bij het Koninginnedagritueel in den vreemde horen vers getapt Heineken bier, bitterballen, haring en kaas. Net zoals een niet echt uit volle borst gezongen Wilhelmus en het krachtig door de ambassadeur ingezette “Leve de Koningin! Hiep, hiep, hiep, hiep! Hoera! Hoera! Hoera!”

Aan de oever van de Ozama rivier - absoluut niet vernoemd naar bin Laden houdt mijn chauffeur vol - ligt de Ciudad Colonial. Het historische hart van Santo Domingo dat in 1990 tot werelderfgoed werd verheven. Hele stukken stadsmuur en aardig wat oude stadspoorten zijn bewaard gebleven, hoewel hier en daar zwaar gerestaureerd. Op sommige plaatsen is dat met weinig historisch besef en oerlelijk gedaan. Foei! De eerste beklinkerde straat van de nieuwe wereld, de eerste kathedraal, het eerste gemeentehuis, het eerste huis van steen. Alsof Azteken, Maya’s en Inca’s niet al veel eerder tempels, straten en huizen van steen zouden hebben gebouwd. Voor mijn gevoel wordt de geschiedenis als het zo uitkomt stevig naar westerse inzichten verdraaid. Het plein voor de kathedraal is gezellig, op de hoek café El Conde, waar je in de schaduw van de bomen op je gemak het va et vient kunt bekijken. Midden op het plein staat het in dit werelddeel onvermijdelijke beeld van Columbus. Waar ik ook ga of sta steken er een of meerdere boegen uit het voetstuk van zo’n standbeeld. Of zijn er koperen reliëfs op geschroefd waarop is te zien hoe de vermeende zegeningen van het Christendom door dik in de pij gestoken Katholieke geestelijken aan de luchtig geklede lokale bevolking werden opgedrongen. Dit laatste omdat er meestal een of meerdere gewapende Spaanse soldaten een oogje in het zeil houden. In Santo Domingo staat er voor de verandering een lekker strak in het vel zittende half naakte Indiaanse vrouw een paar woorden te schrijven ter ere van de man die haar cultuur om zeep heeft geholpen. Alsof die destijds al wist hoe je met een ganzenveer Spaans moest schrijven. Columbus kijkt hautain voor zich uit. In de richting waar werklieden bezig zijn met de verbouwing van een historisch pandje tot een totaal uit de toon vallend Hard Rock Café. Degene die dat heeft goedgekeurd, zou met onmiddelijke ingang van zijn taak moeten worden ontheven!

wordt vervolgd