TERUG VAN WEGGEWEEST - 6 (07092005)

Voor minder dan 24 uur op doorreis in het vaderland vind ik in mijn pied-à-terre twee brieven die zijn gericht aan “de bewoner(s) van dit pand.” Eén van de politie en één van de gemeente. Weggooien of toch maar even inkijken? Mijn nieuwsgierigheid wint het van de afkeer die ik voor dit soort post heb sinds ik eerder dit jaar een soort dreigbrief van de Dienst Burgerzaken van diezelfde gemeente ontving. Uit de basisadministratie, wat dat ook mag zijn, was gebleken dat ik op twee verschillende adressen in de stad als bewoner stond ingeschreven. Dat is kennelijk verboden. Als gevolg daarvan zou ik onder andere geen aanspraak kunnen maken op allerlei leuke overheidssubsidies waar ik toch al niet voor in aanmerking kom. “Waar u ook woont, u moet altijd antwoorden!” Omdat ik mij “wegens vertrek naar het buitenland” bijna twintig jaar geleden officieel als inwoner van Nederland heb laten uitschrijven, heb ik die brief maar genegeerd en vervolgens nooit meer iets gehoord.

Deze keer valt het mee. De politie wil graag weten wanneer ik op vakantie ga, dan kunnen ze mijn huis extra in de gaten houden. “Uw gegevens zullen vertrouwelijk worden behandeld.” Alsof zoiets echt zou kunnen. Voordat je het weet, is natuurlijk het hele bureau op de hoogte van wie er wel en wie er niet thuis is, want hoe anders kunnen ze een oogje in het zeil houden? In verschillende buitenlanden waar ik heb gewoond, kijk je wel link uit om de politie te vertellen wanneer je niet thuis bent. Dat is zoiets als een uitnodiging om je huis leeg te laten halen door die corrupte kliek. Ik stuur die antwoordkaart van mijn leven niet terug. De gemeente laat via een jolig bedoelde folder weten dat ik voortaan de poep van mijn hond moet opruimen en dat ik door de milieucontroleurs op de bon zal worden geslingerd als ik dat niet doe. “Dit geldt ook indien u niet uw eigen hond, maar die van een ander uitlaat.” De stoepen zijn niet veel schoner dan voorheen, overal drollen. Maar ja, die controleurs werken vast en zeker van 8 tot 5 en zijn op zaterdag en zondag vrij. Zo weet je als hondenbezitter tenminste precies wanneer je de hondenpoep gewoon op de stoep kan laten liggen.

Op doorreis in het vaderland hang ik op zaterdagavond vechtend tegen het tijdverschil en de slaap voor de televisie. Het lichaam zo snel mogelijk in het ritme van de Europese klok brengen is iedere keer opnieuw een uitdaging. Ria Valk en Vader Abraham, “Worstjes op mijn borstjes” en het “Smurfenlied.” Is er dan de laatste 25 jaar helemaal niets veranderd? Toch wel. Er wordt in het land dat zo welvarend is dat men van gekheid niet meer weet wat te doen een badkuip gevuld met vla binnen gereden, half vanille half chocoladevla. Paul de Leeuw daagt het publiek uit om een bad in de “vlacuzzi” te komen nemen. Een groep van een m/v of vijftien heeft hier ongeduldig op zitten wachten. Ze duiken tot zichtbare verbijstering van de Leeuw enthousiast de vla in en veroorzaken een enorme chaos in de studio. Het is niet om aan te zien. Toen een staatssecretaris een half jaar geleden aankondigde dat amusement niet bij de publieke omroep thuishoorde en een paar voorbeelden gaf van wat volgens de overheid “amusement” was, vond ik dat zoiets niet kon. Het was net of een surrealistische sketch van Monty Python’s Flying Circus werkelijkheid aan het worden was in Nederland. In die sketch speelt John Cleese een ambtenaar op het Ministry of Silly Walks. Namens de overheid beoordeelde hij of een gek loopje wel voldeed aan de regels die daarop van toepassing waren. Na het zien van die vlavertoning ben ik van mening veranderd. Laat de staatssecretaris deze met overheidsgeld gesubsidieerde onderbroekenlol svp zo snel mogelijk verbieden. Het liefst per decreet, een methode die in sommige buitenlanden waar ik heb gewoond heel snel en efficiënt welk probleem dan ook voor eens en voor altijd oplost.

In de trein naar Schiphol wordt omgeroepen dat de reizigers vooral goed op hun eigendommen moeten letten. “In deze trein zijn zakkenrollers werkzaam” alsof die dieven een eerzaam beroep zouden uitoefenen. Een week eerder was het treinverkeer van en naar Utrecht urenlang gestremd vanwege een door dieven achtergelaten lege laptopdas die voor een laptoptasbom was aangezien. Bij mijn werkgever wordt er al jaren gewaarschuwd om niet met een herkenbare laptop op pad te gaan. We hebben zelfs een “neutrale” laptoprugzak gekregen waardoor er nu vele duizenden collega´s met een evenzeer goed herkenbare laptoprugzak rondlopen. Zelf stop ik mijn laptop altijd in mijn eigen, veel minder opvallende, rugzak. Maar ja als je, zoals ik nu, naar Londen moet, stap je sinds 7/7 liever niet met een wat suspecte grotere rugzak in het openbaar vervoer.Maar als de nood te hoog stijgt zal ook daarvoor wel weer snel een slimme oplossing worden bedacht.

Zoiets als door de mensen die vinden dat dieselolie veel te duur is en hun tank daarom sinds kort met de veel goedkopere zonnebloemolie of iets dergelijks vullen. De geur van de uitlaatgassen verraad je. Sommigen vinden het een krokettengeur, anderen ruiken frieten. Dat helpt de opsporingsambtenaren met het bekeuren, want je hebt de accijns op autobrandstoffen ontdoken! In Argentinië zijn diesel en benzine nog ouderwet goedkoop. De oliemaatschappijen kijken wel link uit om de prijzen aan te passen aan de wereldmarkt. Toen mijn werkgever dat een half jaar geleden probeerde, riep President Kirchner op tot een boycot van onze benzinestations, hetgeen tijdelijk 30% van de omzet kostte. Wat mij betreft zou er in Buenos Aires best een geur van kroketten of frieten in de straten mogen hangen. In de smalle hoge straten stinkt het soms verschrikkelijk naar de onversneden diesel van de slecht afgestelde stadsbussen. Daarentegen ligt er gelukkig bij lange na niet zoveel hondenpoep op de trottoirs als in mijn verre vaderland en dat maakt een hoop, zo niet alles, goed.