NIET TEVREDEN MET UW .........? (05012005)

“Mijn nieuwjaarswens is dat jij je borsten laat vergroten!” bralt de voorzitter van het televisiepanel. Het decolleté van de collega over wiens borsten het gaat, wordt breeduit in beeld gebracht. Op een lome vrije dag tussen Kerst en Nieuwe Jaar zap ik langs de meest onbenullige televisieprogramma’s. Zogenaamde journalistieke panels kan je ’s middags in Buenos Aires op minstens vier zenders tegelijk zien. Zonder uitzondering behandelen ze het liefdesleven van bekende landgenoten, wie het met wie doet, wie ontrouw is, wie succes heeft of wie passé is, hoeveel Argentijnse vrouwen een orgasme fingeren en hoeveel Argentijnse mannen geen zin in seks met hun echtgenote hebben en ten einde raad hoofdpijn voorwenden. “Live” reclames zijn verplichte kost. De panelleden eten en drinken yoghurt van een merk dat veel beter is dan alle andere en doen net of ze ervan smullen. Andere vaak aangeprezen producten zijn “nuttige” geneesmiddelen zoals oogdruppels, vermageringsdruppels of een nog betere soort aspirine. Loterijen en telefoonspelletjes zijn ook erg populair. Het is televisie voor kijkers met een IQ van onder nul of televisie voor een onbezorgd middagdutje op de bank.

Het charmante panellid in de zomerse rode jurk die door haar mannelijke collega wordt uitgedaagd tot borstvergroting, reageert gemaakt verontwaardigd dat haar bovenwijdte 90 is. “Wat wil je dan, moet ik soms 100 nemen?” informeert ze licht vertwijfeld. Dat ziet de voorzitter helemaal zitten, de geilaard. “Ik zal er over nadenken” belooft ze uiteindelijk. Volgende lullige onderwerp. Geen woord over seksuele intimidatie op de werkplek en een bewijs hoe bespreekbaar en gewoon cosmetische chirurgie is in Buenos Aires. De correspondent van de NRC schreef er ook al zo’n aardig verhaal over met als titel “Mijn buurvrouw heeft nieuwe borsten” dat nota bene op de webpagina voor scholieren werd geplaatst alsof het een soort hedendaagse biologieles betreft.

Bij de Doelen in Rotterdam hangt al maanden een groot reclamebord waarop vier paren borsten staan afgebeeld met erboven in grote letters de vraag “NIET TEVREDEN MET UW BORSTEN?” Dat is voor €50 per maand op te lossen door snel naar 0800-BORSTEN te bellen. In de wachtkamer van Schiphol werd ik eind november door de Telegraaf met een borstenverhaal op de voorpagina verrast. Of de borsten van de mij totaal onbekende Georgina Verbaan echt waren of waren opgepept met siliconen, bleek het onderwerp dat mijn vaderland in de ban hield. Georgina’s “harries” zoals zij haar borsten liefkozend schijnt te noemen, waren puur natuur. Opluchting alom. Eigenlijk net zo dom als de middagtelevisie in Buenos Aires, maar absoluut niet te vergelijken met een praatshow die ik een avond eerder met stijgende verbazing had bekeken. Tijdens dat programma verklaarde Iman Abdul-Jabbar van de Ven doodleuk “een gevoel van blijdschap” te hebben gevoeld toen hij vernam dat Theo van Gogh was vermoord. Even later wenste hij Geert Wilders naar het hiernamaals. Voor de Telegraaf was dat niet meer dan “zie verder pagina 6 kol 1” nieuws.

Op de achterpagina van de Volkskrant ging het diezelfde morgen over het “nieuwe achterwerk” en “bilchirurgie.” Wat grotere Latijns Amerikaanse billen zijn, naar het schijnt, een trend aan het worden in Europa. In Brazilië laten zowel vrouwen als mannen de billen vergroten, een ingebouwd zitkussentjes staat al jaren op de prijslijst van de chirurgen. Sinds kort kun je voor een Braziliaanse bilinplant in het Vlaamse Genk terecht bij een chirurg die de “Braziliaanse methode” toepast. Aan de andere kant van de wereld ligt men niet wakker van deze concurrentie. Cosmetische chirurgie tijdens een vakantie in Buenos Aires wordt steeds populairder, vooral bij Amerikaanse dames die zich voor een relatieve habbekrats laten opkalefateren. Het financiële dagblad “Infobae” meldde recent dat Argentinië na de VS, Brazilië, Mexico en Canada de vijfde plaats op de wereldranglijst voor plastische chirurgie inneemt met zo´n 420 duizend ingrepen per jaar! Borstcorrecties en liposuctie staan bovenaan op de verlanglijstjes.

Ondanks de gruweldocumentaire die ik vorige week zag, één die uitgebreid liet zien hoe slecht uitgevoerde cosmetische chirurgie het lichaam kan verzieken, ga ik vol goede moed naar mijn afspraak met Dr. Guillermo Flaherty, plastisch chirurg. Nee, niet voor nieuwe borsten. Sinds mijn ogen twee jaar geleden met een laseroperatie zijn gecorrigeerd en een bril niet meer nodig is, vind ik dat de oogleden wel wat ver over mijn ogen hangen en de wallen eronder storend opvallen. In een stad vol met goed opgeleide chirurgen en prima medische faciliteiten is dat een probleem van niets. Er zijn acht wachtenden voor mij, allemaal vrouwen. Ze bekijken me met zo’n blik van “wat kom jij hier nu doen?” Ik voel me even als een kat in een vreemd pakhuis, maar blik terug met “ik ben hier vast voor iets anders dan jullie!” De twee jonge vrouwen die door hun moeder worden gechaperonneerd gaan vast en zeker wat aan hun borsten laten doen, of zou het misschien andersom zijn? Een wat mollige jonge dame denk ik een borstverkleining toe of liposuctie. Een oudere dame heeft zo te zien een beroerte gehad en komt nu haar gezicht corrigeren, ze is hoogst waarschijnlijk de enige met een medische indicatie. Het consult verloopt zakelijk. Dr. Flaherty pulkt met een pincet aan mijn oogleden “ja, wel wat teveel huid” mompelt hij. Ik had niet anders verwacht. Om daar wat aan te doen, mag ik kiezen tussen botoxinjecties in het voorhoofd “iedere vier maanden herhalen”, een semi-facelift of een simpele ooglidcorrectie. Dat laatste heeft mijn voorkeur. “In de zomer opereren we niet vanwege de felle zon, in april kan je opbellen voor een afspraak.” Enigszins tot mijn opluchting krijg ik onverwacht drie maanden respijt om er nog eens goed over na te denken.