¡MUY BUENOS AIRES! - 2 (26092005)

In restaurant “Don Carlos” is Don Carlos de baas. Punt uit. Wij willen er met onze zaterdagse eetclub om een uur of twee gaan lunchen, dat vindt hij te laat. Don Carlos vindt dat we om één uur aan tafel moeten gaan. Op dat uur zit alleen het nieuwste lid wat verlaten aan de voor zeven personen gedekte tafel. Een kwartier later of zo zijn we met ons vieren en vraagt Don Carlos ietwat verstoord waar de rest blijft. Eigenlijk een rare vraag, want het is juist ¡Muy Buenos Aires! . typisch Buenos Aires om ergens te laat op te komen opdagen. Tegen half twee zijn we z’n zessen, nummer zeven komt pas tegen het einde van de lunch aanzetten, net op tijd voor het toetje. Dat is een Argentijnse die we helpen met het Nederlandse inburgeren, ze heeft nog een lange weg te gaan. Het restaurant ligt in de wijk la Boca in de schaduw van “la Bombonera” het stadion van de voetbalclub Boca Juniors. Als de club een thuiswedstrijd speelt, is het restaurant gesloten. Een maaltijd naar keuze bestellen kan niet. Er is geen menu en er is geen prijslijst, je eet wat Don Carlos je voorschotelt. Het interieur stelt niets voor: hard tl licht, niet al te comfortabele stoelen, de tafels zijn gedekt met vellen wit papier. Don Carlos komt regelmatig langs en zet dan een bord met iets erop op de tafel. Hapjes vooraf, pizza, vlees, pasta, van alles en nog wat. Soms schuift hij bijna geniepig een malse lomo bij iemand voor de neus, dan weer een flinke vegetarische pizza en tenslotte heerlijke toetjes. Iedereen komt aan zijn en haar trekken. De “rekening” bestaat uit vodje papier waarop slordig wat getallen zonder verdere omschrijving staan. Het totaal is handig afgerond op een makkelijk bedrag door er gewoon even een paar peso’s aan toe te voegen. “iedereen koffie?” Beleefd, bijna nederig, vraag ik of het cortado mag zijn. Dat mag zowaar. Achteloos telt Don Carlos het geld, dat hij na een “correcto” even achteloos in zijn kontzak steekt. Een bijzondere eetervaring, heerlijk ontspannen Buenos Aires.

“Dan is het nu de hoogste tijd voor de ranking de las mejoras lolas - de hitparade van de lekkerste tieten” kondigt de presentatrice van het showbizznieuws opgewekt aan. In beeld verschijnen foto’s van de dames die in heel Argentinië bekend staan vanwege hun weelderige boezem, stevige billen of beide. Hoewel de foto’s weinig verhullend zijn, onthullen ze nauwelijks iets. Zo ver gaat men nu ook weer niet in Buenos Aires. Luciana Salazar en Pamela David voeren de ranglijst aan. Tot mijn verbazing staat Silvina Luna niet langer in de top 10, terwijl haar uitbundige lichaamvormen voor vrijwel 100% aan de eisen van de gemiddelde Latijns Amerikaanse man voldoen: een goed gevuld bijna perfect S-profiel. Dat wil zeggen de wat grotere borsten flink vooruit geduwd en de net zo grote billen stevig naar achteren. In een vraaggesprekje doet Silvina net of ze verrast is te horen dat “veel mannen zich met foto’s van haar overgeven aan hun fantasieën.” Youp van ’t Hek noemde dat in de NRC kort geleden gewoon “masturbatiefoto’s.” Zoiets zeg je dus niet in Buenos Aires, zoiets moet de kijker er zelf maar bij fantaseren. “Soy una chica de barrio - ik ben een heel gewoon meisje” zegt ze zo preuts mogelijk. Ja, ja. Een actrice die zowel vorige week bij de beste billen, als deze week bij de beste borsten hoog genoteerd staat, wordt door de mollige presentatrice met een knipoog gevraagd of ze “hulp” heeft gehad om haar lichaam die fraaie rondingen te geven. Dat wordt verontwaardigd ontkend. ¡Muy Buenos Aires! Typisch Buenos Aires zo’n programma, dat door de min of meer serieuze nieuwszender Canal 26 wordt uitgezonden. Bij gebrek aan “beter” nieuws op de zondagavond.

Op woensdag 21 september 2005 begint de lente en in Buenos Aires dat wordt uitbundig gevierd. Bij de receptie van mijn werkgever staan dozen met rode en roze anjers waarvan iedere vrouwelijke collega ter gelegenheid van de “dia de la primavera” er eentje krijgt. Het kantoor ziet er plots een stuk fleuriger uit. De bloemenwinkels doen trouwens goede zaken, overal op straat zie je vrouwen met een bloem lopen. Vrijwel alle televisiezenders doen in directe uitzendingen uitgebreid verslag vanuit de grote parken van het stadsdeel Palermo. Daar hebben zich enige tienduizenden middelbare scholieren en studenten verzameld om de nieuwe lente te begroeten. Muziek, maté, balspelen en eindeloos tongzoenen. De voet van het park tegenover mijn appartement is net een konijnenheuvel met van het zelfde laken een pak. ¡Muy Buenos Aires! Echt Buenos Aires! Zelfs de temperatuur, die een week geleden ´s ochtends vroeg nog rond het vriespunt was, doet mee. Nadat het er de hele morgen grijs heeft uitgezien, klaart het ’s middags opeens op en wordt het zowaar een graad of 23. Nog een maand en dan kleurt het centrum van de stad weer lila met de lentebloesem van de jacaranda. Dat vind ik de mooiste maand van het jaar in Buenos Aires, dan begint voor mij de lente pas echt.

Als kennissen vlug achter mijn rug om de rekening van het restaurant willen betalen, ontdekken ze dat ze zijn belazerd. Niet een keer, maar twee. Uit de flappentap van een bank is tenminste één vals biljet van honderd peso’s gekomen dat niet de gebruikelijke mooie roze kleur op de achterkant heeft, maar een vies soort groen. ’t Is een hele slechte fotokopie van een echt biljet, maar wisten zij veel. De rest waren valse biljetten van twintig die een stuk beter op de echte leken en slechts waren te herkennen door het ontbreken van het watermerk. Wisselgeld van een taxichauffeur die de onwetende toeristen had verneukt. Zo ben ik kort nadat ik in Argentinië ging wonen ook eens beet genomen met wisselgeld. Daar kwam ik achter toen ik met dat geld in de confiteria wilde betalen en men mij vertelde dat de biljetten ooit een wettig betaalmiddel waren geweest, maar al jaren uit de circulatie waren. Helaas is dat ook !Muy Buenos Aires¡ - heel erg Buenos Aires.