BUSH ROT OP!(07112005)

“Ben je Amerikaan?” vraagt de monteur van de telefoonmaatschappij. “Dat ben ik niet en dat zou ik ook niet willen zijn!” Een beter antwoord om het serviceniveau omhoog te krikken, had ik niet kunnen geven. De gemiddelde Argentijn is niet bijster op Amerikanen gesteld. Ik beken dat ik uit Nederland kom, waarna het gesprek verder alleen nog maar over voetbal gaat. Over “naranja mecánica” zoals het Nederlands voetbalelftal uit de jaren 1970 vol bewondering wordt herinnerd. Dat het al lang niet meer is wat het toen was, doet niet ter zake. “Jullie waren fantastisch, maar wij werden wereldkampioen!” De titel van Stanley Kubrick’s surrealistische film “A Clockwork Orange” werd trouwens ook in “Naranja Mecánica” vertaald. Alle telefoonaansluitingen worden uitgebreid doorgemeten en getest, er wordt nadrukkelijk geïnformeerd of er nog iets anders nodig is. “Nee dank je wel.“ We nemen bijna als vrienden afscheid.

“Comandante, hoe vaak is er al een aanslag op u gepleegd?” vraagt Diego Maradona aan Fidel Castro. “Al zo’n 600 keer, maar ze hebben me nog nooit kunnen raken!” is het opgewekte antwoord. Diego interviewt Castro voor zijn televisieshow “La Noche del Diez.” Hele stukken van het vraaggesprek ontgaan me totaal. Gelukkig ben ik niet alleen, Argentijnse collega’s hadden hetzelfde probleem. “Dat gekke binnenmondse Cubaanse Spaans van die oude man, daar begrijpen wij niets van.” Iemand anders wijt het aan het slecht passende kunstgebit van de zichtbaar ouder geworden Fidel. Een paar jaar geleden kon ik zijn urenlange toespraak op de trappen van de Faculteit der Rechten in Buenos Aires nog zonder enige moeite volgen. Diego draagt een T-shirt met de kop van Che Guevara erop, aan Fidel toont hij met enige trots dat hij op zijn linker kuit een tatoeage van hem heeft. Naar ik weet heeft hij er een van El Che op zijn rechter bovenarmen. “Comandante, vertel eens hoe u El Che heeft ontmoet” moedigt El Diez de Cubaanse dictator aan. Als het over zijn oude strijdmaker gaat, heeft Fidel weinig aanmoediging nodig. Hij vertelt over die gekke Argentijnse medicus “wel handig een dokter erbij” vonden wij destijds. Daardoor mocht Che meedoen aan de Cubaanse revolutie en daardoor zou hij een legendarisch cultfiguur worden. Uiteindelijk komt het gesprek op het bezoek dat George W. Bush aan Argentinië zal brengen ter gelegenheid van de topconferentie van Amerikaanse regeringsleiders. Diego kondigt aan dat hij tegen het bezoek van Bush zal gaan demonstreren. Je ziet Fidel tevreden “goed gedaan jochie” denken.

Het bezoek van Bush inspireert Argentijnen op verschillende manieren. “Als Bush komt, staak ik” staat er op een affiche onder de alles behalve flatteuze foto van George W. die op alle muren van het regeringsgebouw naast mijn appartement is geplakt. Ze hebben bovendien een anti Bush etalage ingericht. Overal in de stad hangen affiches van de organisatoren van de “Mars tegen Bush” Tegen zijn aanwezigheid op Argentijns grondgebied. Tegen het soort democratie dat hij voorstaat. Tegen het kapitalisme, eigenlijk tegen alles dat hij vertegenwoordigt. “STOP BUSH!” en “BUSH ROT OP!” Kleine prikacties van linkse militanten. Tactisch slim lopen er jonge meiden voorop, hoofd en gezicht bedekt met een bivakmuts, lange latten in de hand. Voor het kantoor van de oliemaatschappij Repsol wordt halt gehouden. Nerveuze veiligheidsjongens proberen te regelen dat de demonstranten doorlopen. Een paar ongeduldige jongens vinden dat maar niets. Van korte afstand gooien ze zakjes rode verf tegen de gevel, een paar anderen rennen naar de hoofdingang om anti Bush leuzen op de muur te spuiten. De politie probeert ze tegen te houden, de meiden springen er tussen. Daar heeft de politie niet van terug. Een jonge meid stevig beet pakken is wat anders dan een jonge man in elkaar te rammen. De spuitarbeid zit er in een paar minuten op, de demonstranten lopen voldaan verder. Naar Bank Boston, een paar honderd meter verderop, waar het ritueel wordt herhaald. Bij een filiaal van McDonald’s staan ter bescherming meer politiemannen voor de deur, dan er binnen klanten zitten.

De medewerkers van de Subte, de ondergrondse van Buenos Aires, zijn een zooitje schijtebroeken. Omdat Bush naar de 450 kilometer verderop gelegen stad Mar del Plata gaat, vinden zij dat er en grote kans is dat er aanslagen op de Subte zullen worden gepleegd, ze vrezen voor hun leven, duus blijven ze weg van hun werk. Als gevolg daarvan ontstaan grote vertragingen en de laatste trein vertrekt ’s avonds al om 9 uur in plaats van om half elf. Treinreizigers hebben andere problemen. Na de aankondiging van een vertraging in de voorstad Haedo, steken “boze reizigers” treinstellen in brand en het houten stationsgebouw. Volgens de spoorwegmaatschappij waren het “demonstranten die onderweg waren naar Mar del Plata om tegen Bush te protesteren. Vingeroefeningen derhalve.

In Mar del Plata protesteert Diego Maradona vreedzaam en luistert een stadion gevuld met demonstranten ruim 2 uur naar de Venezolaanse president Hugo Chavez. In een ander deel van de stad wordt de begane grond van ruim een kilometer avenue gesloopt met Molotovcocktails, stenen en stevige knuppels. Vroeg in de avond is het de beurt aan de statige Avenida de Mayo in Buenos Aires. Filialen van Amerikaanse bedrijven worden in de fik gestoken, bushaltes en telefooncellen in elkaar geramd, muren worden bespoten met anti Bush leuzen, ruiten worden ingegooid. Stom eigenlijk dat het trottoir langs vrijwel de hele Avenida net wordt vernieuwd, waardoor de “munitie” letterlijk voor het oprapen is. Behalve een zwaar gehavend filiaal van Bank Boston en een McDonald’s, wordt vrijwel alles ’s nachts gerepareerd en verdwijnen de op overheidsgebouwen gespoten protesten onder een laag verf. Op zaterdagmorgen schrobben de portiers de stoepen en de gevels van “hun” gebouw schoon. Wat zichtbaar blijft is aardige anti Bush graffiti en obligate leuzen. “Fuck Bush” zou die wel willen denk ik, “Bush zoon van Hitler” en “Bush Fuera - Bush rot op!” Dat deed hij op zaterdagmiddag, waarna de rust in Argentinië terugkeerde.