TERUG VAN WEG GEWEEST - 4 (11052004)

“Bent u toerist?” informeert de douanier op het vliegveld van Buenos Aires goed gemutst. Door “ja” te antwoorden ben je van alle mogelijke gezeur af, maar eerlijk als ik soms kan zijn, beken ik “residente temporario” een tijdelijke landgenoot te zijn. De draagbare computer in mijn handbagage heeft de aandacht van de controleur aan de röntgenmachine getrokken. “Heeft u de computer bij uw vertrek gedeclareerd?” Zoiets hoor je hier namelijk te doen om het apparaat bij terugkeer zonder het betalen van invoerrechten weer in te mogen voeren. Door ervaring wijs geworden, heb ik dat keurig gedaan en haal het formulier om dat aan te tonen bijna met de ogen dicht uit mijn rugzakje. Voor wat ik verder bij me heb, bestaat daarna geen enkele belangstelling meer. Wel zo handig, want voor de nasikruiden in mijn koffer geldt geloof ik een invoerverbod.

Van twee andere Nederlanders die een paar uur eerder op hetzelfde vliegveld zijn geland, werd de bagage vrijwel zeker niet gecontroleerd. Willem-A en Máxima Z. werden dan ook door medewerkers de Nederlandse Ambassade uit de wind gehouden. “Die moeten van Schiphol zijn vertrokken terwijl het 4 mei defilé bij het Nationaal Monument op de Dam nog in volle gang was” is de misschien wat oneerbiedige gedachte die bij mij opkwam. Hoe hadden ze anders al op de vijfde mei in Argentinië kunnen arriveren? Mijn eigen terugreis van onze voordeur in Rotterdam tot onze voordeur in Buenos Aires duurde op de kop af 25 uur. Als verzachtende omstandigheid geldt echter dat het kroonprinselijk paar op Koninginnedag, een vrije dag voor alle andere Nederlanders, de hele dag hard had gewerkt. Die overuren mogen eigenlijk best worden gecompenseerd. Ja toch?

Couleur locale snuiven, kijken wat er is veranderd in de stad. Ieder keer als ik na een verblijf in het buitenland in Buenos Aires terugkeer, is dat een vast ritueel. Bij ons in de buurt is bizarre nieuwe sjabloongraffiti op de muren gespoten..”Het centrum van de stad dondert in elkaar” staat erop, met eronder de indringende vraag “Waar bent u op 27 mei?” En “uw leven loopt gevaar.” Iedereen bij wie ik navraag doe, heeft geen flauw benul wat het betekent, maar vindt het erg bedreigend. Zouden wij moeten evacueren? Nog een week of twee week geduld en dan lost het raadsel zichzelf op. Of niet. De kleurige met graffiti bespoten muur in de Calle Viamonte is tijdens mijn afwezigheid “gewit” en in een alledaagse saaie muur veranderd. Jammer, het was zo’n leuke artistieke vrijplaats voor de spuiters die geen naald, maar de spuitbus hanteren.

Als ik een paar duizend Pesos uit de flappentap wil halen, komen er na meerdere pogingen niet meer dan duizend uit. Aan het loket van de bank wordt het geld ook niet zomaar overhandigd. “Wilt u dit formulier ondertekenen?” vraagt de overigens buitengewoon aardige baliebediende. Het document dat uit de printer rolt, bevat meer tekst dan me lief is. “Waar moet ik voor tekenen?” Het was tot op heden nooit eerder een probleem om mijn salaris op te nemen. “Dat u het geld niet op onwettige wijze hebt verkregen” antwoordt ze met een vriendelijke glimlach. ”Ik hoop dat gewoon voor je geld werken, wettelijk is toegestaan.” reageer ik met een even vriendelijke glimlach. Kennelijk wel. Alweer een ervaring rijker verlaat ik met mijn deze maand toevallig zuur verdiende geld op zak het bankgebouw.

Diego Maradona, de beroemdste drugsverslaafde van Argentinië, is niet uit het nieuws weg te branden. Op de dag dat ik vertrok, lag hij in het ziekenhuis aan de beademingsmachine. Na een kort intermezzo is hij opnieuw opgenomen. “Hij kon het snuiven niet laten” hoor ik Wim Sonneveld zingen. De belangstelling bij het ziekenhuis is aanzienlijk minder dan toen hij er de vorige keer lag. Op de televisie gaat de polemiek onverminderd voort, hoewel de toon van de discussie is veranderd. Diego moet tegen zichzelf in bescherming worden genomen en zou eigenlijk onder curatele moeten worden gesteld. Een uur nadat ik op zondag bij het ziekenhuis ben wezen kijken, wordt hij tegen zijn zin naar een psychiatrische inrichting cum ontwenningkliniek afgevoerd. “Het kan lang gaan duren, ’t is Diego’s laatste kans om te overleven!” verklaart zijn persoonlijke arts dramatisch. De behandeling van vier jaar in Cuba, heeft duidelijk weinig opgeleverd. Zou het hier dan wel gaan lukken? Ik heb grote twijfels.

In het Culturele Centrum van Recoleta exposeert Daniela Jozami een tweetal schilderijen die Evita Perón als onderwerp hebben. Bij het graf van Evita op de ernaast gelegen begraafplaats komt net een buslading toeristen op bezoek, er liggen veel bloemen. Op 7 mei werd haar 85ste geboortedag herdacht. In de pers en op de televisie werd daar erg weinig aandacht aan besteed. In de kranten staan wel wat weggestopte berichten over het bezoek van Máxima en haar moeder aan Patio Bullrich, een luxe winkelcentrum voor “ons soort mensen.” Stukken chiquer dan die toch wat ordinaire Haagse HEMA waar ze vorig jaar werden betrapt. Zoiets gaat er in Nederland in als koek, hier betekent het dat je aan lager wal bent geraakt. “Haar soort mensen” in Buenos Aires verwacht van haar dat ze schaamteloos zichzelf is. Máxima is, net zoals ik, nog maar net terug van weggeweest en al weer helemaal thuis.