JATWERK - 4 DE CAMERA VAN MÁXIMA (18052004)

In de nasleep van de economische crises die in Argentinië ruim twee jaar geleden in volle hevigheid losbarstte, zijn aan de zelfkant van de samenleving een paar heuse groeiindustrieën ontstaan. Zo zijn daar het gijzelen voor een flinke zak met losgeld, de cartoneros die met het ophalen van oud papier een eerlijke boterham proberen te verdienen, roofovervallen en diefstal van grote en kleine zaken. Dat laatste varieert van autodiefstallen tot het stelen van kilometers rails van onrendabele en dus gesloten spoorlijnen. Van bronzen herdenkingsplaquettes tot metalen putdeksels en straatnaambordjes. Van hoogspanningsmasten tot telefoonkabels. Van bronzen bustes tot levensgrote bronzen standbeelden. Van de digitale camera van Máxima Z. en Willem-A tot een plastic speelgoedpop op een basisschool.

Het gestolen speelgoed maakte in Buenos Aires veel meer tongen los dan de gestolen camera. Wat wil het geval. Op een basisschool pikte een jongetje van vijf jaar een “Max Steel” pop af van een klasgenootje. “Max Steel” is een plastic pop van het type “Action Man.” De moeder van het bestolen jongetje werkt bij de politie, kent de weg en deed aangifte. Vervolgens dagvaardde de Openbare Aanklager van het naast de school gelegen Gerechtshof de vijfjarige dief!! Absoluut in tegenspraak met de wet, de rechten van het kind en wat dies meer zij. Verbaasde verontwaardiging alom. De grote vraag was waarom allerlei zware vergrijpen niet kunnen worden vervolgd wegens overbelasting van het gerechtelijke apparaat, terwijl deze kruimeldiefstal in minder dan geen tijd in behandeling werd genomen. “Het Argentijnse rechtssysteem wordt internationaal te kakken gezet” luidde het oordeel in de media en op straat. Onder druk van de publieke opinie werd de zaak binnen 24 uur geseponeerd.

In dezelfde media werden maar weinig woorden vuil gemaakt aan de diefstal van de kroonprinselijke camera en het verhandelen van de foto’s en korte filmpjes die erop stonden. Lang geleden, toen Max Koot nog hoffotograaf was, had je dit soort gezeur nooit. Waarom moet de jongste generatie Oranjes zonodig zelf filmen en fotograferen? Ik was eerlijk gezegd aangenaam verrast toen in het vroege journaal van de zender América, na een langdradig bericht over de Argentijnse energiecrises, opeens “klap eens in je handjes” klonk. Gewoon een onschuldig huis, tuin en keukenfilmpje van een paar trotse ouders. Even vroeg ik me af of Máxima al dusdanig goed ingeburgerd was dat ze het zelf zong of zouden ze daar een speciale hofdame voor hebben? Dat Máxima haar dochtertje daarna met kleine dikzak aansprak, vond ik wat twijfelachtig. De ondertiteling in het Spaans liet echter weinig te raden over. Dat is zo’n beetje het ergste dat je in Buenos Aires tegen een vrouw of meisje van stand kunt zeggen. Het is te hopen dat de baby er geen complexen aan zal overhouden. Dat was woensdagvond.

In Nederland, waar volgens Goethe alles pas 25 jaar later gebeurt, was men er deze keer verassend snel bij. De Rijksvoorlichtingsdienst wond er geen doekjes om, tegen het verspreiden van de beelden zou nationaal en internationaal worden opgetreden. De RVD meldde keihard dat de camera was gestolen. Is dat wel zo? Zou het niet mogelijk zijn dat hunne Koninklijke Hoogheden de camera gewoon ergens hebben laten liggen en de eerlijke vinder in een oneerlijke vinder veranderde toen hij of zij de filmpjes en foto’s ontdekte? Als dat zo zou zijn, is Máxima toch wat minder ingeburgerd dan ik dacht. Het is de hoogste tijd om haar het spreekwoord “wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten” uit te leggen. Uit ervaring weet ik dat dit soort gebeurtenissen de beste gelegenheid zijn voor verdere inburgering. “Gestolen goed gedijt niet” of “de misdaad loont niet” moet nog maar even worden over geslagen. De vinder van de camera of de dief van de beelden deed redelijke zaken. De vraagprijs was ongeveer drieduizend Euro’s, maar de programmamakers zaten krap bij kas en betaalden een stuk minder.

Vrijdagavond verscheen Floris van Hövell van de Nederlandse Ambassade in het journaal van Canal 13. Op strenge toon en in slecht Spaans kondigde hij gerechtelijke stappen aan tegen de tv-zender en de Argentijnse roddelpers. De Nederlandse journaliste Natasja de Winter legde daarna uit dat de opwinding in Nederland was ontstaan vanwege de strikte opvattingen met betrekking tot het beschermen van de persoonlijke levenssfeer van het kroonprinselijk paar. Hetzelfde nieuwsfeit werd even later op de Canal 26 uitgezonden. Terwijl de tekst werd gelezen, zagen de kijkers beelden van de Kroonprins, die met zijn dochter op zijn buik door de tuin van hun Wassenaarse stulpje wandelde. “De tuin van Mama” zoals ik uit de eerder uitgezonden beelden had begrepen.

In de kiosken, die hier nog steeds volop bestaan, lagen dezelfde week niet minder dan drie roddelbladen met “intieme” foto’s: Paperazzi, Caras en Quién. Op een aantal websites zou het filmpje te zien zijn. Daarvoor moest je in Argentinië wel klant zijn van UOL. Deze aanbieder van internetdiensten weigerde mij de beelden te laten zien, tenzij ik bereid was abonnee te worden. Zo niet, poppetje gezien, kastje dicht. Op de in diverse Nederlandse kranten genoemde websites was weinig te zien. Op www.staatsgeheim.com” was te lezen dat “de pagina die je zocht is verplaatst of verdwenen.” Na wat zoekwerk kwam ik bij ”www.catharinaamalia.nu” terecht, op die site kon ik het filmpje op mijn gemak bestuderen. In de linker bovenhoek stond groot “PROHIBIDA SU REPRODUCCION” oftewel “verboden te reproduceren” gemonteerd. Om te voorkomen dat Floris van de Ambassade morgen bij ons op de stoep staat, zal ik niet doorlinken naar deze site, hoewel dat een fluitje van een cent is. Ik koop “Caras” en maak met mijn eigen camera gewoon een foto van de omslag van het weekblad. Heel even twijfel ik. Zou een foto van een gestolen foto misschien ook jatwerk zijn?